M. Sami Zini

Bir Projeyle Yüzleşmek: Biz ya da Devlet

“Bir Hristiyan olarak modern bir vatandaş olacağıma

Emevi Devleti’nde yaşamak isterdim”

Wael B. Hallaq¹

Toplum yahut Devlet’in Tarihinde Görünmez Olmak²

Tanımlamanın ve bu tanımlar arkasında konuşmanın rahatlığı, gösterişli resimlerin şaşalı sunumuna seyirci kalmayı ve onun piksellerini görmezden gelmeyi normalleştirdikçe bireylerin olduğu kadar toplumların da tarihî ögeler olarak dünyayı anlama iddialarının bir teslimiyete dönüştüğü ortadadır. Bu teslimiyetin farklı iktidar alanları içinde kendi sesine sahip olmayanlarca kanıksanmış olması, sunumları yapanların yarattığı uyumsuzluk içinde farklılıkları derinleştirmesine imkan sağlamıştır. Teslim olunanların muhafızlık iddiası ardına saklandıkları maskelerinden sıyrılıp fıtrî bir tehdit hâline gelmesi de sunî gerekçelere ve mazeretlere bağımlı kitlesel travmalara dönüşmüştür. Dönüşümler, bireyin anlama pratiğini nasıl sağladığıyla doğrudan ilgili olduğu için toplumsal eleştiri hakkı kolayca gözardı edilebilmekte ve farklılıkların ayrışma için gerekçe ürettiği yanılgısı yaratılabilmektedir. Bu durum emeksizce sahiplenilen tanımlar etrafında hedef göstermeyi kolaylaştırırken epistemik bir yol belirlemeyi ve anlamanın imkânlarını da aynı ölçüde zorlaştırmaktadır.

Tarih, tüm bunları kuşatan, geçmişin sürekliliğini ve seyr hâlini barındıran, doğrudan doğruya kabullerle ilişkili ilke ve önermelerle beraber bireyi, bireyden toplumu ve aynı etkiyle toplumdan bireyi inşa eden süreğen bir hafızayı işaret eder. Bu hafızanın dışında toplum kavramı, icat edilmiş birey zamanının mutlaklaştırılmasıyla, günümüzde küreselleşmenin “belirsizleşen sınırlar” iddiasının zorlaması altında yeni tanımlar ve tamlamalarla anlaşılması imkânsızlaştırılmış bir şeye dönüşmüştür. Onu içeren her söylem, ister istemez söyleyeni dışarıda tutan, aslında dışarıda kalmak istemiyor olsa bile içeriye ait olmanın tedirginliğini barındıran bir tavrı yansıtarak “Modernitenin zamanı”na demir atmaktadır. Belki tam bu nedenle ona ve onun hafızasına bağlı olarak bir cevap üretmek soyutlanmışlık yanılgısının zorunluluğuna sahiptir. Cevaplar, bireysel eylemin ve anlamanın ötesinde, ona bağımlı olmayan dışsallıkla beraber kendini bir şekilde kabul ettiren içsel bir baskının ürünü olan ‘sosyal insan’ katmanıyla örülüdür ve yarattığı soyutlamanın huzursuz dilini yansıtır. Sorular, tüm tanımları, belirlenmiş içeriklerle doldurmaya çabalayan bilimlerin ve ideolojilerin ışıltılı seyriyle sorulur. Bu seyrin derinliği ve sınırları da post-kolonyal süreç sonrası var olabilen modernist iktidarların sahiplendiği malum Aydınlanmayla belirlenir.

Neyse ki ona dair tüm cevaplar zaten verilmiştir, sorular da epey eskidir! Derinleşme, sınırları zorlayabilme ve otoriter belirleyiciliğin karşısında alternatif olarak aynı anda tüm muhataplarını istisnasız kuşatacak yeni cevaplara dönüşebilme ihtimali olan “zamansız” soruların aksine çevresinden dolaşılan bu sorular, cevaplarını içeren devasa bir muktesebât desteğiyle konuşuyor olmanın kolaycılığına sahiptir. Ayrıca ikircikliği tekrar yaratarak, toplumla beraber kendi ideolojilerini, felsefelerini, bireylerini ve bunların kolektifliğini, projelerini ve sivilliğini rahatlıkla tanımlayabilirler. Bu çerçevede tüm yaklaşımlar her zaman ikilikler üzerinden cevaplarını üretir. Üretim, sivil-siyasi, dini-dünyevi, kamusal-özel, birey-toplum, hukuk-ahlâk, devlet-insan gibi tabakalaşmalarla yinelenmeye devam eder. Çoğunun şekline yabancı olmadığımız bozulmalar her kuşakta benzer var oluşları yaratır. Bu noktalarda hemen hemen aynı yakınmalar duyulur: Bozuk toplum, kötü zaman…

Yine de tanıklık ettiğimiz tek şey sadece bir idealizm varmış gibi hareket etmeyi iyi bilen ve buna eklemlediği hamâsî projeleri tahakküm unsuru olarak kullanan, haysiyetsiz, çirkin ve ancak propagandayla ayakta durabilen sömürgen taşeronu iktidar türlerinin tanımlama kudreti de değildir. Onun derinliklerinde yatan ve “bireysel özneler” olarak bizimle ilgili olan çok daha önemli bir şeydir.

Hristiyan bir ilim adamının bu şeyin ne olduğunu “biz” dediği müslüman zamanında yeniden keşfetmiş olması, en hafif ifadeyle, modernitenin dışında bir varoluşun üstünü örten her şeye razı olmuş ve ona yardım ve yataklık eden “biz”i deşifre etmiştir. Bu “hiç kimsenin yaşamadığı” bir geçmiş veya ütopya, aynı zamanda bir ideal de olmayan, “inanışlar ve pratikler hâlinde ortaya çıkan sosyolojik, antropolojik, yasal ve ekonomik fenomenlerle felsefi-teorik olanı bir araya getiren” bir toplumdur. Bu toplum bir tanım değildir, ‘Toplum’ değildir ve öne çıkan en önemli özelliği varoluşunun modern devletin dışında organik bir yapı olmasıdır.

Bu yapı bireylerini kontrol eden ve denetleyen; belirlenmiş ahlâkî ilkelere riayet eden baskı mekanizmalarını üreten, bunları farklı kurumlarla yöneten, kendi gerçekliğinin farkında olan ve bu gerçekliğin ilkelere uygun hâle getirilmesi için kurumlarını canlı tutan alanları da yaratan hareketli bir yapıdır. Bir yaşam tarzının inşâ pratiği olan bu kurumlar ‘tabela kurumları’ değil, emanet ve sorumluluk hâlini “ahlâk ve adalet yükü” olarak her bir ferdine kendi pratikleriyle yansıtan “ahlâkî teknoloji”lerdir. Bu teknolojiler dünyadaki yerini bilen bireylerin “şartlı tabiiyetleri”nden “şartsız” varoluş paradigmalarına uzanan bir çizgide birbirine eklemlenir. Her noktada desteğini Allah ile olan ilişkisinde yeniden yaratıyor olması bir ayağını Temel İlkelere diğer ayağını mevcut olana uzatan reel bir tecrübeye, üyelerine nüfuz eden bir ahlâka dönüştürmektedir.

Bu toplumu anlamak demek, onun tarafından tecrübe edilmişleri, özne olarak her bireyinin örneklikleri ve pratikleri arasındaki bağlantı gücünü görebilmek demektir. Yaşam tarzı ve ahlâk birliğini, ahlâk olmadan bir dinin, din olmadan bir ahlâkın imkânsızlığını anlamaktır. Bu anlamanın akademik uğraşın yarattığı bir yaşam biçimi olmadığını, canlı ve aktif olduğunu gördüğümüzde, bağlantılar ve eklemler aracılığıyla yaratılan, sürekli kesişen ve hiyerarşik olarak ilkelerle düzenlenmiş dairesel yapılar da fazlasıyla net hâle gelir. Balka bir deyişle kimi zaman kulağa hoş gelen ama çoğunlukla modernist bir zihin etrafında eleştirel okumaya tabi tutulanların ve ahlâka dair vurguların aslî bağlamlarının ne olduğu daha iyi anlaşılabilir. “Dâire-î Adalet” gibi bir tanımın birleşim ve bağlantılarını görmek daha kolay hâle gelirken, çok sonraları bu daireden firar edenlerin, modernizm-devlet-militarizm üçgenindeki ucubeliklerini ve onların sömürgen yapılarını görme imkânı da doğar. Böylece, ilk saldırdıkları vakfın ve ailenin, yine bunların tasfiyesi için kullandıkları ve bir modelleme olan hukukun zihnimizde nasıl tanımlandığını yoklamak eğlenceli gelebilir. Belki de, bir refleks olarak itikadî söylemlere dönüştürülmeden önce, Kur’ân’da bulunmayan bir hükmü toplumun ahlâkîliği bağlamında üreten fıkhın, varlığı normalleşecek her laubaliliğin karşısına engel koyma zaruretini ve fâkihlerin çabalarını anlayabiliriz. İlavelerin ve yorumların, toplumu oluşturan toplulukları ve bu hükümlerin yerleştirilmesinin şartlarını göz önünde bulunduran toplumsal uyumu yani ahlâkî topluluğu gözettiğini ve bunları modern hukukun kanun maddeleri gibi algılamanın/uygulamanın hatalı olduğunu görebiliriz. Aynı şekilde meselelere eleştirel okumayla yaklaşanların onların yöntemlerini değil hükümlerini bugüne taşıyarak itikad hâline getirenler kadar ikilemde olduklarını, “metinleri Kur’ân’a arz etme” söyleminin bile bu ikilem içinde modern zihnin eleştirel bir tutarsızlığı³ olduğunu fark edebiliriz. Zira ahlâkî olan hukuktan ayrıştığında geride kalanlar itikâdî bir söylemde sabitlenmişse⁴ ve bugün her okulun/mezhebin kendisi bir inanç biçimine evrilmişse bunun nedeni, iç içe geçmiş bütünlükten neş’et eden çokluğun sürekli gözardı edilmesidir. Bu çokluk sadece farklı mezheplerin tek bir ahlâk sistemi içinde birleştirilmesi ve dışarıda tutulanların veya duranların kendi sınırlarını bu birleşime göre ayarlamasıyla sağlanabilmiştir. Yine bu birleşim, bazı şeylerin yapılabilmesine rağmen yapılamazlığıyla, yapılamazlığın topluma “tahammül edilemeyecek sonuçlar” doğurma riskinin tefekkürüyle ve bunları tespit eden bilgi sistemiyle ilgilidir. Eğitim de bireyin ahlâkîliği kadar baliğ olma anına dek kurumlarıyla bu bütünlüğü inşa eden bir parçadır. Bu eğitimde ahlâk, hayatın farklı alanlarından ayrılan ve soyutlanan bir ara başlık ya da bireylerin özel hayatlarında bir çeşni değil, geliştirdiği yönetim sisteminin etkisiyle artan veya azalan ama her defasında doğduğu ve üretildiği toplumla etkileşimini devam ettiren canlı bir organdır. Bu bilgi sistemi ahlâkın kendisidir ve bağlayıcıdır. İhlal edilmesi hâlinde yarattığı sonuçlar denetlenir çünkü ihlal edenlerin yanlışları topluluğa ve onu oluşturan bireylere zarar verir.

Bu toplumun bilgi sisteminin ve pratiklerinin ortak noktası, onu diğerlerinden ayıran yapısal özelliğidir yani “İslami Yönetim paradigması”dır. Bu noktada ‘İslâmî bir yönetim mi vardı?’ sorusunu soran bir zihnin onun “tamamlayıcı simgesi” olan Şeriat’ı anlamamış ve modernite tarafından iğfal edilmiş bir zihin olduğu; Şeriat’ın ahlâkî bir hukuk tarafından nasıl temsil edildiğini ve oluşturulduğunu, kuşattığı toplumda nasıl yeniden ve yeniden yaratıldığını ve o toplumu nasıl yeniden yarattığını anlamaktan uzak olduğu gerçeğini hatırlamak gerekir. Ahlâkî olanın amaçsallığını, bu amacın tüm alanları kuşatan Şeriat’le bir bütün olarak asla hukuki olanın bir aracı olmadığını; dinin gereklerinin, bireysel yönetimin merkezinde ahlâkî olanı sürdürmeye çalışan bir eğitim modeli olarak, “vicdan meselesi” hâline dönüşen ‘seküler dinin’ aksine tam merkezde olduğunu da unutmamak gerekir. Bu bir rol değildir, İbadet Birliği’ni ortaya koyan eylemsellik ve çaba içinde hafızanın “ahlâkî zaman”ıdır; “olayların değil, değerlerin zamanıdır.” Bu nedenle Hallaq’ın “yenilenebilir ve tekrarlanabilir olan değerlere” dair “projesi” derin analizlerin, ispatlanan iddiaların ve ahlâk önerisinin ötesinde bir dalalet tufanını defetme çağrısı olarak Modern zihne meydan okumaktadır.

Bir Tufanı Defetme Çağrısı

Bu proje, “şeriat nedir ve nasıl bir uygulamadır” sorusunun cevabını verirken, toplumsal ilişkileri yöneten bir “yargı sistemi ve hukuk doktrini olmasının yanı sıra” var olduğu toplumu “dünyaya yapısal ve organik olarak bağlayan” bir paradigmayı tarif eder. Hukukî olanın tâbi olduğu ahlâkî olanca donatılmış, “yasama gücü”nü “mekânsal, zamansal, art zamanlı, eş zamanlı ve cemaatsel bir yüksek ilkeler anlayışı” ile sağlamış olan çoğulculukla buluşturur, çoğunlukla değil. Bu, farklılıkların asli değerini, tektipleştiricilikten ve zorbalıktan uzak olduğunu gösterir. Toplum değerlerini temsil eden Şeriat’ın, onun düzenini, fâkihleri ve tanımlanmış/sınırlandırılmış yöneticileri eliyle keyfilikten uzak ya da denetlenen bir keyfilikle sağlamış olması toplumca ve topluca yürütülen bir yasama gücü⁵ gerçekliğini önümüze serer. Ahlâkî karakterini geliştirmiş toplulukların işlevsel ve karşılıklı bağa dair süreğen idrakiyle ve aynı ahlâkî bireylerden oluşan bağımsız hukukçularıyla, ahlâkî olanı talep eden ve onun muhatap aldığı alanlarıyla tamamlanan bütünlüğü, onun bir ideal olmadığını ancak Temel İlkelerle dünya hayatının varoluş kaygısını kuşatan dinamik bir yapı olduğunu gösterir. Bu yapı her bireyin ve durumun kendine özgün değerlendirildiği, parça ve bütünün aynı anda dikkate alındığı, “kusursuz bir eşitlik” içinde ya da “ya hep ya hiç” mantığında değil, bir süreç içinde; Hakikate dair yalınlığa uzanan ve değen, sürekli yenilenen, farklı etkenleri ve çıkarımları aynı anda ya da bağımsız olarak bir araya getiren bir sistemdir. Aynı zamanda bu yönetim sistemi farklı alanlarda ayrım yapmaksızın insanı kuşatan bir “ilgi sistemi”dir. Hukuksal olarak homojen ve merkezi değildir, bürokrat ağına ve toplulukları boyun eğdiren militarist güce ihtiyacı yoktur. İslâmîdir çünkü Şeriat’ın bütünlüğünde islâm tarafından kuşatılır ve taşıdığı “müslüman” kimliği “biz”i işaret eder. Bu bütün içinde Şeriat, hem onu yaşayan hem de onu tamamlayan aktif özne olarak bireylerinin ontolojik ilişkisini, Müslüman bireylerin iman iddiasının ispatını ve bu dünyadaki yerlerinin yönetimiyle ilgili bilgiyi üretendir. Bireylere ulaştırılan hukuk bilgisi ise bir uzmanlık alanı değil herkesin bilmesi gereken bilgidir. Bu bilgide cizye ehli olmak uygulama alanlarındaki etkileşimlerle sadece toplumda yer edinmenin değil, “kör adalete” karşı kendini emin hissetmenin ve bu bilgiyi üreten pratiğin “ahlâkî özne”si olmanın karşılığıdır. Fetihlerle karşılaşılan toplumlarda bu durumu etkin kılmanın yöntemleri farklılaşmış, farklı krizler yaşanmış olsa bile topluluğun eşit üyeleri olarak görüldükleri ve kendilerini bu topluluğun eşit üyeleri olarak gördükleri için, dönemsellikler ve yönetim değişiklikleri onların Şeriat’e tâbi kılınma süreçlerini olağanlaştırmıştır. Bu hukuk bu nedenlerle de ilkelerine riayet eden toplumsallığa dokunmamış, onu sindirmiş ve desteklemiştir. Günümüzde kriz anlatısına dahil ettiğimiz pek çok meselenin ortak bir zemin bulamamasındaki temel gerekçelerden biri de budur. Bugün bize saçma/anlamsız gibi görünenlerin/gösterilenlerin aslında bu içselleştirmenin nedeni olduğunu anlamamak, bir yandan modernitenin zihinlerimize ne yaptığıyla ilgiliyken diğer yandan da burnumuzun ucunu göremiyor olmanın sonucudur. Zira burada “Emevî İslâmı” gibi her söylem anlamsızlaştığı gibi mezhepler üzerinden üretilen ve tabulaştırılan argümanlar da elde kalır veya “Kur’ân’a dönüş” söylemleri arkasına saklanmış ikilemler, bu ikilemlere çözüm önermeyen/öneremeyen modernist okumalar ve “İslam’ın reformu” gibi cahiliye söylemleri çözülür.

Nihayetinde bu toplumlar kendini tasfiye etmemiştir, tasfiye edilmiştir. Şeriat tarafından günün sonunda hukuk dışı unsur olarak görülmelerine rağmen gerçekleştirilmeye devam edilen, ötekiyle karşılaşmanın getirdiği hatalı tepkilerin sonucu olan idarî düzenlemelerin sirayet ettiği yapısal değişimlerin yarattığı adalet kaybı ve yine adalet kaynaklı gelir elde etme tecrübesiyle paralel akçelenme girişimlerinin baskısı nedeniyle dönüşüme uğrayan topluluklar da (hepsi değil) sömürülmeye hazır hâle gelmişlerdir. Ayrıca anlık ve dönemsel düşünmeyi kenara koyamayan, ahlâkî bağlamıyla var olan hükümleri dayatan ve bunları çözülen topluluklara reçete olarak sunanların da etkisi küçümsenemez. Yine de değişen yöneticilere ve sistemlerine karşı varlığını koruyan, gerektiğinde göç eden ya da yeni yöneticilere uyum sağlayan ve yıkılan iktidarlara rağmen ayakta kalan Şeriat’ın ahlâkî toplumu var etme kudreti, dışarıdan gelen, Hallaq’ın “19. yy. da Şeriat sistemlerindeki epistemik kırılma” olarak nitelendirdiği öldürücü müdahaleyle sona erene kadar devam etmiştir. Hukuk üzerindeki hakimiyet mücadelesinin kazanan tarafı olarak devletin galibiyeti ise daha net bir müdahaleyle, sömürgeciler eliyle gerçekleşmiştir. Yönetim mekanizmalarında yer alan, modernitenin temel atma merasimlerini yaptırdığı Batı hayranı⁶ yöneticilerin tektipleştirme siyaseti ve maliyet analizi, tebanın idaresinin ve kontrolünün ekonomik verimliliği üzerinden başlayan bir hukuk sürecine dönüştürülerek, Şeriat’ın “mali açıdan bağımsız medreseleri ve üniversiteleri de dahil olmak üzere” tüm aktif kurumlarının tasfiyesi gerçekleştirilmiş ve toplum tabanlı hukukun yerine modern ve profesyonel yargı sistemlerinin yerleştirilmesi sağlanarak kontrolü ele geçirmelerinin önü açılmıştır. Bu kontrol sadece Şeriat’a değil onunla doğrudan ilişki içinde olan, “aralarında zanaatkarlık türleri, cemiyetler ve loncalar, akrabalık yapıları, ev zanaatları ve tüm yaşam biçimlerinin de bulunduğu birçok önemli kurum ve uygulama”ya dayatılmış ve sonunda onları da yok etmiştir.

Modern-devlet bu süreç içinde kolonileri ve üzerinde üsleri/şirketleri bulunan post-kolonileri en verimli şekilde kullanma aracı olarak sömürgeciler tarafından sömürgelere bir ihraç kalemi olarak dayatılmıştır. İlkel sömürgecilikten Modern sömürgeciliğe terfisi sırasında Batı’nın armağanı olan bu yapı hem yazılı hukuk üretimi hem de neyin hukuk neyin hukuk olmadığını belirleyen ve egemenliği topluluklardan alıp kendi tüzel kişiliğinde toplayan karşıt bir yönetim sistemi olarak ortaya çıkmıştır. Sonunda iki yönetim sisteminin bir diğerini dışlaması ve yok etmesi, devletin “maddi, bürokratik ve askeri” güçleriyle ilerleyen Modern kılcallarla mümkün olabilmiştir. Ahlâkî toplumun tasfiyesi ise hemen mümkün olmamış, sömürgeci hukuka karşı direnişin bir yansıması olarak sosyal hayata yansıyan tepkiler, bölgesel olarak farklılıklar gösterse de Şeriat’ı toplulukların merkezinde tutmaya devam etmiştir. Onun yok edilmesi işgallere ve soykırımlarına eklemlenen kanun koyucu mekanizmalardan sonra daha kolay hâle gelmiştir. Devlet kendi meşruluğunu sağlayacak her argümanını kullanarak bu toplulukları tasfiye etmiş ve kendi potasında eritmiş; onu meydana getiren ahlâkî özneyi ortadan kaldıracak tüm etkenleri seferber etmiş ve kendilerini yenilemelerine izin vermemiştir: Bu süreçte organlar tabela hâlinde bile olsalar dönüştürülür ve isimleri kulaklara hoş gelen devlet kurumları hâline getirilir. Artık onaran ve iyileştiren bir hukuk değil, yıkan ve bozan bir hukuk üretilir. Yaratılan ikilikler kendilerine yeni kamulaştırma alanlarında yer bulurlar. Din, umum, aile, hukuk, hakimiyet, siyaset, vakıf vs. tâbi kılma sürecinin bir parçası olarak devlet aygıtları hâline gelirler. Farklı tonlarda, İslâm’ın öğretilerinin ve gerekliliklerinin düzenlemeler içinde yer almasına dair verilen sözler, yaratılan kutuplaşmalarda açılan yaraların aracı kılınırken, özneler devlet kucağında oyalanmasına müsaade edilen nesnelere dönüşür. İnsanı tasnif eden zihin yapılarının ırk söylemine dayanan sömürgeci konuşlanmaları ulus-devletin sömürgeci zihne uyumunu kolaylaştırır. Hukukî olanla ahlâkî olan arasında açılan alanda milliyetçilik ideolojisinin çatısı altında gerekçelendirilen içselleştirmeler devletin mühendislik aygıtı tarafından sirk sahası olarak düzenlenir. Burada artık kendi içinde isimlerini ve karşıt ideolojileri üreten tek bir devlet vardır ve “İslâmî bir yönetim” yoktur. Çünkü devlet demek “hukukî egemenlik” demektir ve egemenlik kayıtsız-şartsız devletindir. O artık sadece ikna edilmiş toplumsallıkla, belirsiz ve manasız sorular/cevaplar etrafında kendi yandaşını, muhalifini ve varoluşunu üreterek biricik kalabilecek yeni bir tanrıdır. Hukuk, artık ‘hakkını arasan bir dert aramasan bir dert’ hukukudur ve uygulanan bir şey değil, onun ne olduğuna karar veren bu tanrının elinde yargı/yasama/yürütme silahıdır.

Sömürgecilerin tanımladığı şekliyle “Doğu despotizmi”nin somut aktörü/icrâcısı olan malûm aktörler yerlerini, “tarihselliğin sefaleti” içinde modern, soyut, merkezi ve tüzel bir “icrâcı otorite”ye bırakmıştır. ‘Yeni hukuk’ onun bir kılıfıdır ve yeni olması daha iyi olmasını değil eski/ilkel/gerici olarak isimlendirdiği hukukla beraber kendi kendini yöneten organik bir toplumu yok edişini gösterir. Bir tasnif zorunluluğu olarak icat edilmiş olan “İslam Hukuku” tamlaması Batı tarafından üretilen yeni bir bilgidir ve “biz”e ait değildir. Taşeronluğunu yaptığı modern yapılarla beraber “biz”e ait olanı yok etmiştir. Onun sömürgeci ideolojisine teşne varlığından önce bir toplumun, bireysel ahlâkî bütünlük içinde, onun yarattığı veya ithal ettiği aygıtlara ihtiyaç duymadan var olabildiğine, bireylerinin sorunlarını çözme, iktisadi sıkıntılardan muhtaçlık seviyesine kadar her türlü güvenceyi sağlama yeterliliğine sahip olduğuna inanmanın zorluğu, hakların yerine vatandaşlığı koyan, bizi bireyselleştiren ve bencilleştiren bir unutuş yaratmıştır.

Unutuşun temellerini, doğrudan ya da dolaylı müdahalelere açık hâlde olmanın meydana getirdiği kırılmada, varoluş kaygısını dışlayan ve bu dışlamayı farklı güç unsurlarıyla kabullenmeye ve onunla uzlaşıya zorlamasında, bize ait olmayanlarla bizi insanlığımızdan sıyıran kimlik siyasetinde, fırsat maliyeti hesabında zehir gibi çalışan zihinlerimizde ve bunların tümüne dair krizsel tepkilerimizde bulabiliriz. Bunlar sömürgeciliğin, tasfiyesi için büyük kaynak ve çaba harcadığı organik toplumun modern devletten önce sanki hiç var olmadığına inanmamızı isteyen “sömürgen buyruğu”nun, önce hafızamıza sonra aklımıza daha sonra insanlığımıza ve nihayetinde varoluşumuza hakaretinin bir kanıtıdır. Bu kanıtları, diğer pek çok tarihi kanıtlarıyla beraber cem edişini çok yakın bir zamanda (bu yakın zamanı ister yirmi yıl öncesinden ister Aksa Tufanı’ndan itibaren ele alalım) ahlâkî bir topluluk olan Gazze’ye modern devletlerin yaşattıklarında gördük ve görüyoruz. Onu Filistin meselesi üzerinden “iki devletli çözüm” etrafında tartışanlar, modernitenin en güçlü diğer bir özelliği olan kapitalizmin araçlarıyla beraber modern devletlerin timsah gözyaşlarını “biz”e yutturmaya devam ediyorlar. (Çok yakın tarihli bir örnek: Saha’da Bize Nanik Yapıyorlar: Soykırım İşbirlikçileri 2026 Fuarı’nda)

Hakikat ve Gerçekliğin Çatıştığı An

Yapısal soykırımın mağdurları olarak kanıksadığımız ve sürekli kaçmaya çalıştığımız bu travma altında bir şekliyle birey olarak konuşabilir ve suskunluğu aşmış olmanın rahatlığını, davranışlarımıza yön veren, cezalandıran, aynı zamanda bunlara paralel hizmetlerden faydalandıran ve ikilemler içinde tabakalaştırma becerisini kullanan tarihsel oluşumla var olduğumuza inanarak yaşayabiliriz. Böylece, insanların sınıflandırılmasına yardım eden, nemalandıran ancak yarattığı kamu hizmetleriyle çıkar üreten ve bu çıkarlara iman etmiş olanların şımarıklıklarına müsamaha gösterecek kadar bilge olan bu kutsala, tüm içtenliğimizle yalvarabilir, suistimallerden veya yolsuzluklardan usanmışlığımızı şikayet olarak sunabiliriz. Diğer bir şekliyle kolektif eleştiriselliğimizle isyan da edebiliriz. Nüfusunun dörtte birine akçe dağıtan bu kutsalın nasıl bir kaynak olduğunu ve her biri için hakkedilmiş muslukların kısılması durumunda hangisinin nasıl ve ne kadar süreyle sessiz kalabileceğini düşünebiliriz. Nasıl olsa ambarımız, özgürlüklerden, eşitliklerden, insan haklarından, vatandaş olmanın gereklerinden harmanlanmış cevaplarımızla ve kimsenin dokunmaya cesaret edemeyeceği asil gerekçelerle doludur.

Yine de kesinlikle modern devleti sorunsallaştırmayacağız. Çünkü travmalar, gerekçeler ve imkânsızlıklar, modern yaşam tarzlarını kabullenmek için mazeretler yaratmıştır ve içten bir kabule dönüşmüştür. Asıl sorunlu olan ise bunlarla beraber İslâm Hukuku güzellemesinin yapılabiliyor olması ve sahte bir ümidin Şeriat’ı tasfiye eden lehine devam ettiriliyor olmasıdır. Zira bunlar aslında sadece var olana razı olmayı sürdüren yeni mazeretler yaratmamakta, hukukun/ahlâkın, adaletin, eğitimin, ailenin, insanın devlet merkezli düşünülmesine meşrûluk kazandırmakta ve ideolojik tahkimi için onun araçlarını üretmektedir. Amaç devletin bekâsıdır ve her şey bu amacın araçları arasındadır. Korku, iletişim, bilim, teknoloji, ilerleme, büyüme, güvenlik, terörizm vb. Hepsi onun meşrûluğunun sorgulanmasına yol açacak her düşüncenin engellenmesi için rahatlıkla kullanılmaktadır.

Burada göz ardı edilmemesi gereken en önemli şey yenilenin İslam olmadığı, sadece onunla varolabilmiş bir hukuk yapısı olduğu gerçeğidir. Yine de bu “Profesyonel Müslümanlar”ın İslâm’dan kestikleri ümidi devletten bekledikleri, “İslam’dan esirgedikleri ihtimamı, dikkati, hassasiyeti” ona gösterdikleri gerçeğini değiştirmez. Zira bu gerçek onun teba’asını burada ve şimdinin sınırları içinde vatandaş olarak durmaya ve sistemin içinde düşünmeye razı ederek sömürgen bir devlet olduğu gerçeğini maskeler.

Devlet, toplumsallığı kabul etmez ve onun içinde var olacak ahlâkî bireyi varoluşuna tehdit olarak görmeye devam eder. İyi her vatandaş, ‘düşünmemize de karışamazlar ya’ diyemeyen, hayal kurmanın imkânsızlığını kabul eden zincirli bir fil yavrusudur. Artık o ahlâkî bir özne olarak var olamaz, ahlâkî süreçleri ve araçları talep de edemez. Çünkü devlet ve onunla beraber oluşturulan modern hukuk, ilericidir, nasıl ki kendisi en iyi yönetim biçimi ise onunla beraber var olan tüm aygıtları da çağdaştır. Bir yandan parçalayıcılığını bu ilerici ve “tek”li söylemlerle kamufle ederken diğer yandan bireysel sorumlulukları ekonomik bağımlılık ve himayecilikle kontrol eden, konuşanı çok ama suskun bir toplum yaratır. Bu nedenle, kendisine olması gereken bağlılığın gösterilmeye başlandığı her topluluğu dağıtmak ya da dağıttığı ulûfeyle bireyleri o toplulukların kulları olarak marjinal hâle getirmek durumundadır. Yine de her daim makbul olan kullar bireysel olanlardır. “Devlet bireyselleştirir”ken ve “herkesi kendi kabuğunda yaşamaya” ikna ederken bireysel ahlâkın toplum ahlâkı hâline gelmesi, toplumun kendi ahlâkı ile bireylerini ahlâkî olana yöneltecek kendini yöneten kurumlarını oluşturması mümkün değildir. Bu nedenle bugün mezhepleri, cemaatleri, tarikatleri ve hemen hemen her şeyi sorgulayanların⁷/itham edenlerin ‘devlet’i sorgulayamıyor olması arkasına saklanan gerçekler daha rahat anlaşılabilir. Çok garip olmayan şeylerden biri de bugün profesyonel/ehl-i kitap müslümanın ürettiği profesyonel hukukçunun çözülen/bozulan topluma yaktığı ağıtta Batı’nın ahlakçılık söylemlerini bir ahlâkîlik çağrısı olarak sunduğunu zannetmesidir.

Devlet merkezli söylemi kanıksayan zihinlerin üretmiş olduğu ümitlerin boşa çıktığı günümüzde bu söylemlerin tutarsız olduğunu anlamak, ahlâkîliği muhtemel toplulukların ulus-devlet eliyle öldürülmüş olduğu gerçeğiyle yüzleşmek demektir.

Çok-ulusluların/şirket oligarşilerinin önünde bir engel olduğu iddiasıyla ve onsuz bir topluluğun acınası olacağına dair örneklerin sunumunda daha fazla sahiplenilmeye davet edildiğimiz modern devletin, “bizim çocuklar” arasında el değiştiren sömürgen “efendilik ve hakimiyet” yapısında, onun boşluğunu dolduracağı varsayılan küresel pazar güçlerinin gömülü olduğu gerçeğini görmek önemlidir. Bunların etiketleme ve gözetim teknolojileri ile “ahlâkî teknolojiler” üzerindeki baskınlığını “negatif kimlik”lerle derinleştirmeleri, sadece ayrıştırma ve kutuplaştırma ile ayakta durabildiklerini göstermektedir. Bu durum, en azından gelişmişlik seviyesinin ekrana yansıyan grafiklerinin göz kırptığı pazarın yüzsüzlüğünü ve kırılganlığını görmemizi sağlayabilir. Diğer bir bağlamda insanın birliğine saldırılarının, onun evriminin bir parçası olduğu, bu evrimin gerektiğinde faşizmi aratan bir ırkçılık söylemine ve yeri geldiğinde islam kılıfı giydirilerek uğrunda ölünecek bir kutsallığa dönüştüğü ortaya çıkmaktadır. Gerçekte olan şey, hegemonya aktörlerinin değişiminde sömürge ulus-devletin içine düştüğü çıkmazda yaşanan çatırtılardır. Vaatler ve yalanlar hâlâ bu düşkünlüğü perdelemenin en kolay yoludur. Modern devletler yerlerini terk eden sömürgecilere, güç/şiddet mekanizmasıyla eklemlendikleri sömürgecilik sonrası bir aygıt olarak varoluşlarını borçludurlar. Ahlâk ve hukuk bütünlüğünü sağlayan ana damarın kılcallarını kopartıp atmaya yardım eden sömürgeci yerellikleri sadece, bu kılcallara ulaşmaya çalışan tüm ötekileri tasfiye etmeye, sistem dışına itmeye ve yok etmeye yaramaktadır.

Toplum (tam da modern olarak), sömürgeleştirildiğini ve bağımsızlık sanrısıyla yerel valilere verilen icazetlerin dönem dönem farklı kaynaklara aktarıldığını fark etmemesi için sömürgeciler tarafından kurgulanan modellemenin yeni bir tanımdır ve tek seslidir. Burada biz ve toplum artık ne bireysel ve kolektif bir tutum üzerinden ne de ikilemler üzerinden tarif edilebilir. Tarifi yapan, varlığımızı emanet ettiğimiz ve varoluşumuzu tanımlayan, günün sonunda kul-müşteri ve neo-denek olarak susmanın sınırlarına uyma zorunluluğumuzu emreden ucube hegemonik bir yapıdır.

Bu baştan sonra bir ikilemin inşasıdır ve içinde yeni ve tehlikeli soru(n)ları barındırır:

Madem modern olarak devlet islamî olamaz, madem ki ulus-devlet ile ahlâkîlik imkânsızdır ve madem ki kendisi onları tasfiye ederek var olabilmiştir, o zaman mevcut olana kötünün iyisi olarak razı mı olacağız?

Hatalı araçlarla ve bedel ödemeden yarattığımız her yeni hatanın telafisini temenni edecek ve ulusal olanın islâm olana muhalif olmasını görmezden gelerek tarihi yeniden mi tekerrür ettireceğiz?

Her şeyin düzelmesini isteyen ama hiçbir şeyi yitirmek istemeyen acizler olarak ahlâkçı söylemlerle mi avunacağız?

İyi birer vatandaş olarak “iyi bir gardiyan”ımız olması için minnet ve şükran içinde yalvarmaya devam mı edeceğiz?

Otorite ve yasayla hükmedilen bir tebaa, yerelliği farklı entegrasyonlarla sağlanmış, toprakları sömürülmüş, “kurtuluş savaşları” güzellemesiyle evcilleştirilmiş, modern diplomasiyle ve bölgesel denklemlerle koltukları kabaranların iştahına sorumluluklarını tevdi etmiş kitleler olarak mı konuşacağız?

Çatlamış milliyetçilik damarlarıyla, komşularına sömürge oldukları gerekçesiyle burun kıvıran ama kendisinin aynı bakiye tablosunun satırlarında farklı tecrübelere sahip modern bir sömürge olduğu gerçeğini duymak bile istemeyen, kendi nostaljik ve romantik söylemlerini tabulaştıran “necip millet” olarak mı homurdanacağız?

Yeni baskılama ve sömürü sistemlerinin icadını ve bunların bünyesine ithalini alkışlayan, zamanla tıkıştırıldığı her modelin özelliklerini sergilemeye başlayan ama her seferinde bunların realitesine tüm problemlerin çözümünü bekledikleri kutsalın gölgesinde ikna edilmeye hazır “yerel halk”lar olarak fısıldamaya devam mı edeceğiz?

Nihayetinde, kendimizi bir toplum olarak nasıl tanımlayacağız?

Şeriat’ın tasfiyesiyle var olabilen Devletin bir sömürgeleştirmeden çok daha fazlası olduğunu, barbar hegemonyanın sadece yakıp yıkmadığını ayrıca yeniden inşa ile temellerimizi erişilemez kıldığını, o temellere burun kıvırmamızın güzellemesini de farklı yöntemlerle ve söylemlerle bize yaptırdığını anlamak gerekiyor.

İlerlemiş, daha iyi, daha bilgili ve daha gelişmiş bir dünya masalının tam sonuna gelmemiş olsak da yine de kriz anlatısını aşarak her yenilginin bir toparlanma ve iyileşme işareti taşımaya devam ettiği gerçeğini görmezden gelemeyiz. Bugün, her yerde aynı olmayan uyanışlar farklı toplulukların bütüne dair ümidini canlı tutmaya nasıl devam ettiriyorsa Hallaq’ın projesi de ahlâkî alanı göstermek için onun önünü açan ve “biz”im olanı anlamak için, onu itibarsızlaştıran ve polemikleştiren sömürgeci yapılarla yüzleşmek için bereketli bir strateji sunmaktadır. Bu, yıkımın nedenselliğini anlamak için tarihsel süreçlerde bizim olanla doğru bir zihinle doğru irtibat kurma gerekliliğinin çağrısıdır.

Bu proje, gündüz bekçisi bir topluluk hâlini almanın önündeki büyük engelleri tespit etmek, egemen sistemi anlayıp eleştirmek, İslâm’ı topluluktan ayırmanın ahlâkın ayrılması demek olduğu gerçeğini göz ardı eden profesyonellerin yerine bütünü talep eden ahlâkî özne olmak için gerçekçi bir adımdır. Onların tanımlamalarının ve tanımlarının önünde konuşma fırsatını elde etmektir; Moderniteyi kendi içinde sorunlaştırmaktır. “Büyük Yalan” ile yüzleşme, ‘küçük adamlar’ın toplumu yargılayan sorumsuzlukları etrafında oluşturduğu putların masum ve kutsal olmadığını anlama fırsatıdır. Bir kişiye, bir aşirete, bir millete, bir kuruma kul olma ilişkisi içinde değil de parçası olduğumuz “iyileştirici ilişkiler”le Kur’ân’ın inşâ gücüne güvenmektir. Kendi “dışımızdaki dünya ile nasıl bütünleştiğimiz” sorusunun cevabını verebilmektir.

Modern devletin ne yaptığını ve yaşam tarzımızın neresinde durduğunu, bizim için neye tekabül ettiğini tahlil etme zorunluluğumuz en azından istisnailikler için bir adıma dönüşebilir. Bu adımda islâm hâlâ bizim tarihimizdir ve bu tarih seküler olanın iddialarını sürekli çürütmüştür.

Şeriat hakkında yarattıkları tarihle modernist iktidar sistemleri kendi varoluşlarını sağlama almayı başarmışlar ve kopuşu süreğen hâle getirmenin yöntemlerini üretebilmişlerdir. Böylece kendini sömürülme pozisyonunda bulanlar ilerleme mitinin yörüngesinde yeni koşullara ancak mevcut olanın kölesi olarak uyum sağlamaktan başka seçenek olmadığına inanmış ve bunu İslâmla buluşturmak için kendilerine masallar yaratmaya devam etmişlerdir. Hâlbuki Hallaq’ın ifadesiyle “Bugün bildiğimiz İslam Tarihi bizim tarihimiz değildir. Bunu tarihimiz sanıyorduk ama o Batı’nın bizim için yazdığı tarihti. Bunu papağan gibi tekrarlıyoruz.”

Şeriat sömürgecinin karşısında bir engeldi. Bu durum bize, hem ona tabi olanların neden sömürgeci olamayacağını hem de sömürgecilerin ona olan düşmanlığını daha iyi anlatmaktadır. Aslında biz bu gerçekliği Hallaq’tan daha önce Aliya İzetbegovic’ten biliyoruz: “Bosna dahilinde ulus devletleri, ahlâkî ve hukukî açılardan mümkün değildir. Ahlâkî ve hukukî normlar vahşi bir şekilde çiğnenirse o zaman mümkün olur. Bildiğiniz üzere yapılan şey tam olarak buydu. Ama artık salt şiddet üzerine devlet kurma devri geçti diye düşünüyorum. Belki kurarsınız ama ayakta kalamaz.”⁸

Hâlbuki bu normların hangi denklemlerde geçerli olduğunu anlamamız üzerinden çok uzun bir süre geçmedi. Filistinli bir sürgün olarak Wael Hallaq da aynı şeyi, modernitenin altını üstüne getirerek, kendi projesinin penceresinden ahlâkı norm olmaktan kurtarıp “bize” uzanan seyr hâlinde hayata taşımaya “niçin İslam’a inanıyorum” sorusuna cevap verdiği cevapla yapmaktadır: “Tabi ki geçip giden ölüp bitmiştir. Bu açık bir şey. Geriye dönmeye çağırmıyorum. Çünkü tarih tarihtir ve tarih organiktir. Yani bir kısmı ölürse gerisi de ölür. Ama Abdurrahman Taha’nın dediği gibi “ahlâkî zaman ölümsüzdür.”⁹

Bu zaman bizim zamanımızdır; “şiddet” üreten modernist yönetim sistemlerinin aydınlanmış, ilerici ve yerli-milli yol gösteren şeyhlerinin idrâk edemeyeceği kadar yakın bir zamandır.

The post Bir Projeyle Yüzleşmek: Biz ya da Devlet first appeared on isMiMuslim.com.

Ya Adını Koyacağız ya da Teba Olacağız!

M. Sami Zini

09 Kasım 2025

Bir şeyin adını koyarsanız ya ona bağlanmış olursunuz ya da ona karşı bir tavır almak ve ona dair sorumlulukları taşımak zorunda kalırsınız. Bu nedenle “adını koyma” derler, koyma ki tüm bunlarla yüzleşmek zorunda kalma!

Anti-Siyonizm Kongresine sunduğum “Sivil Toplum ya da Hafızamıza Hakaretlerin İzini Sürmek” başlıklı tebliğ metnini¹ “özetleyerek sunmak ne kadar mümkün olabilir” diye düşünürken dün sabah yine ve yeniden, tekrar hâline gelen bir aymazlığın malum eda ile haberleştirildiğini gördüm. Bu haber İstanbul Başsavcılığının Netanyahu ve 37 işgalciyle ilgili yakalama kararı çıkarmasına² dairdi. Bu büyük bir olay mıdır? Neden şimdi? Hangi şartlar olgunlaştı ve saire soruları sıralamanın ne kadar anlamsız olacağı Aksa Tufanı’yla zaten ortadaydı. Bu haber, sadece ve sadece hafızama (bana, dünüme, bugünüme ve yarınıma) nasıl hakaret edildiğinin başka bir kanıtıydı. Post kolonyal süreç ve sonrasında sömürge ulus-devletlerin ideolojik süreğenliğinin nasıl sağlandığını görmemi sağlayan, neden İsrail’in gayri meşruluğunun değil de Netanyahu üzerinden söylem üretildiğini de anlamamı kolaylaştıran bir kanıttı. Buradaki asıl nokta sömürgeci taşeronluğunu üstlenen modernist iktidar söylemlerinin halkı/toplumu (ve evet bizi), nasıl bu kadar aptal ve balık hafızalı yerine koyabileceğini düşündüğünü düşünmemin gerekliliğiydi.

Tüm acı gerçekleriyle beraber, Aksa Tufanı sonrası bu gerçeklere dair üretilen hiçbir gerekçenin geçerli olmadığı ortadadır. Artık amasız ve ancaksız bir şekilde post-kolonyalizm ile kurulan tüm ulus-devletlerin sadece sömürge olarak var olabilecekleri gerçeğiyle yüzleşmek durumundayım. Uydu ulus-devlet İsrail’in meşruluğunun sorgulanmasının, uçbeyi ulus-devlet Türkiye’nin meşruluğunun da sorgulanması anlamına geleceği için üst-perdeden bağımsızlık nutku atanların yalanlarını, sığındıkları tüm bahanelerle beraber ifşa etmek zorundayım.

Evet bugün ulus-devlet bir gerçekliktir, İsrail’in gerçekliği gibi. Türkiye özelinde ise rahatlıkla ne sömürgecilik karşıtı bir ulus-devlet varlığı ne de sanayi kapitalizminin başarısını perçinleştirdiği küresel emperyalizme bir tepki olan milliyetçilik konuşulabilir. Bunun dışında, düşünmenin ve çözüm üretmenin imkansızlığına dair vurguları meşrulaştıran ve bu gerçekliği meşru kabul ettirmeye dönük tüm aygıtlar da sadece hafızamıza hakaretin bireysel ya da kolektif oluşumları olabilir. Oldukça belirgin örneklerle Aksa Tufanı sonrası Avrupa’da pek çok kez tekrarlanan işgal karşıtı, hedefli ve ses getiren eylemlerin servis edilişinde Hafızamıza nasıl hakaret edildiğini gördük. Bunlardan biri, 25.08.2025 tarihinde İngiltere’nin Wolverhampton kentinde İsrailli savunma şirketi Elbit Systems için parçalar üreten, şu meşhur F35 savaş uçaklarının da tedarikçisi olan ve Aralık 2024’ten sonra işgalciye 10 farklı sevkiyat yapan ABD’li Moog fabrikasına yapılan baskındı. Bu eylem herkes tarafından alkışlandı, destek postları atıldı, naif söylemler içinde Batı’dan doğan güneşin ışıkları demet demet konuşuldu. Diğer yanda, 1948 yılındaki kuruluşundan bu yana Amerika’ya, NATO’ya ve Avrupa’ya yüzlerce silah ve araç-gereç, uçak, gemi, uçaksavar üretmiş, işgal rejimine eğitim uçakları sağlamış, İsrail ile Şubat 2023’te siber güvenlik anlaşması, Mart 2023’te BIF’lerle ilgili ortak çalışma sözleşmesi imzalamış ve nedense Eylül 2025 tarihinde İcra Kurulu Başkanı aracılığıyla şirketin “Gazze’de çatışmalar patlak verdiğinden bu yana” ihracat yapmadığını vurgulama ihtiyacı duymuş bir Leonardo vardı. İşgalin katliamları 7 Ekim ile başlamış gibi! Bu tarafta ise, bu firmanın daha öncesinde de işbirliği yaptığı ve şimdilerde yeni ortağı olan bir firma ülkemizdeydi. Hemen yanı başımızdaydı, hâlâ enerji ve yakıt sağlamaya devam eden holdingler ve şirketlerle beraber hafızama hakarete devam ediyorlardı.

Oysa biz, bunlara yönelik protesto niteliğine sahip çok olağan ve normal eylemlere bile nasıl tepki verildiğini biliyoruz. Peki İngiltere’de olanla burada olamayan şey tam olarak neydi? Bu sorunun cevabı ancak sömürgeci ve sömürge farkındalığında, ulus-devlet refleksinin yerel valilerinin vermek zorunda oldukları tepkide ve sivil toplumun bilmesi gereken sınırlarında bulunabilir.

Diğer bir örnek ise çifte vatandaşların neden mesele edilmediği ve edilemeyeceğidir. Bunu mesele edecek ve bu binlerce faşist katili rahatsız edecek, Leonardo ve ortaklarını gündemde tutacak herkesin ve her şeyin, sömürge icazetli modernist iktidarın aktörleri protesto edildiğinde gösterilenden daha fazla tepki alacağını ve ulusal güvenlik meselesi haline getirileceği de unutulmamalıdır; Aksa Tufanı başlar başlamaz masa başında ellerini güçlendirmek isteyenlerin iştahlarının kabarmasının arka planında bunlardan çok daha vahim durumların gizlendiği de. Bu bünyeye alışan/rıza gösteren “sivil”dir ama sivil kalamaz, gün gelince/şartlar el verince/sırtı sıvazlanınca STKlaşmak (kurumsal ya da değil) zorundadır. Gazze bize göstermiştir ki ulus-devlet ve onun sivil toplum aygıtları, ister siyonist çetelerin elinde olsun ister yerel valilerin elinde çok daha fazla “utanmazca ahlaksız” olmuştur.

Sömürgeleştirildiğini ve bunun süreğen olduğunu anlamayan bir toplum direnç sergileyemez. Bu nedenle söylem önerim Türkiye’nin sömürge tecrübesinin adının konulması ve konuşulması gerekliliğidir. “Nitekim Aksa Tufanı en azından üç şeyi yeniden göstermiştir. Birincisi, İslâm ailesi “biz”den çok daha büyüktür ve bu büyük aile için her şey ama her şey bir idrâk, büyüme ve gelişme vesilesi olmaktadır. İkinci olarak “biz”in hedefsizliğini göstermiştir. Eleştirel düşünmek, hatırlamak, öğrenmek, şahitlik etmek önemlidir ancak tebliğ etmek ve direnmek de bütünün ayrılmazlarıdır. Son olarak, sahte seferler yolcularını yormaktadır; en yakın ve en az bedele mukabil sahte hedeflere kapak atmaya bahaneler üretmektedir. Bu bahaneler ortada bir yangın varken yangını yaldızlı sözlerle konuşmanın, hiçbir bedel ödemeden her şeyin düzelmesini uman yapmacık ve lakayt tavrın, yangını söndürmek için eyleme geçmemenin gerekçelerini barındırmaktadır. Mevcudun elden gitmesine dair korkunun terbiyesinde, ‘razı olmadan’ rıza göstermeyi veya daha düz bir ifadeyle ‘icbâr edilme’ fıkhını yeniden üreten malûm kriz hortlamakta ve entelektüel birikimlerle kendini ‘geçmiş’ üzerinden bugüne konuşlandırmaktadır.”³

Gazze bizden üzerine düşen bombaları engellememizi bekleyerek, açlığı ve susuzluğa insani yardım götürmemizi bekleyerek yıllardır direnmiyor. Gazze’yi yanlış anlayıp onun üzerinden duygusal ve hamasi söylem üretmek sadece ulus-devletlerin modernizasyon adı altında Gazze’yi ve Gazzeliyi maniple ve tehdit etme uğraşlarına alkış tutan iyi vatandaşlarının razı olduğu bir tutum olabilir.

İhtiyacımız olan amel süreğenliği/ahlakileşme, direniş/boykot hâline dönüşecek olanlardır. Karşısında olduğumuz sömürgen yapıların tüm unsurlarına karşı sabr ve salat edecek ordulardır: Tıp ve sağlık sömürgenlerine karşı hekimler, modern hukuk yapısına karşı ahlak/hukuk birliğiyle hakimler/avukatlar, sömürge sistemleri ifşa edecek ve onların can damarlarını tıkayacak yazılımcılar, kendi araç ve ekipmanlarını yaratacak mühendisler, el-ilmin gölgesinde muallimler ordusudur. Tüm bunlar dışında ihtiyacımız olmayan şey, üst perdeden sömürgen buyruğun yerel aktörlüğüne gönüllü entelektüel bir ordudur.

Bu bir anarşizm çağrısı değildir. Neyin anarşi ve neyin anarşi olmadığını belirleme yetkisini kendinde görenlere karşı kelimenin tek ve gerçek anlamıyla sivilleşme/direniş çağrısıdır. Meselenin adını doğru koymanın, buna dair söz söylemenin derdidir. Önce kendimize, sonra çocuklarımıza/gençlerimize bu ülkenin sömürge ülkelerden bir ülke olduğunu gerekçeleriyle anlatmanın; bir eylemsellik, tüm sömürge yapılarıyla yüzleşebilmek için donatılmanın çağrısıdır.

 

1 Sivil Toplum ya da Hafızamıza Hakaretlerin İzini Sürmek – Tarihin Sonun’da Anti-Siyonizm Kongresi 8-12 Kasım 2025, İstanbul (antisiyonizmkongresi.org)

2 https://www.yeniakit.com.tr/haber/turkiye-netanyahu-hakkinda-yakalama-karari-cikardi-37-kisi-icin-yakalama-emri-son-dakika-1963604.html

3 Varoluş – Tevhide İman, M. Sami Zini, KDY Yayınları, 2025, sy:128

The post Ya Adını Koyacağız ya da Teba Olacağız! first appeared on isMiMuslim.com.

Aksa Tufanı’nın İkinci Yılında Hamas Lideri Fevzi Barhoum Tarafından Yapılan Basın Açıklaması:

Önceliğimiz Gazze Şeridi’ne yönelik saldırıların ve soykırım savaşının derhal durdurulmasıdır. Haklarımıza bağlı kalma ve halkımızın özgürlük, yenilenme ve bağımsızlık arzularını savunmaya dair sözümüzü yeniliyoruz.

Gazze Şeridi’ndeki direnen halkımız, iki yıl boyunca soykırım savaşı, sistematik aç bırakma, kapsamlı yıkım ve işgalci Siyonist güçler tarafından etnik temizlikle karşı karşıya kaldı; bu, modern tarihte benzeri görülmemiş bir saldırıdır. Zorunlu göç, yerinden edilme, en temel insani yaşam koşullarından mahrumiyet ve yüz kızartıcı katliamlar, bombardıman, öldürme ve Netanyahu hükûmetinin suç teşkil eden davranışlarına rağmen, bu işgalci güç hedeflerinde büyük bir başarısızlık yaşadı; özellikle zorunlu göç girişimleri, esirlerin zorla geri alınması veya işbirlikçi yapılar/çeteler kurma çabaları başarısız oldu.

Bu kahramanca insani direniş destanında 67 binden fazla şehit, yaklaşık 170 bin yaralı ve sakat, 15 binden fazla kayıp var. Bunların çoğunluğu çocuklar ve kadınlardır. Kasıtlı aç bırakma sonucu ölenlerin sayısı 500’ü geçti, yüzbinlerce yerinden edilmiş kişi var; tüm bunlar tam bir Amerikan ortaklığıyla ve uluslararası toplumun, BM sisteminin gözetimi altında gerçekleşti.

Bu alçak saldırının mağdurlarının yaklaşık %95’i silahsız sivillerdir; bu, Siyonist varlığın ve onu destekleyenlerin, bu soykırımı suç saymayanların alnında ebedi bir lekedir.

Batı Şeria ve işgal altındaki Kudüs, toprakların tamamen ilhakı, göç ettirilmesi ve tam kontrolü için genişlemeci işgal hükümetinin faşist gündeminden ayrı tutulmamıştır ve Mescid-i Aksa’ya zaman ve mekan açısından bölünme dayatılmaktadır. Bu planlar, işgalin bölgesel ve uluslararası güvenlik ve istikrarı tehdit eden zalim ve yayılmacı bir güç olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İşgal altındaki Siyonist hapishanelerdeki tutuklularımız ve esirlerimiz, sistematik aç bırakma, aşağılanma ve işkenceye maruz kalmaktadır; bunlardan yaklaşık 80 esir, Gazze Şeridi’nden 50’si de dahil olmak üzere, işkence, kasıtlı tıbbi ihmal ve yiyecek ve ilaç yoksunluğu nedeniyle hayatını kaybetmiştir.

Aksa Tufanı’nın ikinci yıldönümünde, Siyonist saldırıya karşı direniş ve mücadele yolunda şehit düşen halkımızın ruhları önünde saygı ve hürmetle eğiliyoruz. Şehit düşen liderlerimizin, başta şehit liderler; Şehit Komutan İsmail Haniye, Şehit Komutan Salih el-Aruri, Şehit Komutan Yahya es-Sinvar, Kassam Tugayları Kurmay Başkanı Şehit Komutan Muhammed el-Dayf ve Lübnan, Yemen, İran, Ürdün, Türkiye ve Katar’dan gelen özgür şehitlerimizin ruhlarına rahmet diliyoruz; onların temiz kanları halkımızın kanıyla Kudüs ve El-Aksa’nın kurtuluş yolunda karışmıştır.

Düşman Siyonist planları, iki yıl süren savaşının sadece Hamas ve direniş gruplarına karşı olmadığını, Filistin varlığına karşı kapsamlı bir savaş olduğunu, halkımızın iradesini kırmaya, davasını silmeye ve özgürlük ile dönüş hakkını ortadan kaldırmaya yönelik çılgın bir çaba olduğunu kanıtladı. Ayrıca düşmanın sömürgeci yayılmacı niyetleri, Arap ve İslam ülkelerimizin toprakları, egemenliği, güvenliği ve istikrarı pahasına, suçlu liderlerinin açıklamaları ve “Büyük İsrail” hayalleriyle ortaya çıktı. Tüm bunlar göz önüne alındığında Siyonist varlığa karşı caydırıcı pratik önlemler alınmasını gerektiriyor.

Savaş suçlusu Netanyahu hükümeti ve onu destekleyen Amerikan yönetimi, Gazze’de işlenen savaş ve soykırım suçlarından dolayı tam siyasi, hukuki, ahlaki ve tarihi sorumluluğa sahiptir.

Kahramanca Aksa Tufanı Muharebesi, ulusal davamızı küresel konumuna geri getirdi, faşist işgalin yüzünü ortaya çıkardı ve bölge ile dünya güvenliği ve istikrarı için bir tehdit olduğunu gösterdi. Onu benzeri görülmemiş bir izolasyona soktu ve halkların ve kurumların vicdanlarını halkımızla dayanışmaya ve bağımsız devletimizi tanımaya sevk etti.

Halkımıza ve meşru haklarına karşı ulusal sorumluluğumuz gereği, hareket son iki yılda, en son ABD Başkanı (Donald Trump) tarafından sunulan ateşkes önerisi de dahil olmak üzere, ateşkes tekliflerine yüksek sorumluluk anlayışıyla yaklaştı. Hareketin Mısır’daki mevcut müzakerelere katılan heyeti, halkımızın ve Gazze’deki ailelerimizin beklentilerini karşılayacak bir anlaşmanın önündeki tüm engelleri kaldırmaya çalışıyor; bunların başında:

* Kalıcı ve kapsamlı ateşkes

* İşgalci ordunun Gazze’nin tüm bölgelerinden tam çekilmesi

* İnsani ve yardım malzemelerinin kısıtlamasız girişinin sağlanması

* Yerinden edilenlerin konutlarına geri dönmelerinin garantilenmesi

* Ulusal Filistinli teknokratlardan oluşan bir heyetin denetiminde kapsamlı yeniden inşa sürecinin derhal başlatılması

* Adil bir esir takası anlaşmasının yapılması.

Savaş suçlusu Netanyahu’nun mevcut müzakere turunu engelleme ve başarısız kılma girişimlerine karşı uyarıyoruz ki kendi hükûmeti önceki tüm görüşmeleri de kasıtlı olarak başarısız kıldı. Gazze’deki soykırım savaşında ezici askeri güç, sınırsız destek ve ABD’nin tam ortaklığına rağmen, sahte bir zafer görüntüsü yaratmayı başaramadılar ve başaramayacaklar.

Halkımızın bilincine, birliğine, davamızın adaletine ve mücadele projemize inanıyoruz. Davamızın tasfiyesine ve Siyonist düşmanın gündemlerinin Direniş’in önüne geçirilmesine yönelik tüm planları boşa çıkarma gücümüze güveniyoruz. Düşman, direnişin halk desteğini sarsmak için yaydığı söylentiler ve psikolojik savaşta büyük bir başarısızlık yaşadı; işgal ve hükümetinin dünya kamuoyuna karşı yürüttüğü tüm yalanlar ve kara propagandalar, sistematik olarak hedef aldıkları 250’den fazla şehit gazeteciye rağmen çöktü.

Gazze’deki işgalin korkunç suçları ve soykırımı, kesin delillerle belgelenmiş savaş suçlarıdır ve zaman aşımına uğramayacaktır. Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından aranan savaş suçlusu Netanyahu ve ordusunun suç çetesi adaletin eline bir an önce teslim edilmelidir.

Arap ve İslam ümmetimizin tüm güçlerinin halkımıza ve direnişimize verdiği onurlu ve sürekli destek ve tutumları yüksek takdirle karşılıyoruz; özellikle Yemen’deki Ensarullah ve Silahlı Kuvvetleri, Lübnan İslami Direnişi ve İran Cumhuriyeti’ni anıyoruz.

Katar, Mısır ve Türkiye’deki arabulucuların tutumlarını, Arap ve İslam derinliğimizin siyasi ve diplomatik desteğini ve halkımıza dost dünya ülkelerinin desteğini de takdir ediyoruz.

Tüm ümmet güçlerini ve dünyadaki özgür insanları halkımıza ve ulusal davamıza gerçek anlamda destek olmaya, topraklarında direnişini güçlendirmeye, haklarını elde edip bağımsız devletini başkenti Kudüs ile kurana kadar çağrımızı yeniliyoruz.

Gazze Şeridi’ne ulaşmaları Siyonist korsanlık ve uluslararası hukuka aykırı bir suçla engellenen Direniş Filosu katılımcılarını selamlıyoruz. Onların insanlık mesajının Gazze ile dayanışma ve işgalin halkımıza yönelik suçlarını ifşa etme konusunda ulaştığını teyit ediyoruz.

Arap ve İslam ülkelerinden Siyonist varlığa karşı her türlü boykotun etkinleştirilmesini talep ediyoruz, düşmanla ilişkisi olan ülkelerden bu ilişkileri kesmelerini, büyükelçilerini geri çekmelerini ve düşman büyükelçilerini sınır dışı etmelerini istiyoruz.

Arap ve İslam zirvelerinin kararlarının fiili olarak uygulanması çağrımızı yeniliyoruz; saldırının derhal durdurulması, ablukaların kalıcı olarak kırılması ve halkımızın meşru haklarını elde etmesi için her türlü siyasi, diplomatik, ekonomik ve hukuki desteğin sağlanmasını talep ediyoruz.

Filistinli grupları ve güçleri direniş seçeneğinde birleşmeye, düşmana ve faşist hükümetinin topraklarımıza, halkımıza ve kutsallarımıza yönelik planlarına karşı ortak bir mücadele stratejisi benimsemeye çağırıyoruz.

Dünyaya, işgal direnişinin meşru ve garantili bir hak olduğunu, özgürlük, onur ve bağımsızlık içinde yaşamanın, ablukasız, katliamsız, sürgünsüz ve vesayetsiz bir hayatın halkımızın asli ve köklü hakkı olduğunu, bağımsız Filistin devletimizin tam egemenlikle ve başkenti Kudüs ile kurulmasının Allah’ın izniyle her zamankinden daha yakın olduğunu bildiriyoruz.

Aksa Tufanı ile ilgili Hamas'ın ilk resmi açıklaması için tıklayınız

The post Aksa Tufanı’nın 2. Yılında Hamas Açıklaması first appeared on isMiMuslim.com.

Hannibal Doktrini ve 7 Ekim'de Tasarlanan Cinayetler

Rapor Analizi: M. Sami Zini

İşgalci kamuoyu Aksa Tufanı sırasında, 7 Ekim’de hükûmetinin ve silahlı kuvvetlerinin yerleşimcileri öldürme emri iddiaları üzerine hazırlanan raporla çalkalanmaya devam ediyor. Son hazırlanan rapora göre siyonistlerin niyetlerine ve suç ortaklıklarına dair pek çok soru ortaya çıkıyor. 

Bu rapor, işgalcinin gayrimeşru yetkililerinin açıklamalarına dayanarak Aksa Tufanı sırasında IDF’nin işgalci yerleşimci İsraillileri hedef alma ve öldürme emri verilmesini inceliyor. Tanık ifadeleri, video kayıtları ve dönemin Savunma Bakanı Yoav Gallant’ın itirafları, sivillere yönelik ayrım gözetmeyen ölümcül güç kullanımı ve önceden planlanmış saldırılar zincirini ortaya koyuyor. Tanklarla bombalanan evler, ağır mühimmatla yok edilen araçlar, çatışma sırasında öldürülen rehineler… Bütün bunlar, yıkımın büyük bir kısmının Hamas’ın Aksa Tufanı sırasında amacıyla ve bu amaca yönelik sınırlı silah gücüyle açıklanamayacağını güçlü biçimde gösteriyor. Bulgular, İsrail’in askeri doktrini ile birebir örtüşen bulgular taşıyor. Yine rapor her ne kadar uluslararası insancıl hukukun olası ihlalleri konusunda derin hukuki, etik ve siyasi sorular doğuruyor gibi görünse de “uluslararası” ifadesinin açılımında yatan derin siyasi ve sömürge söyleminden de taviz vermiyor.

İşgalci Apartheid yerli-milli ulussal rejim İsrail 7 Ekim 2023’te, Hamas’ın “tarihindeki en büyük katliamı” gerçekleştirdiğini ilan etti. Kamuoyuna sunulan hâkim anlatı ve bu anlatının ana teması, Hamas’ın güney İsrail’de sivillere yönelik tek taraflı bir saldırı yaptığı yönündeydi. Ancak sonraki günlerde İsrailli yetkililerin açıklamaları ve sahadan gelen kanıtlar çok daha karanlık bir tablo ortaya koydu: İsrail ordusu, kendi vatandaşlarının Gazze’ye kaçırılmasını engellemek için ateş açma emri almıştı. Raporun bu karanlık tabloda ifade ettiği “engelleme” kısmı fazlasıyla tartışmalı olsa da bu emirler, geçmişte esir düşen askerler için uygulanan “Hannibal Direktifi”nin sivillere genişletilmiş bir versiyonuydu. Sonuç: tankların evleri yıktığı, helikopterlerin araçları havadan taradığı, İsrail ordusunun kendi yerleşimcilerini öldürdüğü bir yıkım.

Onaylanmış “Öldürme Emirleri” ve Hannibal Doktrini

Savunma Bakanı Yoav Gallant, Mayıs 2024’te yaptığı açıklamada, IDF’nin İsrail vatandaşlarının Gazze’ye götürülmesini engellemek için ölümcül ateş kullanımına izin veren kuralları uyguladığını kabul etti. ¹

Hannibal Direktifi aslında askerlerin esir alınması durumunda komutanlara esir düşen askerin ölüm riskini göze alarak, “her türlü ateş gücünü kullanma” hakkı tanıyordu. Özellikle Netanyahu’nun bu konuda fazlasıyla katı olduğu biliniyordu. Gilad Şalit örneğinden sonra ise bu doktrinin daha fazla konuşuldu ve 7 Ekim’de bu doktrin askerlerden sivillere genişletilmiş oldu. 2014’te Refah’ta bir İsrail askerinin esir alınması sonrası 135 Filistinlinin öldürülmesi, Hannibal Direktifi’nin ne kadar ölümcül olabileceğini zaten göstermişti.²

Raporu hazırlayanlara göre 7 Ekim’de ise bu mantığın aynen ve genişletilerek uygulanması, korkutucu bir eşiğe işaret ediyor: İsrail devleti, kendi vatandaşlarını rehin olmaktan ziyade ölmeye layık gördü. Rapor için bu korkutucu olabilir ama işgalci ve apartheid rejimin birleşkesinde sömürgeci uydu devleti rolünün hakkını fazlasıyla veren siyonist rejimi bilenler için beklenen bir durumdur. Yine de Gallant’ın itirafı nettir: “Emir verildi… bedeli ne olursa olsun.”

Rapora göre:

• Helikopterler, Nova Müzik Festivali’nden kaçmaya çalışan araçlara ateş açtı. Bazılarının içlerinde sadece yerleşimciler bazılarında ise hem Hamas’ın askerleri hem de kaçırılan işgalci yerleşimciler vardı. ³

• Tanklara, Be’eri gibi kibbutzlarda evlere ateş açma emri verildi. İçeride sivillerin olduğu biliniyordu. ⁴ Ama Hamas askerlerinin olup olmadığı bilinmiyordu.

Tanıklıklar ve Görsel Kanıtlar

Olay 1: Kibbutz Be’eri

Tanıklar, IDF tanklarının evleri bombaladığını ve içeride saklanan aileleri öldürdüğünü anlattı. Haaretz’e konuşan hayatta kalanlar: “Komşularımız Hamas tarafından değil, İsrail ateşiyle öldü.”
Tüm evler yerle bir olmuştu; bu yıkım Hamas’ın hafif silahlarıyla değil, tank mermileriyle açıklanabilirdi.

Olay 2: Kfar Aza

Merkava tankları, Hamas askerleri olduğu şüphesiyle evlere ateş açtı. Ancak evlerin içinde siviller de vardı ve hepsi öldü. Enkaz incelemelerinde betonarme yapılar tamamen çökmüştü. Bu yalnızca tank veya topçu atışıyla mümkündü. ⁵

Olay 3: Nova Festivali

Video analizleri, İsrail Apache helikopterlerinin festivalden kaçan araçları havadan taradığını doğruluyor. Araçlar kül olmuş, demir yığınlarına dönmüştü. Hayatta kalanlar, “Ateş yukarıdan, helikopterlerden geliyordu” diye ifade verdi.

Olay 4: Otoyol 232 Konvoyları

Sivil araçlar tamamen parçalanmış halde bulundu. Çekilen görüntülerde, araçların iskelet haline gelmesi Hamas’ın RPG veya tüfekleriyle değil, helikopter roketleriyle açıklanabiliyor. ⁶

Hamas Silahlarıyla Tutarsız Hasar Kategorileri

• Yıkılmış Evler: Be’eri ve Kfar Aza’daki evlerin enkaza dönüşmesi tank mermileri olmadan mümkün değil.

• Tamamen Yanmış Araçlar: Nova’da ve otoyollarda kül olmuş araçlar, yalnızca havadan atılan füzelerle bu şekilde yanabilir.

• Ağır Kalibre İzler ve Kraterler: Festival alanı ve kibbutz çevresinde bulunan kraterler 120 mm tank mermilerine aitti.

• Havadan Tarama İzleri: Araçların yukarıdan gelen kurşunlarla delinmiş olması, helikopter silahlarını işaret ediyordu.

Hannibal taktiklerinin sivillere uygulanması, IDF’nin kendi halkını “stratejik bir kurban” haline getirdiğini gösteriyor. Bu yalnızca trajik bir “aşırı tepki” değil, aynı zamanda devletin kendi halkını gözden çıkardığı bilinçli bir doktrindir. Bu aynı zamanda işgal üzerine kurulu ve arkasında varolduğuna inandıkları gücün de temellerinin olmadığının bir göstergesidir. Netanyahu’nun kötü çocuk ilan edilmek istenerek bu pisliği temizlemek isteyenlerin ne kadar çaresiz olduklarının da ilanıdır.

Sonuç

Kanıtlar, 7 Ekim’deki yıkım ve sivil ölümlerinin önemli bir kısmının Hamas’tan değil, İsrail ordusunun Hannibal benzeri emirleri uygulamasından kaynaklandığını gösteriyor. Kibbutz sakinleri, festival katılımcıları ve yoldaki siviller ya çapraz ateşte öldü ya da doğrudan İsrail ağır silahlarıyla hedef alındı. Bu bulgular, uluslararası düzeyde acil bir soruşturmayı ve İsrail devletinin kendi vatandaşlarının kitlesel öldürülmesindeki olası rolünün sorgulanmasını zorunlu kılıyor.

1Winstanley, Asa. “Army Was Ordered to Kill Israelis on 7 October, Defense Minister Confirms.” Electronic Intifada, 24 May 2024

2Levinson, Chaim. “The Rafah Doctrine: How the Hannibal Procedure Was Used in Gaza.” Haaretz, August 2015.

3Ravid, Barak. “IDF Helicopters Opened Fire on Vehicles Abducting Israelis on 7 October.” Axios Tel Aviv, November 2023

4Hass, Amira. “Be’eri Residents Say IDF Fire Killed Their Neighbors.” Haaretz, December 2023.

5Alsaafin, Linah. “Eyewitnesses at Nova Festival Say Israelis Were Killed by Israeli Airstrikes.” Al Jazeera, October 2023

6Melman, Yossi. “The Mystery of Highway 232: Who Destroyed the Cars?” Jerusalem Report, January 2024.

The post Hannibal Doktrini ve 7 Ekim’de Tasarlanan Cinayetler ​ first appeared on isMiMuslim.com.

The post Suçu Müslüman Olmak Olan Çocuk first appeared on isMiMuslim.com.

Tekfirci Çetelerin Gazze’ye Konuşlandırılması ve İnsani Yardım!

M. Sami Zini

Aslında büyük bir genellemeyle, sömürgeciliği ve sömürgenliğin yerelliğini gözardı ederek ehli kitap olanların ehli kitap sevgisi üzerinden bu kendilerini nispet edişlerinin tutarsızlıkları mı yazılmalı önce bilemiyorum. Buna dair bir başlıkla bir makale toplayıcılığında ya da kitap kapsayıcılığında ana fikir etrafında bir paradigma oluşturulabilir belki. Ancak bu yazı kendini Allah’a ve O’nunla ilgili bir inanç sistemine nispet edenlerin ortaklıklarının bu paradigmaya dahil olamayacak olan bir durumlarından, daha üst perdedeki bir ihanetden bahsetmeye çalışıyor. Tekfirci çetelerin siyonist çeteyle işbirliğinde fetva üreterek iddia ettikleri, sözde pragmatik yaklaşım metotlarının ve ‘düşmanımın düşmanı dostumdur’ yalanının son ihanetinden: Filistin Direniş’inin lokomotifi ve Gazze Hükûmeti Hamas’a karşı işgalci İsrail ile olan işbirliklerinden.

Son işbirliği durumunu, Suriye özelinde, Batı’nın kusturucu etkisini gösterdiği, sömürgeci uç beylerinin de müttefikliği ile parçalama ve bölme görevinde galip görünen ŞamAta ittifakında gördük. Bundan yıllar önce de görünen bu köye, artık yeni bir kılavuz ihtiyacına artık gerek olmasa da biz yine sadece şahitlik ediyoruz, tabi şimdilik. Bölgede istediği atı koşturamayanlar, engelleri ortadan kaldırmayı artık bölgede yeşeren yeni güçlere, “kadim ve baki” unsurlara tevdi ediyorlar. Bunu kendilerinde meydana gelen zayıflamadan dolayı yapıyor olsalar bile Obama döneminde iddia ettikleri gibi ‘büyük sömürgen’ olmanın bir gereği gibi yansıtarak burunlarından kıl aldırmamanın komedisini sergilemekten de geri durmuyorlar. Son durum bunun tipik bir örneği. Apartheid rejimini soykırım ve işgal rejimiyle harmanlayarak küçük sömürgen olmanın hakkını fazlasıyla veren ve uydu devlet olmayı çevresindeki işbirlikçi ulus-devletlerden daha fazla abartan İsrail’in, Direniş’i yok etmek için son hamlesi bir işbirlikçilik serüveni.

Refah’tan bir kabile lideri olan Yaser Ebu Şebab da tıpkı Golani gibi bu iş için biçilmiş kaftan. Nasıl ki Suriye için diplomatik aile, devlet ricali güzellemesi, soy şeceresi ve entelektüel bir savaşçı parlatımı yapıldıysa Yaser için de aşiretini müdafaa etmek için her şeyi göze alan, Gazze halkını düşünen bir lider hikayesi yazılmaya çalışılıyor. Kabile mensuplarından birinin Hamas tarafından İsrail istihbaratına çalıştığı ispat edildikten sonra infaz edilmesi sonrası bu güzellemeler daha fazla dolaşıma sokuldu. Oysa Yaser daha önce uyuşturucu kaçakçılığı gibi organize suçlara karışmasıyla ve IŞİD gibi gruplarla olan bağlantılarıyla tanınan ve Hamas hükûmeti tarafından kontrol altında tutulmaya çalışılan, Hamas’ı seçim sistemi gibi durumlarla tekfir edenlerin çoğunlukta olduğu bir grubun lideriydi. Aksa Tufanı sonrası ortaya çıkan ve Direniş’in yeni duruma göre yeniden yapılandırıldığı durumdan faydalanarak kendini, sivilleri Hamas kontrolünden ve güvenlik kaosundan koruyacağını ve gelen yardımları kontrol etmelerine engel olacağını iddia eden silahlı milis “Halk Güçleri”nin (al-Quwat el-Shabeyaa) lideri olarak yeniden tanımladı. İsrail tarafından silahlandırılan milislerinden yaklaşık ellisinin Hamas tarafından ortadan kaldırılması sonrası sesi kesilir gibi olan örgüt bu hafta yeniden yeni silahları ve Filistin bayrağı ve “Terörle Mücadele Birimi” logosu taşıyan üniformalar giyen adamlarıyla ortaya çıktı. Yaser, güçlerinin doğu Refah’ı kontrol ettiğini iddia ettiği bir videoda kendini göstererek İsrail ile olan işbirliğini delillendiren bir çağrı yaptı. Yerinden edilmiş kişileri geri dönmeye çağırdı ve onlara İsrail askeri gözetimi altındaki geçici kamplarda “yiyecek, barınak ve koruma” sözü verdi. Tekfirci çetelerin Golanileşmiş Gazze versiyonu yapılmaya çalışılan bu ayrılıkçı kuvvetlerin faaliyet gösterdikleri bölgelerde kontrol de tabi ki İsrail ordusunda. Buna rağmen örgüt Filistin meşruiyeti altında faaliyet gösterdiğini söylüyor. Bu, işbirlikçi Abbas’ın Filistin Yönetimi’ne olası bir gönderme olarak görünse de Abbas henüz herhangi bir resmi ilişki içinde olduklarını doğrulamadı (gerçi ha Abbas ha Netanyahu). Örgüt barbarların kulaklarına hoş gelen bir vizyona sahip olduğunu ve görevlerinin sivilleri “fiili hükümetin (Hamas) teröründen” ve yardımların yağmalanmasından korumak olduğunu iddia ederek sevimli müttefikliğini sürdürürken Gazze halkına zulmetmeye devam ediyor.

Bu noktada sömürgeciler tarafından yaratılan ve müttefik yerli-milli devletler tarafından idare edilen insani yardım ticaretinin asıl kurgusu başlıyor. Şebab ve milisleri bu kurguda başrolü oynuyorlar. Yöntem basit: İnsanların acizliğini kullan ve onların bu durumunu lehine çevir. Böylece Gazze’deki insani yardım sisteminin çökmesi ve İsrail ablukasının özellikle bu bağlamda devam etmesi, kendisini alternatif olarak sunan yeni güçlerin oluşumunun hazırlanması sağlanıyor. Amerikan yardım merkezlerinin de bu oluşumla koordineli çalıştığı biliniyor. Onlarca tanıklığa, video ve belgeye, Hamas’ın açıklamalarına rağmen Yaser Ebu Şebab, güçlerinin yağmayı engellediğini iddia ediyor. Oysa bu videolardan, dünya kamuoyuna “Gazze halkı konvoyu yağmaladı” ve “yağmaya izin vermeyen Hamas” diye servis edilen görüntülerden, Kerem Şalom ve Selahaddin Yolu yakınlarında yardımların ele geçirilmesinde örgüt militanlarının nasıl rol aldıkları ve yağmayı kendilerinin yönettikleri görülüyor. Haaretz, el-Quds News ve Washington Post’tan gelen haberlerin analizi, Ebu Şebab’ın milislerinin İsrail koruması altında faaliyet gösterdiğini doğruluyor. Görgü tanıkları, adamlarının kamyon şoförlerinden “koruma parası” talep ettiğini, onları dövdüğünü ve kendi kontrollerinden çıkan bir yardım konvoyunu bir İsrail tankının tam görüş alanına çekerek ateş altında bıraktırdıklarını söylüyorlar. Bu ihanetlerinden birinde Altı Filistinli subay (muhtemelen Hamas polisinden) Yaser Ebu Şebab’ın adamlarının yardım sevkiyatlarını yağmalamasını engellemeye çalışırken İsrail’in hava saldırısında öldürüldü.

Direnişçi Gazze halkı tarafından Ebu Şebab, İsrail’in bir taşeronu ve Filistin toplumunu parçalama projesinin bir aktörü olarak görülüyor. Diğer yandan Abbas yönetiminin bir uzantısı ve İsrail ajanı olarak görenler de var. Sonuçta silahlı bir kaos dalgasıyla işbirlikçi oldukları kesin olan örgütün dışarıdan dayatılan bir çete olduğu gözüyle bakılıyor. Abbas’ın ne olduğunu biliyoruz ancak yeni bir Abbas’tan ziyade yeni bir Golani yaratılma arzusuna Abbas’ın ses etmeyeceğini de. Henüz ispatı gerçekleşmemiş ama dolaylı olarak şüphe uyandıran bazı gelişmeler ve yansıyan haberler de bölgedeki bazı işbirlikçi ve müttefik devletlerle gayri resmi temaslarda bulunduklarını işaret ediyor.

İsrail babası Amerika ve annesi Avrupa bekçiliğinde, bu büyük sömürgen ailesinin izlediği yolu izlemeye devam ediyor. ABD’nin 2005’te El Kaide ile savaşmak için Irak’ta desteklediği “Sahwa” milisleri ya da İsrail destekli Güney Lübnan Ordusu’na (SLA) gibi. Sahwa ABD çekildikten sonra, SLA ise İsrail’in 2000’de Lübnan’dan kovulduktan sonra çökmüştü. Kırılım devam ediyor, Gazze’nin barbar uygarlığın içinde çok fazla olması bu kırılımı tetikledi. Ve artık çok daha fazlası olacak Gazze. Zafer sahibi Gazze direnişi ve halkı bu zorluğun altından da olarak kalkar elbet. Allah’ın izni ve yardımıyla, bir gün tarih kitaplarında bu barbar uygarlığın çöküşünün anlatımı şu cümleyle başlayacak: her şey Gazze ile başladı…

Kısa vadede kazanan, pragmatik, modern diplomatik, bölgesel ve küresel denklemin dengelerini gözetenlerin nasıl tek tek düştüklerini gördüğümüzde son kale mitli, soykırım destekçisi, yerli-milli ehli kitap seçkinlerinden ve kendinden başkasına yaşam hakkı tanımayan ehli kitap mensuplarından hesap sorulurken onlara meyletmemiş olmanın mükafatını umuyorum.

The post Tekfirci Çetelerin Gazze’ye Konuşlandırılması ve İnsani Yardım! first appeared on isMiMuslim.com.

Başarısızlıklar İmparatorluğu

M. Sami Zini

Bildiğimiz gibi Filistinlileri yerinden etme girişimleri hiç de yeni değil. Özellikle sömürgecinin müttefik olduğu ülkelerde günümüzde durumun farklı olduğunu düşünenler, önlerinin açılıyor olmasına fırsat sunanların gardlarının düşmesine Direniş unsurlarının sebep olduğunu görmezlikten geliyorlar. Zirâ “masa başı” pazarlık misyonunda kendine vazife biçen STK başkanları da dahil olmak üzere mazlum coğrafyalar üzerinden insani yardım ticaretinin kârı, bu coğrafyaları kendi menfaatlerine/ulusal(!) çıkarlarına göre tasnif etmelerine olanak sağlamakta. Böylece Gazze gibi mazlum ama Direniş ahlakına sahip olanların bölgesel denklemde ederi Hamas gibi “Modern” dışı iradelerin tasfiye edilmesine dönük pazarlıklara rahatça konu ediliyor. Bu işbirlikçi, modern diplomatik ve makyavelist devlet aklı modeli şimdilik kenarda beklesin. Biz Bernard Lewis’ten Trump’a uzanan yerinden etme “başarısızlık”larına bir bakalım.

1948 Nakba sonrası yerleşim projelerine yönelik atıflar işgali meşrulaştırmak ve uydu devlet statüsünü kuvvetlendirmek için bir süreklilik içermekteydi. O yıllardan sonra George Mack’ın Filistinlilerin Arap ülkelerine ve 1955’te Eric Johnson’ın Altmış bin Filistinlinin Latin Amerika’ya taşınması gibi Amerikan projeleri, Direniş unsurlarının ve Arap halkların muhalefeti karşısında başarısızlığa uğramıştı. Taşeron kuruluş Birleşmiş Milletler de 1951 Bland-Ford Planını ve 1953 Sina Projelerini öne sürmüştü. Soykırımcı apartheid rejim İsrail işgalcisinin ise Filistinlileri Arap ülkelerine entegre etme uğraşısı 1965 Levi Eşkol, 1967’de Ürdün ve Mısır’a yerleştirmek için ortaya atılan Yigal Allon ve Şaron’un 1970’de Sina yerleştirme planları da başarısızlıkla sonuçlanmıştı. Irak işgaline ve neo-muhafazakarlar siyasete aktif desteğiyle bilinen Bernard Lewis’in 1992 yılında ortaya attığı Ortadoğu’nun, zorla yerinden edilmeye dayalı etnik mezhepsel birimlere bölünme teorisi aslında 2018’de Trump tarafından öne sürülen “Yüzyılın Anlaşması” planının ilk versiyonlarından biriydi. Bu anlaşma sonrasında Trump’ın yeniden seçilmemesiyle dondurulmuş olsa da “normalleşme” adı altında alttan alta işlenmeye devam etti. Çünkü önceki proje ve planlara istinaden sömürgecinin yanında Direnişten gocunan işbirlikçi Arap liderler ve yeni işbirlikçi müttefikler vardı. Hatta Hamas liderlerine “kardeşim” diye hitap edip, ‘uç beyliği’ garantörlüğünde pazarlıklara girişen devlet liderleri bu normalleşmeden ne kadar memnunsalar Direniş’in ifşa sürecinden ve Aksa Tufanı sonrası pazara çıkan ipliklerinden o kadar öfkeliydiler. Çünkü Gazze kendisine hâmi rolü oynayan ‘kırmızı çizgili çakalların’ artık ‘masa başı pazarlık ederi’ olmaktan yorulmuş ve kendi yolunu çizmeye karar vermişti. Aksa Tufanı öncesinde de İşgalcinin yerinden etme projeleri yeniden öne sürülmeye başlamıştı. 7 Ekim sonrası siyonist Maliye Bakanı Bezalel Smotrich’in çağrıları da bu projelere yönelikti. Katliam ve soykırımla beraber sonuçta 2.4 Milyon Filistinliyi Gazze içinde yerlerinden etmiş olsalar bile bu istedikleri bir sonuç değildi. Özelikle Hamas’ın lider kadrosunun siyasal mezhepler üstü askeri işbirliğine gitmesi, siyasi kadrosunun ‘ortada duran’ liderlerinin “devlet adamlığı” rolünde mesafe kaydetmesi bölgedeki sömürgeci müttefiklerinin ve işbirlikçi rejimlerin tedirginliğinin artmasına neden oldu. İlk başlarda Gazze dışında haince katledilen direniş liderlerinin kimlikleri bize bu konuda daha açık ipuçları vermekte (Kenarda bekleyen konuya geri döndüğümüzde belki de izleri sonradan ortaya çıkacak ihanet zincirinin ‘Modern diplomasi’ şatafatında nasıl normalleştirildiğini de göreceğiz). Her haliyle ABD Başkanı Trump’ın yeni olmayan eski bir planı ısıtıp servis etmesinin nedeninin sadece işgalcinin güvenliğinin sağlanmasıyla ilgili olmadığı ortada. Pasif ve işbirlikçi siyasal mezhepçi ulus-devletlerin, aktif ve direnişçi siyasal mezhepçiler karşısında güçlenmesi karşılığında kendisiyle el sıkışmış olması bize, Amerika’nın yaklaşık 70 yıllık mevcut hegemonyasında karşılaştığı sorunları ve kuruluşundan iki yüz küsur sene sonra kendi içinde baş gösteren ayrışmaları totaliter rejime dönüşme kurgusuyla dağıtmayı amaçladığını ve ortaya çıkacak yükün el sıkışılanlarca üstlenileceğini göstermekte. Bu açmazın sonuçları hem Avrupa’nın jeopolitik meydan okumaya vereceği tepki de hem de Ukrayna gibi taşeronlarda görülecektir. Bu tüm parlatılmışlığına rağmen barbar hegemonik imparatorluğun başarısızlığının göstergesidir.

Sömürgeci kuruluşların, yine aynı uluslararası kuruluşların “hukuk” masallarına aykırı olmasına rağmen bunca yıldır düzenledikleri yerinden etme planlarına karşı Direniş unsurlarının son sözü söyleme hakkı, “Dördüncü Cenevre” sözleşmesinden çok daha kesin bir kararlılık içermekte. Her ne kadar bu sözleşmeler “insan hakları” bağlamında ele alınsa da “insan”ı tanımlayan sömürgecilik zihniyeti karşısında tutarsız oldukları zaten ortada. Onların insana hak tanımaya dönük tanrısallıklarına, insani yardım ticareti üzerinden palazlandırılan uç beylerine hayran, ellerindeki kazanımlarını kaybetmemek için her şeye razı olan tebaalar dışında kimse iman etmeyecektir.

Sömürgeci, işgalci ve bunlarla her türlü işbirliği içinde olanlar insanlığı kategorize etmeye devam ediyorlar. Gazze onlar için bir sorundu ama şimdi çok daha büyük bir sorun. Gazze’de ateşkes güllük gülistanlık bir ortam yaratmadı, işgal ve Amerikan işbirlikçileri var olduğu sürece da asla böyle bir şey olmayacak. Tüm bunları herkesin en azından yutkunmadan önce düşünmesi gerekiyor.

Ve anlaşılması gereken gerçek şudur ki Gaze asla bir mesele olmamıştır; sadece bir toprak parçası da olmaması gibi… 

The post Başarısızlıklar İmparatorluğu first appeared on isMiMuslim.com.

Neden Direniş Kazandı?

م

Anlaşmanın şartlarını okuduğunuzda düşmanın kameralar önünde ve müzakerelerde sergilediği tavrın sahteliği de ortaya çıkıyor.

Bu metne nasıl imza atıldı ve siyonist kibir bunu nasıl imzaladı; tartışmaya açık olabilir. 

İşgalci Apartheid İsrail’i ve kamuoyunu karıştıran ve kızdıran şeyin ne olduğunu da görebiliyoruz.

Dr. Halil el-Hayya’nın Basın açıklaması da göstermiştir ki Gazze ve Direniş, siyonist milliyetçi faşistlerin sözlerine sâdık kalmayacaklarını iyi biliyorlar. Ancak bu hakedilmiş zafere karşı bizdeki yerli-milli, kardeş Azerbaycanlarıyla iş tutan, işgalciyi gemi gemi, liman liman besleyen 7 Dolar 25 Centlik diplomatik/politik, günlük siyaset dilinin müdavimi lağım farelerine ne oluyor? Sevinçleri bile sahte, yapmacık, mide bulandırıcı. Tabi bir de lafı eveleyip geveleyen, döne döne devrilmeyi alışkanlık haline getirmeyi marifet biliyorlar ya! Trump gümbür gümbür çarpıyor göğüslerinde. 32 dişleriyle hamaset gülüşleri de gelecek sonrasında biliyoruz. Ancak basın toplantısı çok şey anlatıyordu, anlamak isteyenler için. Sadece Türkiye’nin adının nerede ve nasıl geçtiğine bir bakılırsa buruk sevincin bile ülke vatandaşı olarak bize çok olduğunu anlarsınız. Gazze Direnişine ihanet öyle böyle bir ihanet değildi. Türkiye ülke olarak müslüman vicdanlara büyük bir darbe indirdi. Görüldü ki bunun bırakın onarımına/ıslahına tevbesine bile niyeti yoktur. Ancak insani yardım ticaretinde seviye yükseltebilir, onca yerli-milli silahını cebinde tutarak. Pardon kardeşi siyonist destekçisi Azerbaycan’dan, Nato kuyruğu Ukrayna’dan, Amerikan sömürgecisinin boşalttığı Somali’den sıra gelmez mazlum Gazze Halkına hiçbir zaman!

Neden direniş kazandı diyoruz. Çünkü aşağıdakilerin hepsi inşâAllah düştü:

• Gazze’nin işgali

• Siyonist esirlerin zorla kurtarılması

• Hamas’ın yönetimine son vermek

• Kuzey Gazze’yi ilhâk etmek

• Netzarim ekseninde kalmak

• Philadelphia ekseninde kalmak

• Refah kapısının kalıcı olarak kapatılması

• Hamas liderlerinin sınır dışı edilmesi

• Gazze halkının Sina’ya göçü

• Gazze’de yerleşimcileri konuşlandırmak ve yerleşim birimleri inşa etmek

• Arap ülkelerinin yönetiminde bir Gazze hedefi

• Hamas’ın askeri gücünün ortadan kaldırılması

• Yüzyılın Anlaşmasının uygulanması

• Avrupa’ya giden Ticaret hattının noktalarının inşâ edilmesi

• Generallerin planını uygulamak

• Normalleşme adı altında Apartheid’in kanıksanması

• Arap Siyonistlerin ve Filistinli İşbirlikçilerin Gazze’de hakimiyeti

• Gazze için ertesi günün planı

• Gazze kuşatmasının sürdürülmesi ve açlığa mahkum edilerek direnişin kırılması

• Direnişe karşı gösterilerin ve protestonların sağlanması

Karşılığında Gazze ve Direnişinin elde ettikleri:

• Hamas şartlarını dayattı

• Binlerce Filistinli esiri zorla serbest bıraktırdı

• Binlerce Siyonist öldürüldü

• 1.500’den fazla tank imha edildi

• 30 binden fazla Siyonistin yaralanmasına neden oldu

• 150.000’den fazla Siyonistin yerinden edilmesine neden oldu

• 34 milyar dolardan fazla zarara neden oldu

• Ordunun konumunu yok etti ve siyonist askeri gücü yendi

• Siyonist varlığın ekonomisini bozdu ve cari açıklarla başbaşa bıraktı

• Gazze’deki her aile için tazminat aldı

• Gazze’nin tamamının yeniden inşasını sağladı

• Günde 600 kamyonla yardım girişini sağladı

 

Sayıları 45 bini bulan hatta daha fazlası da olacak olan (dün bile işgalci bombalamasıya 5 kişiyi katletti) şâhîdlere gelince, bu insanlar bizdekilerin anlayamayacağı, Direnişin ne demek olduğunu bilen haysiyetli ve onurlu bir halkın göçenleriydiler. İnşâAllah şâhîdlerdir; ancak bu şâhîdlik ihanet edenler için çok da hayra alamet değil!

The post Neden Direniş Kazandı? first appeared on isMiMuslim.com.

The post Döne Döne Devrilenler first appeared on isMiMuslim.com.

Siyonist Belgesel: The Bibi Files

M Sami Zini

Yozlaşmış bir politikacının(!) yolsuzluk soruşturmalarının geçen sene başında Alex Gibney’e sızdırılması ile ortaya çıkmaya çalışan bir belgesel “The Bibi Files”. Alexis Bloom’un yönettiği ve Gibney tarafından yapımı üstlenen, İsrailli muhalif gazeteci Raviv Drucker’ın ortak yapımcılarından olduğu bu proje, Netanyahu, eşi Sarah ve oğlu Yair’in etrafında dönen kişisel çıkarları ve hırslarını konu ediniyor. 2016-2018 yılları arasında polis tarafından sorgulanmasına ilişkin kayıtlar ve görüntülerin de yer aldığı yapım işgalci rejim Başbakanı’nın kolluk kuvvetleriyle ilişkisini ve bu ilişkiyi siyasi-güvenlik krizine eklemliyor. Yani 7 Ekim’in günah keçisine işaret ediyor.

Daha önce de gündemde olan (Aralık 2023’teki bir yazı:İşgalci Terörist Başının Başı Belada) ama zamanlamasıyla dikkat çeken belgeselin yapımının sızıntıyla olması tahmin ettiğimiz şeyin hedeflendiğini gösteriyor: Aksa Tufanı’nın sorumluluğunu ve nedenlerini Netanyahu’ya ve etrafındaki kişisel ağlara dayandırmak. Filmde anlıyoruz ki Gibney ve Bloom’a göre 7 Ekim’in asıl sorumlusu Binyamin Netanyahu’dur. Onun politikalarının, müttefikleri olan Bezalel Smotrich ve Itamar Ben Gvir’in aşırı sağıyla olan ilişkisinin doğrudan bir ürünü olarak tanımlanması, siyonizmin oturduğu temel taşlarla bağlarının kopartılması hedefleniyor. Bu nedenle belgesel “siyonizm karşıtı” bir film değil. Hatta Direniş’i itibarsızlaştırmak için kullanılabilecek argümanları kullanarak apartheid rejimin meşruluğuna destek sağlıyor. Siyonist rejimi tanımayan ya da kendi içinde faşizmin olgusallığını görmekten uzak kitleler için bilgilendirmeye dönük bir çalışmadan, işgalci yerleşimci kamuoyunu da etkilemeye dönük bir yüzü ortaya çıkarıyor. Netanyahu ve filmde konu edilenlerin avukatlarının Toronto gösteriminden önce yayın ve konuşma yasağı için mahkemeye başvurmuş olması ve mahkeminin konuşma yasağını reddetmesi de işgal rejimine dair bazı ipuçlarını yansıtıyor. Gösterimi yasaklanmış olmasına rağmen belgeselde çizilmeye çalışılan portre İsrail’in çöküşünü önlemek için verilecek kurbanlık koyuna ve çiftliğine ait. Üzerindeki sis perdesinin “kirli ilişkiler” ayağıyla sadece Bibi ve avanesine odaklanması bölge ülkelerin siyaset kuramının bir benzeri. Diktatörlerin kişisel amaçlarla yolsuzluklarını çatışma ve kutuplaşma üzerinden dizayn etikleri bu kurama Bibi’nin bölgesel bir savaşı da eklemlediğine gönderme yapılıyor.

Kanada’daki gösterime hem israilden yerleşimciler hem de şehirde yaşayan yahudiler büyük ilgi göstermişler. Burada alınan bazı görüntülerin işgalcide yayınlanması sıkı bir takibe ve kontrole tâbi. İşletilen sansür uygulaması OHAL kararnameleriyle yönetiliyor. Sırf bunun için kurulan Telegram kanalına binlerce üyenin dahil olması ve bunların içinde işgalci üst düzey siyasetçilerin de olması işgalin ‘pamuk ipliği’ni gösteriyor.

2016 yılında yürütülen soruşturmada açılan Bibi Dosyalarına Netanyahu ve ailesi “saçma iddialarla siyasi temeli olan suçlamalar” olarak tepki göstermişlerdi. Mağdur olduklarını her seferinde iddia etseler de Bibi’nin kendisine yönelik iddiaları ve soruları “hatırlamıyorum” şeklinde reddetmesi ve görüntülerde Sara ve Yair Netanyahu’nun müfettişlere ve soruşturmayı yürüten polislere sert sözlerle saldırması ve küfretmesi ruh hâllerini ele veriyor. Mesela belgeselde Yair, elleri göğsünde bağlı ve yüzünde güneş gözlüğüyle ukala bir tavırla polisin önünde otururken “İsrail Polisi Stasi’dir” diyor.¹ Sara Netanyahu’nun Aaron Milchan hediyeleri ve “on iki şişe şampanya” sorularına “arkadaşlar arasındaki hediyeler konusunda neden insanları sorguya çekiyorsunuz? Siz başbakanı devirmek istiyorsunuz” diye azarlıyor. Eşinin dünyanın her yerinde saygıyla karşılandığını ve kırmızı halılarda yürüdüğünü söyleyen Sarah, öfkeli, savunmacı ve suçlayıcı karakteriyle öne çıkıyor. Adı açıklanmayan, Netanyahu ailesi çalışanlarından birine göre ise, Netanyahu ailesi, ABD başkanı başta olmak üzere dünyadaki diğer ülkelerin liderlerinin sahip olduğu rahatlık ve zenginlikten etkilenerek kendilerinin de aynı koşulları hak eden elitler olarka görmekteler. İsrail’deki yasaların onlara bu koşulları sağlamaması Milchan gibi güçlü dostlarına ve diğer milyarderlere arkadaşça davranmalarına neden olmuş. Bu durumlara Netanyahu’nun yorumu ise çok tanıdık: “Bunlar arkadaşlar arasındaki hediyeler, onları iyilik olarak görmüyorum.” Milchan’dan alınan ve binlerce dolar değerindeki Küba purolarının özel ambalajlarda teslim edilmesinin ne anlama geldiği sorulduğunda ise Netanyahu: “O (Milchan) Başbakanın (kendisinin) İsrail için çok çalıştığını ve belki de israillilerin hayatlarını daha güzelleştirmek için çalıştığını biliyor ” şeklinde cevaplıyor. Tabi bu arada Milchan’ın Amerikan vizesinin uzatılması ve ticari çıkarlarından kaynaklanan vergi düzenlemeleri gibi talepleri olduğunu da ve buna uygun kararnameler düzenlendiğini de reddiyor. Milchan’ın Sara Netanyahu için yaklaşık 42 bin dolar bedelle satın aldığı bir mücevher sorulduğunda Bibi, aksini belirten delillere rağmen, kendisinin bu konuda bilgisi olmadığını iddia ediyor. Netanyahuların evinde çalışan Mani Naftali de dahil olmak üzere görüşülen kişilerden bazıları ise Sarah’ın aşırı içki nedeniyle değişken ruh hâllerine sahip olduğunu, evin içinde bazı zamanlar “bizim hayattan hiçbir zevkimiz yok” diye bağırdığını söylüyorlar. Netanyahu’nun destekçilerinden olan ve 2021 yılında ölen kumarhaneler kralı ve medya patronu milyarder Sheldon Adelson’un verdiği videolu ifadede Sarah’ın kocasının siyasi işlerine burnunu sokmayı bırakması hâlinde çok daha iyi olacağını aksi hâlde ilşkilerini sürdürmenin imkanı olmayacağını söylüyor. Belgeselde babasını zayıf gören, aşırı sağ ideolojiye sahip, medya bağımlısı bir kişi olarak tanımlanan Yair Netanyahu’nun devlet işlerine giderek daha fazla karışmasının da tehlikeli hale geldiğini iddia ediyor. Uzi Beller onun için Kudüs’te birlikte geçirdikleri çocukluk hakkında “hiç yakın arkadaşı yoktu” diyor. Belgesel bir yanıyla Netanyahu’yu doğmakta olan tipik bir diktatör olarak yansıtıyor. Bibi’nin ileride Yair’in kendi yerine geçmesini istediğine de şahitler eşliğinde buna vurgu yapılıyor. Bu vurgu sırasında ailecek Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in yanında çekilmiş olan bir fotoğrafları kadraja giriyor. Belgeselde Netanyahu’nun olumlu haberler karşılığında işadamı Shaul Elovitz’e çıkar sağladığı Bezeq davasına da göndermeler var. Şirketlerle olan ilişkilerin tanıdık yüzü burada da karşımıza çıkıyor. Dosyalara dahil olan ve aile ilişkileri olanların delilleri karartmaya dönük üstü örtük itirafları da ilişkiler ağının nasıl düzenlendiğini ve soruşturma esnasında yetkililerin nasıl koordine edildiğine dair ipuçları veriyor.

Belgeselin tüm yolsuzluk soruşturma delillerine rağmen Netanyahu’nun İsrail’i karmaşık hale getirmek ve kutuplaştırarak kendi kişisel iktidarını perçinleştirmek için, siyasi çözüm olasılığını önleyerek Hamas’ın gücünü koruduğunu imâsıyla bitmesi projenin siyonist bir proje olduğunu gösteriyor. Bunu Aksa Tufanı sırasında yaşananların gösterildiği ve sonrasında ağlama sesleri ve alev görtünüleri ile kapanan perdeden de anlamak mümkün. Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin (UCM) Netanyahu ve savaş bakanı Yoav Gallant için savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar işledikleri gerekçesiyle tutuklama emri talep etmesi ve İsrail devletinin statüsünün tartışmaya açılması bu manevranın nedenini de gösteriyor. Bu kurumların bugün yaptırım gücünün olmamasına rağmen siyonistlerin yaşadığı tedirginliğin yakın bir döneme de odaklanmadığını anlamış oluyoruz. Belgeselin ve sızan belgelerin Amerika’daki lobilerce ve perde arkasındaki Batılı liderlerce en azından engellenmemesinin bir nedeni de bu. Filmde Putin’in isminin sürekli ön planda tutulmasının anlaşılması da belgeselin siyonist bir proje olduğunu gösteriyor: Netanyahu’nun efendileri tarafından kurban edilmesi gerekiyor ve onun da buna direnmemesi…

Nihayetinde belgesel bize şunu söyler suçlu olan siyonist ideoloji, onun destekçisi sömürgeciler, işbirlikçiler, müttefikler ve yerleşimciler değil abisi bir kahraman ama kendisi hırslı bir adam Netanyahu ve onun ailesidir.

 

1 Komünist Doğu Almanya İstihbarat ve Güvenlik Servisi

The post Siyonist Belgesel: The Bibi Files​ first appeared on isMiMuslim.com.