Sosyal medyada sorumluluk alanlarının dışında kalmaktan haz alanların her önüne geleni paylaşmalarını maalesef kanıksar hale geldik. Öyle ki okumak ve araştırmak artık külfetli bir iş. CIA eski direktörlerinden Graham Fuller’’in İslamsız Dünya adındaki kitabında ABD’nin önündeki tek engelin “sünniliğin tek kalesi” olan Türkiye olduğuna dair söyleminin yer aldığı bir paylaşım da bunlardan biri. Paylaşımda açık açık yazıldığı söylenenlerin işaret ettiği yerin sünni müslümanlar tarafından korunuyor olduğunun vurgulanması da hamasi duyguların okşanmasına yetiyor. Hadi bunu anladık da sünni İslam vurgusu nedir? Kutsal cihatlarına bu sahte paylaşımla puan kazandıranlar rahat rahat uyumaya devam edebilirler zira paylaşımda yer alan bu mezhepçi ifadenin varlığı bile Fuller’in satırlar arasında İslam’a yüklediği anlamla uyuşmakta. Ancak “son kale”cilere kötü bir haberim var; kitapta değil böyle bir ifade buna benzeyen bir cümlecik bile geçmiyor; hatta dünya üzerinden İslam’ın silinmesine dair bir imâ bile yok. ¹

 Peki kötü adam(!) Graham Fuller ne söylüyor? Aslında kitap başlı başına özeleştiri dolu. Genelde Batı’nın özelde ABD’nin yanlış yolda olduğunu tarihsel arka planları ile izah ediyor. Bölgedeki meseleleri İslam’dan bağımsız düşünmeyi becerebilirse ve bölgedeki sorunları kısmen kendilerinin de sorumlu olduğu evrensel sosyal ve siyasi sorunlar olarak görmeyi başarabilirse doğru bir yola² girebileceğini düşünüyor. Kendi içlerindeki hesaplaşmalarını bizim topraklarımıza taşımasındaki en önemli etkenin kendi kamuoylarında da algılandığı şekli ile İslâm olmadığını, Avrupalı güçlerin kendi anlaşmazlıklarını Ortadoğu’ya taşıyarak savaşlarını yürüttüklerini³ iddia ediyor. Doğu-Batı ilişkilerindeki veya Batı ile “İslam” arasındaki mevcut kriz durumlarının aslında dinden daha çok siyasi ve kültürel anlaşmazlıklar, çıkarlar, rekabetler ve çatışmalarla⁴ ilgili olduğu tezini işliyor.

  Çeşitli bölümlere ayrılan kitap İslam’ın karşısına koyulmaya çalışılan Hıristiyanlık inancının yüzeysel analiziyle beraber bu dine ait mezhepler arası savaşların doğuşunu, sonrasında farklı mecralara kaydırılarak ortaya çıkartılan Haçlı Seferleri’nin mahiyeti ve amaçlarının incelenmesini içeriyor. Kendi bakış açısında yer alan ayrılıkların, İslam’da Hıristiyan mezheplerine göre çok daha az olmasını İslam’daki dini görüşün ince çizgisine bağlarken⁵, konsüllerde verilen kararların tutarsızlıklarını, İsa(as)’ın durumunun hiç bir düşünce ortamında tam anlamıyla sonuca kavuşturulmamış olmasını, Meryem(as)’ın (Meryem Ana) kutsal kabul edilme sürecindeki tutarsızlıkları rahatlıkla dile getirebiliyor. Ortaya koyduğu gerçeklerin kiliseler arasındaki soğuk ve sıcak savaşların sebepleri arasında yer almış olmasının bile Ortadoğu’nun Batı dünyasına beslediği güvensizlik ve korku için yeterli olduğunu⁶, bu korkuyu sadece İslam ile ifade etmenin yanlışlığına dikkat çekmeye odaklanıyor. Asıl meselenin Roma patrikliği ile Doğu’daki daha düşük patriklikler arasındaki egemenlik mücadelesi ile başlamasını ve özellikle Bizans karşıtı dürtülerin İslam’ın fetih hareketlerini kolaylaştırmasının arka planını analiz ediyor ve şu soruyu soruyor:

  “İslam’ın tarih boyunca bu kadar geniş bölgeler, kültürler ve halklar arasında müthiş bir dayanıklılık göstererek varlığını sürdürebilmiş olması… Bu durumu Müslümanların yüzyıllar boyunca süren askeri gücüne bağlayarak açıklayabilmemiz mükün değildir. Örneğin Arap egemenliğinin gücü zayıfladığında Suriye neden Hristiyanlığa veya başka bir inanç biçimine dönmemişti? Ya da Abbasi İmparatorluğu gücünü yitirip Moğollar tarafından yıkıldığında İran neden Zerdüşt inancına dönmeyi seçmemişti?”⁷

Bu soruya kendi inceleme/kıyaslama sahasında verdiği cevap da bir şekilde tatmin edici:

  “İnsanların İslam’ı kabul etmelerinde dinin mesajının dolaysız olarak iletilmesinin büyük rol oynadığı söylenebilir. Hıristiyanlığın, kilisenin sonu gelmeyen siyasi-dini konseylerinde şekillendirilen karmaşık teolojileriyle kıyaslandığında İslam’ın teolojik açıklığı ve sadeliği kendi yararına olmuştu.”

  Aslında bu soru-cevap işlemiş olduğu tezin bir ucunu çürütmeye yetiyor. Hıristiyan dünyasının kendisine tehdit olarak görmeye başladığı, kendi mezhepsel çeşitliliğini bile kırıp atan İslam’ın zaten tam da bu yüzden insanlık tarihi ile aynı yaşta olan bir hayat tarzı olması gerçeğini görmezden geliyor ve “dinlerden bir din” olarak irdelemeye devam ediyor. Yine buna paralel olarak da İslam’ı modernizmin tanımlamasına rahatlıkla indirgeyebiliyor. Batı dünyasında bu şekilde algılanan İslam’a karşı Haçlı seferlerinin bölgeye düzenlenmesinde onun kutsal topraklarda kök salmasıyla direkt ilgisinin olmadığını, Batı’daki sosyal ve ekonomik durumların bu seferleri direkt etkilediğini, bu durumların seferler sırasında nasıl barbarlığa dönüştüğünü dile getiriyor⁸. Özellikle 4. Haçlı Seferi’nde Avrupalıların dikkatlerini Kudüs’ten daha ziyade Konstantinopolis’e yönlendirilmiş olmasını, onların zırhlarını giyip bir yerlere gitmeye hazır olmaları sonucuna bağlıyor. Yenilgiyle sonuçlanan seferlerden hızını alamayan Avrupa’nın Kuzey Haçlı Seferlerini düzenlemiş olmasını onların İslam olmasa bile Doğu’ya gitmek için farklı bahaneler üretmeye hazır olduğunu ama bu hazırlık aşamasının Kudüs’ün müslümanların eline geçtikten beş yüz yıl sonra ancak tamamlanabildiğini; İslam olmasaydı da farklı biçimlerde bu seferlerin mutlaka gerçekleştirileceğini düşünüyor.⁹ Günümüzde de bu bahanelerin Amerikan yönetimlerinin emperyalist hayallerinde kimi zaman sert kimi zaman yumuşak biçimlerinde tezahür etmesinden dolayı hem müslüman dünyasında hem de Rusya, Çin ve Latin Amerika gibi ülkelerde ABD karşıtı duygular yaratmasına şaşılmaması gerektiğini hatırlatıyor.¹⁰

  Reform hareketlerinin istikrarsızlaştırdığı Avrupa’nın yaşadığı Otuz Yıl Savaşları gibi kanlı savaşların -dinle ilgili gibi gösterilmeye çalışılsa da- aslında tamamen devletler arasındaki güç savaşının bir neticesi olduğunu; emperyalist güçlerin bu savaşı Afrika’da ve Avrasya’da sömürgeleştirme politikaları ile çizdikleri yeni etnik sınırlarla hapsettikleri sömürgelere taşıdığını, buralardaki devletlerin de çoğunlukla sömürgecilik ve antiemperyalizm mücadeleleri içinde “yasadışı şiddet” kullanarak doğmuş (aslında doğutturulmuş olmalı) olduklarını¹¹ ifade ediyor.

Çin, Rusya gibi ülkelerin islamla karşılaşmasını, onu sindirmesini ve dönüştürmesini belirli zamanlarda farklı süreçlerle anlatan tarihsel analizinden sonra bilimsel bir tanımı yapılmaktan uzak “ulus” kavramı etrafında etnik kimliğin öne çıkartılması ile neden bu ülkelerde de müslüman kimliğinin asimile edilmeye çalışıldığını “etnik gruplarla yaşanan sorunlar”la eklemliyor. Rusya’nın Ortodoksluğu resmi din olarak kabul etme sürecinden sonra yaşanan gerilimlerin ana kaynağının da yine Hıristiyanlık arasındaki kadim mücadeleden ve bu mücadeleye taraf olmayı seçen Rusya’nın kendini Üçüncü Roma ilan edişinden kaynaklandığını görmemizi istiyor. Ama bu istek neden Müslümanlara tam olarak baskı yapılma ihtiyacı hissedildiğini net olarak açıklayamıyor. Çin kültürünü benimseyen Uygurluların değil de İslam olan Uygurluların yaşadığı ayrımcılığın salt etnik kökenle izahına gidemiyor olması dönüştürme gücüne sahip olan İslam’ın kültürel/etnik kimlik ya da ulus kimliği ile izah edilemeyeceğini bize bir kez daha gösteriyor.

  Müslümanların kendilerine şaşalı günlerini neden kaybettiklerini sormalarını “kendinize dert etmeyin sorun tam anlamıyla sizden kaynaklanmıyor” imâsı ile cevaplarken Müslümanların kendi sorunlarını islamlaştırmasının¹² sağladığı olumsuz katkıyı da görmezden gelemiyor. Ancak bu katkının sömürge politikasının ve emperyalist yaklaşımların bir neticesi olduğunu görmesi kendisini bir çıkmaza sokuyor. Bu çıkmazı Batı’nın son iki yüz yıldır ürettiği bu politikalar ile Müslüman dünyasındaki karışıklıklarda rol aldığını görememesine ve politika yapıcıların¹³ gerçeklikten kopuk bir biçimde, bölgedeki insanların direnmeksizin Batı’nın Ortadoğu’daki stratejik hedeflerine boyun eğileceğini düşünmelerindeki tutarsızlığa işaret ederek aşmaya çalışıyor. İslam’a dinlerden bir din muamelesi yapıldığı, etnik ve kültürel bir öğe gibi yaklaşıldığı takdirde İslamsız bir dünyanın da bugünkünden farklı olmayacağı hayal edilebilir belki. Ama Washington’un Ortadoğu politikalarını oluştururken sanki İslam hiç varolmamış gibi hareket etmesi sorunların çözümüne ne kadar katkı sağlayabilir? Strateji uzmanı Fuller’in bu soruya verdiği cevaplar fazla beklenti içerse de dikkate değer¹⁴:

  “Müslümanları son derece kızdıran batılı askeri ve siyasi müdahaleye son verilmelidir. Bu Amerikan ve Batılı güçlerin Müslüman topraklarından geri çekilmesi anlamına geliyor.

  Terör eylemlerinin tespit edilip engellenmesi için istihbarat ile polis işbirliği yapılmalıdır. Bu her ülkenin kendi sorumluluğunda olmalıdır. İnsanları yabancı topraklardan taşıyarak istediği gibi yakalayıp öldüren ABD’nin değil… ABD, Amerikan yanlısı diktatörlere verdiği özel desteği geri çekmelidir.

  Müslüman dünyasında demokratikleşmenin devam etmesine izin verilmeli ama uygulanmasında Washington kesinlikle aracı olmamalıdır. ABD demokratik süreçler altında Müslüman ülkelerinin büyük çoğunluğunda ilk seçimleri İslamcı partilerin meşru biçimde seçilecekleri gerçeğini kabul etmelidir.

  Filistin sorununa acil çözüm bulunmalıdır. İsrail’in Filistin topraklarını sömürgeleştirme çabalarına son verilmeli ve Filistinlilere toprakları geri verilmelidir.

  Ortadoğu’daki savaşlara harcanan paranın onda biri ile daha faydalı işler yapılarak ABD’nin imajı parlayabilirdi.

İslami (yerel) radikalizmin üstesinden gelinmesine ilişkin yalnızca (yerel) Müslümanlar çözüm bulabilecektir.”

  Eski istihbaratçı ve belki de -Kur’an ve Peygamberimiz hakkındaki kısmi yorumlarını dikkate aldığımızda- yeni oryantalist Fuller’in sorunları tespiti ile, jeopolitik ve sosyal meselelerin mirasını devralan müslümanların –özellikle milliyetçiliğe evrilenlerinin- karşılaştıkları tüm sorunlarda sorunu islamdan bilmelerinin, Batı’nın ötekileştiren projelerinden olması bu topraklardaki tarihsel süreçlerin denkleminin allak bullak edilmesi anlamına geliyor. Çözüm olarak sunduğu maddeler bugün hemen hemen her herkesin altına imza atabileceği ve olması için seferber olabileceği çözümler. Ama neyse ki! tüm bunların muhatabı genelde Batı, özelde Amerikan yönetimleri… Yoksa Fuller’e göre eski ama aslında eskimemesi için herkesin elinden geleni kaptığı kemalist görüşün dahili mesele olan konuları “güvenlik meselesine” dönüştürme eğilimi¹⁵ olan “son kale” serüveni nasıl devam ettirilebilirdi? Mesela merak ediyorum İslam’sız bir dünyada Batı’nın Doğu’ya müdahalesiyle ortaya çıkartılan, kendi çıkmazlarından klonladıkları “hayali cemaatler”¹⁶ olan ulus devletler kendi etnik gruplarıyla yaşadığı sorunları farklı mecrâlara akıtabilirler miydi?

  Fuller ne kadar çözüm önerse de içinde yer aldığı Avrupa/Batı medeniyeti yüzyıllardır yaptığı hatayı terkarlamaya devam edecek. Tıpkı imparatorluk hayalinin inanca baskın geldiği Osman’lının bütün müslüman bölgelerine ve özellikle Arap dünyasına emperyal kontrolü yaymak¹⁷ için yaptıkları işgaller gibi; tıpkı Berlin duvarının yıkılması ile biten süreç sonunda “şeytan imparatorluğunun” yerine İslam’ın koyulması gibi. Biz biliyoruz ki “Batının özellikle sınai ve askeri işbirliğinin kendi kimliğini korumak, kendi varlığını pekiştirmek ve siyasal ekonomisinin işleyişini sürdürmek için hâlâ bir şeytana ihtiyacı var.”¹⁸ Kitabın yazıldığı tarihten bu yana Batı tarafında amaç olarak hiç bir şey değişmedi ama meşruiyetini tamamen kaybetmiş olmanın verdiği öfke ile kendisini çok daha hızlı tüketiyor. Ne var ki karşısına çıkacak -en azından onların beklediği şekilde- bir İslam Dünyası henüz yok. Çünkü biliyoruz ki kendi mensuplarının tüm sabotajlarına/inkârlarına/imansızlıklarına rağmen İslam Medeniyeti insanlık için tek umuttur. Ve hâlâ Batı kendisini tanımlamak için Doğu’ya muhtaçtır…

M. Sami ZİNİ

Bir küre vardı hepsi birbirinden kirli altı el tarafından mıncıklanan… 

O nasıl bir küre ki gelen elliyor giden elliyor…

Trump, Sisi ve Salman’dan sonra Netanyahu ve Macron da elledi…

Kâhinler seramonisinden bir kesit, Yüzüklerin Efendisi’nden bir sahne!

Nedir canlandırmaya çalıştıkları?

  …

  Sanırım ABD Yahudileri, artık İsrail’deki Yahudileri satın alabilecekleri inançlarından vazgeçmiş durumdalar. Nükleer anlaşmadan tek taraflı çekilme hamlesini yaptırtabildiklerine göre Amerikan vesayetinden kurtulma aşamasını çoktan aşmışlar. 1992 yılı kışından bu yana israildeki kamuoyunun, İran ile bu ülkeyi askeri ve siyasi anlamda tamamen yıkıma uğratacak olan bir savaş ihtimaline karşı psikolojik olarak hazırlandığını düşünürsek¹ 26 yıldır oynadıkları oyunlar daha da netleşecek.

  Yahudiler de inanılmaz bir inat var ama aynı ölçüde de korkaklar. Kendi bünyelerindeki yahudilere bile durumlarını açıkça izah edemeyecek kadar acizler, tüm milletleri kandırdıklarını sanacak kadar da ahmaklar. Ama ellerinde nükleer bir güç var ve bu gücü kullandıklarında kendi sonlarını da getireceklerini biliyorlar. Şu günlerde Ürdün ve Fas üzerindeki hareketlenmeler, Mısır, Katar, Arabistan, BAE çalışmaları düşünüldüğünde ortaya İran’ın hedefe oturtulduğu izlenimi doğmakta. İran’daki iç karışıklık denemeleri da zaten bir ön yoklama gibiydi.

  Siyonist aklın kendine biçtiği kutsallık anlayışı içinde bu dünyadaki şeytan’ın gücünü sona erdirmek ve Tanrının yeryüzü saltanatını kurmak için² günün birinde nükleer bombaları patlamayacağı garanti değil. Zira Gush Emunim gibi terörist bir yapı ana damarları ve bu damar bugün işgal altındaki topraklarda kurduklarını iddia ettikleri devlette egemen durumda. Bir zamanlar bu örgütün iktidarı ve kontrolü ele geçirme ihtimalinde nükleer silah kullanma ihtimalinin mantıksız olmayacağını savunan Israel Shahak “Rabbi Ariel bir atlas yayınlayarak Yahudilere ait ve özgürlüğüne kavuşturulması gereken tüm toprakları göstermiştir. Bu bölgeler, Fırat Nehri’nin tüm batı ve güney bölgelerinden bugünkü Kuveyt’e kadar uzanan alanı içine almaktadır. Harkabi, Rabbi Ariver’den şu cümleleri naklediyor: ‘Bedeli savaş bile olsa biz bu topraklarda yaşamalıyız. Hatta buralarda barış olsa dahi, söz konusu toprakların fethi için özgürlük savaşlarına ön ayak olmalıyız’. O halde, böyle bir hedefi gerçekleştirmek için Gush Emunim’in eğer iktidarı ve kontrolü ele geçirirse nükleer silah kullanacağını ummak hiç de mantıksız olmayacaktır.” derken onları tanıyan biri olarak konuşuyordu.

  Gelin General Saguy ağzından geride bıraktığımız seneleri bir gözümüzün önüne getirelim: “İran kendisi nükleer güç haline geldiğinde, bu konuda Suriye ile işbirliğine girmekten kaçınacağını zannetmiyorum. Böylesi bir beklenti, şu an uzak bir ihtimal olmasına rağmen, bizleri derinden kaygılandırmakta. 10 yıllık süreç içinde İran kesinlikle tüm bölgede belirleyici bir faktör haline gelecek ve bölge barışını tehdit edecektir. Eğer biri doğrudan müdahale etmezse, bunu engellemek neredeyse mümkün değildir.”³ Yahudi oyunları ile Suriye’de planlananların Katil Esed ve ahalisini temize çıkartmayacağını, ona yardım etme niyeti ile masumları katleden İran’ı haklı göstermeyeceğini biliyorum. Ancak ortada tehlikeli bir Suriye varlığı da kalmadığı gibi bugün gelinen noktada bölgede öyle veya böyle bir Türkiye gerçeği de mevcut. “Amerikalı yetkililer israillilere daima, Türkiye’ye Amerikan gözlüğü ile bakmalarını öğütledikleri” zamanlar biraz geride kalmış gibi görünüyor. Bunu bir komple teorisi ile aslında “böyle görünmesini istiyorlar” şeklinde te’vil etmenin bir anlamı yok. Bir zamanlar “Washington’daki İsrail diplomatları, 1989 yılında Ermeni Anma günü ilan edilmesi amacıyla getirilen bir kanunu engellemek için kongre nezdindeki nüfuzlarını kullanırlarken”⁴ son yıllarda hem Avrupa ülkelerinde, hem ABD’de bırakın anma gününü ‘soykırım günü’ ilan ettirmek için ellerinden geleni yapıyor olmaları kendi minderlerinde bizi sıkıştırma gayretlerini gözler önüne seriyor. Şimdilerde de terör devletlerinde, 24 Haziran seçimlerini beklediklerini açıkça ifade ederek, bu kararı almayı planlıyorlar. Bölge üzerindeki ikiyüzyıllık etkilerini darmadağın etmek kolay olmayacak. Bir zamanlar ABD Dışişleri bakanı Henry Kissinger “Şam’ın varoşlarına ulaşır ulaşmaz ihtiyacınız olan tek şey şehrin merkezine gidecek belediye otobüsü olacaktır” gibi alaylı ifadeler ile yahudilerin Suriye topraklarına çok rahat girebileceklerini ifade ediyordu. Golan Tepeleri üzerinde bugünlerde sessiz sedasız başlayan hareketlilik yahudilerin rahat durmayacağını gösteriyor. Özellikle şu günlerde de Rusya’nın İran’la müttefiklik anlayışının ABD-Türkiye müttefikliği gibi bir eksene çekiliyor olması bunun İran için 1914 Birinci Dünya Savaşındaki gibi bir duruma gelebileceğini de gösteriyor.

  İran hedef tahtasında. Peki İran’ın durumunu nereye koyacağız? Irak Baas’ı ile savaşan İran’ın, Suriye Baas’ına verdiği destek aralarındaki büyük sevgiden mi kaynaklanıyor sadece? Müttefiki Rusya’nın israil ile yaptığı anlaşma sonrasında takınacakları tavrı netleştirememiş olmaları kendi içlerindeki ayrışmaların varlığını da gözler önüne sermiyor mu? Yakın bir zamanda ülke içindeki muhalefetin ve uç noktaların sesleri de çıkmaya başlayacak. “Şiilik ile İran Milliyetçiliğini özdeşleştiren Irak Savaşı sonrası” ümmet bilincine kurşun sıkanların, ilk mermileri Saddam’ı imhalarından sonra sıranın İran’a çabucak gelmemesinin nedenleri de gözardı edilmemeli. Şimdi aynı oyunun farklı bir türevi sergilenmeye çalışılır mı? Kendi devlet varlığını koruma içgüdüsü ile dün Necef’de ve Kerbela’da Saddam’ın yaptığı saldırılara ses çıkartmayan devlet yapısı bugün Suriye’de ahngi refleksi veriyor? Saddam’ın zulümlerinin savunucusu ve koruyucusu olan güçlerin onun ipini çekmeyi bir anda planlamadıkları gerçeğini de düşünürsek yapılan nükleer anlaşmanın da İran’ı yavaşlatmak adına atılan bir adım olduğunu okuyabiliriz. Zira Saddam Hüseyin’in israil ile iki ülkenin çıkarlarının uzlaştırılması konusunda konuşmak amacı ile buluşma önerilerine sıcak bakan yahudilerin⁵ Saddam’ın vitrine oynayan sözlerinden hemen sonra bu görüşmeyi rafa kaldırmaları da piyonluğunun ne kadar prim yapabileceğini gösteriyormuş. Bu primi de en sonunda kimyasal silah polemiği ile harcatanlar aynı oyunu bir kez daha sahnelediklerinde, bölgede oldukça yalnızlaşan İran’a bunu yaptırmak için bir zamanlar onu savaşa kışkırtma ihtiyacı içinde “Fars Körfezi’ndeki üç küçük adaya hakim olmak için Saddam’ın Kuveyt’te yaptığı hatayı tekrarlatma ümitleri”ni bile muhafaza ederlerken Türkiye denklemin neresinde yer alacak?

  Bir zamanlar “israile silah sağlama konusunda pek cömert olan Amerikan kongresinin gereksiz pahalı şeyler için sonsuza kadar beleş para vereceğini⁶” ummayanlar ABD’nin artık bu parayı bölgedeki müslüman! ülkelerden direkt temin edebileceğine ihtimal verirler miydi bilmiyorum ama hem İngilizler hem de siyonistler tarafından ajan olarak kullanılan Kral Hüseyin’in dedesi Abdullah gibilerin o topraklarda hiç eksik olmayacağını iyi bildiklerine eminim. 1976 yılında Suriye Ordusu tarafından desteklenen Falanjistlere Tel el-Zaatar kampını kuşattıran ve buradaki Filistinlileri katlettiren teröristlerin aynı coğrafyada Daeş denilen örgütü rahatça peydahlamaları da bu rahatlıklarından kaynaklanmıyor mu?

  Uzun yıllar önce Mısır’daki rejim değişikliği ihtimaline karşı bile senaryo geliştiren ve önlem alan bir yapıdan bahsediyoruz. İster buna ileriyi gören bir yapı diyelim istersek dünyanın derin devleti; bize çok da yabancı değil!

  Sırplara söyletilen “Adriyatik kıyılarından İran sınırına kadar bir tek Müslüman kalmayıncaya kadar kazınacaktır”^* sözüne hangi İran sınırları dahildi bilmiyorum ama, uzun zamandır gözlerine kestirdikleri topraklarda bu kadar çok satılık adam bulduktan sonra operasyon için de cesaret bulmalarına az kaldı gibi…

M.Sami ZİNİ