M. Sami Zini

Bir Projeyle Yüzleşmek: Biz ya da Devlet

“Bir Hristiyan olarak modern bir vatandaş olacağıma

Emevi Devleti’nde yaşamak isterdim”

Wael B. Hallaq¹

Toplum yahut Devlet’in Tarihinde Görünmez Olmak²

Tanımlamanın ve bu tanımlar arkasında konuşmanın rahatlığı, gösterişli resimlerin şaşalı sunumuna seyirci kalmayı ve onun piksellerini görmezden gelmeyi normalleştirdikçe bireylerin olduğu kadar toplumların da tarihî ögeler olarak dünyayı anlama iddialarının bir teslimiyete dönüştüğü ortadadır. Bu teslimiyetin farklı iktidar alanları içinde kendi sesine sahip olmayanlarca kanıksanmış olması, sunumları yapanların yarattığı uyumsuzluk içinde farklılıkları derinleştirmesine imkan sağlamıştır. Teslim olunanların muhafızlık iddiası ardına saklandıkları maskelerinden sıyrılıp fıtrî bir tehdit hâline gelmesi de sunî gerekçelere ve mazeretlere bağımlı kitlesel travmalara dönüşmüştür. Dönüşümler, bireyin anlama pratiğini nasıl sağladığıyla doğrudan ilgili olduğu için toplumsal eleştiri hakkı kolayca gözardı edilebilmekte ve farklılıkların ayrışma için gerekçe ürettiği yanılgısı yaratılabilmektedir. Bu durum emeksizce sahiplenilen tanımlar etrafında hedef göstermeyi kolaylaştırırken epistemik bir yol belirlemeyi ve anlamanın imkânlarını da aynı ölçüde zorlaştırmaktadır.

Tarih, tüm bunları kuşatan, geçmişin sürekliliğini ve seyr hâlini barındıran, doğrudan doğruya kabullerle ilişkili ilke ve önermelerle beraber bireyi, bireyden toplumu ve aynı etkiyle toplumdan bireyi inşa eden süreğen bir hafızayı işaret eder. Bu hafızanın dışında toplum kavramı, icat edilmiş birey zamanının mutlaklaştırılmasıyla, günümüzde küreselleşmenin “belirsizleşen sınırlar” iddiasının zorlaması altında yeni tanımlar ve tamlamalarla anlaşılması imkânsızlaştırılmış bir şeye dönüşmüştür. Onu içeren her söylem, ister istemez söyleyeni dışarıda tutan, aslında dışarıda kalmak istemiyor olsa bile içeriye ait olmanın tedirginliğini barındıran bir tavrı yansıtarak “Modernitenin zamanı”na demir atmaktadır. Belki tam bu nedenle ona ve onun hafızasına bağlı olarak bir cevap üretmek soyutlanmışlık yanılgısının zorunluluğuna sahiptir. Cevaplar, bireysel eylemin ve anlamanın ötesinde, ona bağımlı olmayan dışsallıkla beraber kendini bir şekilde kabul ettiren içsel bir baskının ürünü olan ‘sosyal insan’ katmanıyla örülüdür ve yarattığı soyutlamanın huzursuz dilini yansıtır. Sorular, tüm tanımları, belirlenmiş içeriklerle doldurmaya çabalayan bilimlerin ve ideolojilerin ışıltılı seyriyle sorulur. Bu seyrin derinliği ve sınırları da post-kolonyal süreç sonrası var olabilen modernist iktidarların sahiplendiği malum Aydınlanmayla belirlenir.

Neyse ki ona dair tüm cevaplar zaten verilmiştir, sorular da epey eskidir! Derinleşme, sınırları zorlayabilme ve otoriter belirleyiciliğin karşısında alternatif olarak aynı anda tüm muhataplarını istisnasız kuşatacak yeni cevaplara dönüşebilme ihtimali olan “zamansız” soruların aksine çevresinden dolaşılan bu sorular, cevaplarını içeren devasa bir muktesebât desteğiyle konuşuyor olmanın kolaycılığına sahiptir. Ayrıca ikircikliği tekrar yaratarak, toplumla beraber kendi ideolojilerini, felsefelerini, bireylerini ve bunların kolektifliğini, projelerini ve sivilliğini rahatlıkla tanımlayabilirler. Bu çerçevede tüm yaklaşımlar her zaman ikilikler üzerinden cevaplarını üretir. Üretim, sivil-siyasi, dini-dünyevi, kamusal-özel, birey-toplum, hukuk-ahlâk, devlet-insan gibi tabakalaşmalarla yinelenmeye devam eder. Çoğunun şekline yabancı olmadığımız bozulmalar her kuşakta benzer var oluşları yaratır. Bu noktalarda hemen hemen aynı yakınmalar duyulur: Bozuk toplum, kötü zaman…

Yine de tanıklık ettiğimiz tek şey sadece bir idealizm varmış gibi hareket etmeyi iyi bilen ve buna eklemlediği hamâsî projeleri tahakküm unsuru olarak kullanan, haysiyetsiz, çirkin ve ancak propagandayla ayakta durabilen sömürgen taşeronu iktidar türlerinin tanımlama kudreti de değildir. Onun derinliklerinde yatan ve “bireysel özneler” olarak bizimle ilgili olan çok daha önemli bir şeydir.

Hristiyan bir ilim adamının bu şeyin ne olduğunu “biz” dediği müslüman zamanında yeniden keşfetmiş olması, en hafif ifadeyle, modernitenin dışında bir varoluşun üstünü örten her şeye razı olmuş ve ona yardım ve yataklık eden “biz”i deşifre etmiştir. Bu “hiç kimsenin yaşamadığı” bir geçmiş veya ütopya, aynı zamanda bir ideal de olmayan, “inanışlar ve pratikler hâlinde ortaya çıkan sosyolojik, antropolojik, yasal ve ekonomik fenomenlerle felsefi-teorik olanı bir araya getiren” bir toplumdur. Bu toplum bir tanım değildir, ‘Toplum’ değildir ve öne çıkan en önemli özelliği varoluşunun modern devletin dışında organik bir yapı olmasıdır.

Bu yapı bireylerini kontrol eden ve denetleyen; belirlenmiş ahlâkî ilkelere riayet eden baskı mekanizmalarını üreten, bunları farklı kurumlarla yöneten, kendi gerçekliğinin farkında olan ve bu gerçekliğin ilkelere uygun hâle getirilmesi için kurumlarını canlı tutan alanları da yaratan hareketli bir yapıdır. Bir yaşam tarzının inşâ pratiği olan bu kurumlar ‘tabela kurumları’ değil, emanet ve sorumluluk hâlini “ahlâk ve adalet yükü” olarak her bir ferdine kendi pratikleriyle yansıtan “ahlâkî teknoloji”lerdir. Bu teknolojiler dünyadaki yerini bilen bireylerin “şartlı tabiiyetleri”nden “şartsız” varoluş paradigmalarına uzanan bir çizgide birbirine eklemlenir. Her noktada desteğini Allah ile olan ilişkisinde yeniden yaratıyor olması bir ayağını Temel İlkelere diğer ayağını mevcut olana uzatan reel bir tecrübeye, üyelerine nüfuz eden bir ahlâka dönüştürmektedir.

Bu toplumu anlamak demek, onun tarafından tecrübe edilmişleri, özne olarak her bireyinin örneklikleri ve pratikleri arasındaki bağlantı gücünü görebilmek demektir. Yaşam tarzı ve ahlâk birliğini, ahlâk olmadan bir dinin, din olmadan bir ahlâkın imkânsızlığını anlamaktır. Bu anlamanın akademik uğraşın yarattığı bir yaşam biçimi olmadığını, canlı ve aktif olduğunu gördüğümüzde, bağlantılar ve eklemler aracılığıyla yaratılan, sürekli kesişen ve hiyerarşik olarak ilkelerle düzenlenmiş dairesel yapılar da fazlasıyla net hâle gelir. Balka bir deyişle kimi zaman kulağa hoş gelen ama çoğunlukla modernist bir zihin etrafında eleştirel okumaya tabi tutulanların ve ahlâka dair vurguların aslî bağlamlarının ne olduğu daha iyi anlaşılabilir. “Dâire-î Adalet” gibi bir tanımın birleşim ve bağlantılarını görmek daha kolay hâle gelirken, çok sonraları bu daireden firar edenlerin, modernizm-devlet-militarizm üçgenindeki ucubeliklerini ve onların sömürgen yapılarını görme imkânı da doğar. Böylece, ilk saldırdıkları vakfın ve ailenin, yine bunların tasfiyesi için kullandıkları ve bir modelleme olan hukukun zihnimizde nasıl tanımlandığını yoklamak eğlenceli gelebilir. Belki de, bir refleks olarak itikadî söylemlere dönüştürülmeden önce, Kur’ân’da bulunmayan bir hükmü toplumun ahlâkîliği bağlamında üreten fıkhın, varlığı normalleşecek her laubaliliğin karşısına engel koyma zaruretini ve fâkihlerin çabalarını anlayabiliriz. İlavelerin ve yorumların, toplumu oluşturan toplulukları ve bu hükümlerin yerleştirilmesinin şartlarını göz önünde bulunduran toplumsal uyumu yani ahlâkî topluluğu gözettiğini ve bunları modern hukukun kanun maddeleri gibi algılamanın/uygulamanın hatalı olduğunu görebiliriz. Aynı şekilde meselelere eleştirel okumayla yaklaşanların onların yöntemlerini değil hükümlerini bugüne taşıyarak itikad hâline getirenler kadar ikilemde olduklarını, “metinleri Kur’ân’a arz etme” söyleminin bile bu ikilem içinde modern zihnin eleştirel bir tutarsızlığı³ olduğunu fark edebiliriz. Zira ahlâkî olan hukuktan ayrıştığında geride kalanlar itikâdî bir söylemde sabitlenmişse⁴ ve bugün her okulun/mezhebin kendisi bir inanç biçimine evrilmişse bunun nedeni, iç içe geçmiş bütünlükten neş’et eden çokluğun sürekli gözardı edilmesidir. Bu çokluk sadece farklı mezheplerin tek bir ahlâk sistemi içinde birleştirilmesi ve dışarıda tutulanların veya duranların kendi sınırlarını bu birleşime göre ayarlamasıyla sağlanabilmiştir. Yine bu birleşim, bazı şeylerin yapılabilmesine rağmen yapılamazlığıyla, yapılamazlığın topluma “tahammül edilemeyecek sonuçlar” doğurma riskinin tefekkürüyle ve bunları tespit eden bilgi sistemiyle ilgilidir. Eğitim de bireyin ahlâkîliği kadar baliğ olma anına dek kurumlarıyla bu bütünlüğü inşa eden bir parçadır. Bu eğitimde ahlâk, hayatın farklı alanlarından ayrılan ve soyutlanan bir ara başlık ya da bireylerin özel hayatlarında bir çeşni değil, geliştirdiği yönetim sisteminin etkisiyle artan veya azalan ama her defasında doğduğu ve üretildiği toplumla etkileşimini devam ettiren canlı bir organdır. Bu bilgi sistemi ahlâkın kendisidir ve bağlayıcıdır. İhlal edilmesi hâlinde yarattığı sonuçlar denetlenir çünkü ihlal edenlerin yanlışları topluluğa ve onu oluşturan bireylere zarar verir.

Bu toplumun bilgi sisteminin ve pratiklerinin ortak noktası, onu diğerlerinden ayıran yapısal özelliğidir yani “İslami Yönetim paradigması”dır. Bu noktada ‘İslâmî bir yönetim mi vardı?’ sorusunu soran bir zihnin onun “tamamlayıcı simgesi” olan Şeriat’ı anlamamış ve modernite tarafından iğfal edilmiş bir zihin olduğu; Şeriat’ın ahlâkî bir hukuk tarafından nasıl temsil edildiğini ve oluşturulduğunu, kuşattığı toplumda nasıl yeniden ve yeniden yaratıldığını ve o toplumu nasıl yeniden yarattığını anlamaktan uzak olduğu gerçeğini hatırlamak gerekir. Ahlâkî olanın amaçsallığını, bu amacın tüm alanları kuşatan Şeriat’le bir bütün olarak asla hukuki olanın bir aracı olmadığını; dinin gereklerinin, bireysel yönetimin merkezinde ahlâkî olanı sürdürmeye çalışan bir eğitim modeli olarak, “vicdan meselesi” hâline dönüşen ‘seküler dinin’ aksine tam merkezde olduğunu da unutmamak gerekir. Bu bir rol değildir, İbadet Birliği’ni ortaya koyan eylemsellik ve çaba içinde hafızanın “ahlâkî zaman”ıdır; “olayların değil, değerlerin zamanıdır.” Bu nedenle Hallaq’ın “yenilenebilir ve tekrarlanabilir olan değerlere” dair “projesi” derin analizlerin, ispatlanan iddiaların ve ahlâk önerisinin ötesinde bir dalalet tufanını defetme çağrısı olarak Modern zihne meydan okumaktadır.

Bir Tufanı Defetme Çağrısı

Bu proje, “şeriat nedir ve nasıl bir uygulamadır” sorusunun cevabını verirken, toplumsal ilişkileri yöneten bir “yargı sistemi ve hukuk doktrini olmasının yanı sıra” var olduğu toplumu “dünyaya yapısal ve organik olarak bağlayan” bir paradigmayı tarif eder. Hukukî olanın tâbi olduğu ahlâkî olanca donatılmış, “yasama gücü”nü “mekânsal, zamansal, art zamanlı, eş zamanlı ve cemaatsel bir yüksek ilkeler anlayışı” ile sağlamış olan çoğulculukla buluşturur, çoğunlukla değil. Bu, farklılıkların asli değerini, tektipleştiricilikten ve zorbalıktan uzak olduğunu gösterir. Toplum değerlerini temsil eden Şeriat’ın, onun düzenini, fâkihleri ve tanımlanmış/sınırlandırılmış yöneticileri eliyle keyfilikten uzak ya da denetlenen bir keyfilikle sağlamış olması toplumca ve topluca yürütülen bir yasama gücü⁵ gerçekliğini önümüze serer. Ahlâkî karakterini geliştirmiş toplulukların işlevsel ve karşılıklı bağa dair süreğen idrakiyle ve aynı ahlâkî bireylerden oluşan bağımsız hukukçularıyla, ahlâkî olanı talep eden ve onun muhatap aldığı alanlarıyla tamamlanan bütünlüğü, onun bir ideal olmadığını ancak Temel İlkelerle dünya hayatının varoluş kaygısını kuşatan dinamik bir yapı olduğunu gösterir. Bu yapı her bireyin ve durumun kendine özgün değerlendirildiği, parça ve bütünün aynı anda dikkate alındığı, “kusursuz bir eşitlik” içinde ya da “ya hep ya hiç” mantığında değil, bir süreç içinde; Hakikate dair yalınlığa uzanan ve değen, sürekli yenilenen, farklı etkenleri ve çıkarımları aynı anda ya da bağımsız olarak bir araya getiren bir sistemdir. Aynı zamanda bu yönetim sistemi farklı alanlarda ayrım yapmaksızın insanı kuşatan bir “ilgi sistemi”dir. Hukuksal olarak homojen ve merkezi değildir, bürokrat ağına ve toplulukları boyun eğdiren militarist güce ihtiyacı yoktur. İslâmîdir çünkü Şeriat’ın bütünlüğünde islâm tarafından kuşatılır ve taşıdığı “müslüman” kimliği “biz”i işaret eder. Bu bütün içinde Şeriat, hem onu yaşayan hem de onu tamamlayan aktif özne olarak bireylerinin ontolojik ilişkisini, Müslüman bireylerin iman iddiasının ispatını ve bu dünyadaki yerlerinin yönetimiyle ilgili bilgiyi üretendir. Bireylere ulaştırılan hukuk bilgisi ise bir uzmanlık alanı değil herkesin bilmesi gereken bilgidir. Bu bilgide cizye ehli olmak uygulama alanlarındaki etkileşimlerle sadece toplumda yer edinmenin değil, “kör adalete” karşı kendini emin hissetmenin ve bu bilgiyi üreten pratiğin “ahlâkî özne”si olmanın karşılığıdır. Fetihlerle karşılaşılan toplumlarda bu durumu etkin kılmanın yöntemleri farklılaşmış, farklı krizler yaşanmış olsa bile topluluğun eşit üyeleri olarak görüldükleri ve kendilerini bu topluluğun eşit üyeleri olarak gördükleri için, dönemsellikler ve yönetim değişiklikleri onların Şeriat’e tâbi kılınma süreçlerini olağanlaştırmıştır. Bu hukuk bu nedenlerle de ilkelerine riayet eden toplumsallığa dokunmamış, onu sindirmiş ve desteklemiştir. Günümüzde kriz anlatısına dahil ettiğimiz pek çok meselenin ortak bir zemin bulamamasındaki temel gerekçelerden biri de budur. Bugün bize saçma/anlamsız gibi görünenlerin/gösterilenlerin aslında bu içselleştirmenin nedeni olduğunu anlamamak, bir yandan modernitenin zihinlerimize ne yaptığıyla ilgiliyken diğer yandan da burnumuzun ucunu göremiyor olmanın sonucudur. Zira burada “Emevî İslâmı” gibi her söylem anlamsızlaştığı gibi mezhepler üzerinden üretilen ve tabulaştırılan argümanlar da elde kalır veya “Kur’ân’a dönüş” söylemleri arkasına saklanmış ikilemler, bu ikilemlere çözüm önermeyen/öneremeyen modernist okumalar ve “İslam’ın reformu” gibi cahiliye söylemleri çözülür.

Nihayetinde bu toplumlar kendini tasfiye etmemiştir, tasfiye edilmiştir. Şeriat tarafından günün sonunda hukuk dışı unsur olarak görülmelerine rağmen gerçekleştirilmeye devam edilen, ötekiyle karşılaşmanın getirdiği hatalı tepkilerin sonucu olan idarî düzenlemelerin sirayet ettiği yapısal değişimlerin yarattığı adalet kaybı ve yine adalet kaynaklı gelir elde etme tecrübesiyle paralel akçelenme girişimlerinin baskısı nedeniyle dönüşüme uğrayan topluluklar da (hepsi değil) sömürülmeye hazır hâle gelmişlerdir. Ayrıca anlık ve dönemsel düşünmeyi kenara koyamayan, ahlâkî bağlamıyla var olan hükümleri dayatan ve bunları çözülen topluluklara reçete olarak sunanların da etkisi küçümsenemez. Yine de değişen yöneticilere ve sistemlerine karşı varlığını koruyan, gerektiğinde göç eden ya da yeni yöneticilere uyum sağlayan ve yıkılan iktidarlara rağmen ayakta kalan Şeriat’ın ahlâkî toplumu var etme kudreti, dışarıdan gelen, Hallaq’ın “19. yy. da Şeriat sistemlerindeki epistemik kırılma” olarak nitelendirdiği öldürücü müdahaleyle sona erene kadar devam etmiştir. Hukuk üzerindeki hakimiyet mücadelesinin kazanan tarafı olarak devletin galibiyeti ise daha net bir müdahaleyle, sömürgeciler eliyle gerçekleşmiştir. Yönetim mekanizmalarında yer alan, modernitenin temel atma merasimlerini yaptırdığı Batı hayranı⁶ yöneticilerin tektipleştirme siyaseti ve maliyet analizi, tebanın idaresinin ve kontrolünün ekonomik verimliliği üzerinden başlayan bir hukuk sürecine dönüştürülerek, Şeriat’ın “mali açıdan bağımsız medreseleri ve üniversiteleri de dahil olmak üzere” tüm aktif kurumlarının tasfiyesi gerçekleştirilmiş ve toplum tabanlı hukukun yerine modern ve profesyonel yargı sistemlerinin yerleştirilmesi sağlanarak kontrolü ele geçirmelerinin önü açılmıştır. Bu kontrol sadece Şeriat’a değil onunla doğrudan ilişki içinde olan, “aralarında zanaatkarlık türleri, cemiyetler ve loncalar, akrabalık yapıları, ev zanaatları ve tüm yaşam biçimlerinin de bulunduğu birçok önemli kurum ve uygulama”ya dayatılmış ve sonunda onları da yok etmiştir.

Modern-devlet bu süreç içinde kolonileri ve üzerinde üsleri/şirketleri bulunan post-kolonileri en verimli şekilde kullanma aracı olarak sömürgeciler tarafından sömürgelere bir ihraç kalemi olarak dayatılmıştır. İlkel sömürgecilikten Modern sömürgeciliğe terfisi sırasında Batı’nın armağanı olan bu yapı hem yazılı hukuk üretimi hem de neyin hukuk neyin hukuk olmadığını belirleyen ve egemenliği topluluklardan alıp kendi tüzel kişiliğinde toplayan karşıt bir yönetim sistemi olarak ortaya çıkmıştır. Sonunda iki yönetim sisteminin bir diğerini dışlaması ve yok etmesi, devletin “maddi, bürokratik ve askeri” güçleriyle ilerleyen Modern kılcallarla mümkün olabilmiştir. Ahlâkî toplumun tasfiyesi ise hemen mümkün olmamış, sömürgeci hukuka karşı direnişin bir yansıması olarak sosyal hayata yansıyan tepkiler, bölgesel olarak farklılıklar gösterse de Şeriat’ı toplulukların merkezinde tutmaya devam etmiştir. Onun yok edilmesi işgallere ve soykırımlarına eklemlenen kanun koyucu mekanizmalardan sonra daha kolay hâle gelmiştir. Devlet kendi meşruluğunu sağlayacak her argümanını kullanarak bu toplulukları tasfiye etmiş ve kendi potasında eritmiş; onu meydana getiren ahlâkî özneyi ortadan kaldıracak tüm etkenleri seferber etmiş ve kendilerini yenilemelerine izin vermemiştir: Bu süreçte organlar tabela hâlinde bile olsalar dönüştürülür ve isimleri kulaklara hoş gelen devlet kurumları hâline getirilir. Artık onaran ve iyileştiren bir hukuk değil, yıkan ve bozan bir hukuk üretilir. Yaratılan ikilikler kendilerine yeni kamulaştırma alanlarında yer bulurlar. Din, umum, aile, hukuk, hakimiyet, siyaset, vakıf vs. tâbi kılma sürecinin bir parçası olarak devlet aygıtları hâline gelirler. Farklı tonlarda, İslâm’ın öğretilerinin ve gerekliliklerinin düzenlemeler içinde yer almasına dair verilen sözler, yaratılan kutuplaşmalarda açılan yaraların aracı kılınırken, özneler devlet kucağında oyalanmasına müsaade edilen nesnelere dönüşür. İnsanı tasnif eden zihin yapılarının ırk söylemine dayanan sömürgeci konuşlanmaları ulus-devletin sömürgeci zihne uyumunu kolaylaştırır. Hukukî olanla ahlâkî olan arasında açılan alanda milliyetçilik ideolojisinin çatısı altında gerekçelendirilen içselleştirmeler devletin mühendislik aygıtı tarafından sirk sahası olarak düzenlenir. Burada artık kendi içinde isimlerini ve karşıt ideolojileri üreten tek bir devlet vardır ve “İslâmî bir yönetim” yoktur. Çünkü devlet demek “hukukî egemenlik” demektir ve egemenlik kayıtsız-şartsız devletindir. O artık sadece ikna edilmiş toplumsallıkla, belirsiz ve manasız sorular/cevaplar etrafında kendi yandaşını, muhalifini ve varoluşunu üreterek biricik kalabilecek yeni bir tanrıdır. Hukuk, artık ‘hakkını arasan bir dert aramasan bir dert’ hukukudur ve uygulanan bir şey değil, onun ne olduğuna karar veren bu tanrının elinde yargı/yasama/yürütme silahıdır.

Sömürgecilerin tanımladığı şekliyle “Doğu despotizmi”nin somut aktörü/icrâcısı olan malûm aktörler yerlerini, “tarihselliğin sefaleti” içinde modern, soyut, merkezi ve tüzel bir “icrâcı otorite”ye bırakmıştır. ‘Yeni hukuk’ onun bir kılıfıdır ve yeni olması daha iyi olmasını değil eski/ilkel/gerici olarak isimlendirdiği hukukla beraber kendi kendini yöneten organik bir toplumu yok edişini gösterir. Bir tasnif zorunluluğu olarak icat edilmiş olan “İslam Hukuku” tamlaması Batı tarafından üretilen yeni bir bilgidir ve “biz”e ait değildir. Taşeronluğunu yaptığı modern yapılarla beraber “biz”e ait olanı yok etmiştir. Onun sömürgeci ideolojisine teşne varlığından önce bir toplumun, bireysel ahlâkî bütünlük içinde, onun yarattığı veya ithal ettiği aygıtlara ihtiyaç duymadan var olabildiğine, bireylerinin sorunlarını çözme, iktisadi sıkıntılardan muhtaçlık seviyesine kadar her türlü güvenceyi sağlama yeterliliğine sahip olduğuna inanmanın zorluğu, hakların yerine vatandaşlığı koyan, bizi bireyselleştiren ve bencilleştiren bir unutuş yaratmıştır.

Unutuşun temellerini, doğrudan ya da dolaylı müdahalelere açık hâlde olmanın meydana getirdiği kırılmada, varoluş kaygısını dışlayan ve bu dışlamayı farklı güç unsurlarıyla kabullenmeye ve onunla uzlaşıya zorlamasında, bize ait olmayanlarla bizi insanlığımızdan sıyıran kimlik siyasetinde, fırsat maliyeti hesabında zehir gibi çalışan zihinlerimizde ve bunların tümüne dair krizsel tepkilerimizde bulabiliriz. Bunlar sömürgeciliğin, tasfiyesi için büyük kaynak ve çaba harcadığı organik toplumun modern devletten önce sanki hiç var olmadığına inanmamızı isteyen “sömürgen buyruğu”nun, önce hafızamıza sonra aklımıza daha sonra insanlığımıza ve nihayetinde varoluşumuza hakaretinin bir kanıtıdır. Bu kanıtları, diğer pek çok tarihi kanıtlarıyla beraber cem edişini çok yakın bir zamanda (bu yakın zamanı ister yirmi yıl öncesinden ister Aksa Tufanı’ndan itibaren ele alalım) ahlâkî bir topluluk olan Gazze’ye modern devletlerin yaşattıklarında gördük ve görüyoruz. Onu Filistin meselesi üzerinden “iki devletli çözüm” etrafında tartışanlar, modernitenin en güçlü diğer bir özelliği olan kapitalizmin araçlarıyla beraber modern devletlerin timsah gözyaşlarını “biz”e yutturmaya devam ediyorlar. (Çok yakın tarihli bir örnek: Saha’da Bize Nanik Yapıyorlar: Soykırım İşbirlikçileri 2026 Fuarı’nda)

Hakikat ve Gerçekliğin Çatıştığı An

Yapısal soykırımın mağdurları olarak kanıksadığımız ve sürekli kaçmaya çalıştığımız bu travma altında bir şekliyle birey olarak konuşabilir ve suskunluğu aşmış olmanın rahatlığını, davranışlarımıza yön veren, cezalandıran, aynı zamanda bunlara paralel hizmetlerden faydalandıran ve ikilemler içinde tabakalaştırma becerisini kullanan tarihsel oluşumla var olduğumuza inanarak yaşayabiliriz. Böylece, insanların sınıflandırılmasına yardım eden, nemalandıran ancak yarattığı kamu hizmetleriyle çıkar üreten ve bu çıkarlara iman etmiş olanların şımarıklıklarına müsamaha gösterecek kadar bilge olan bu kutsala, tüm içtenliğimizle yalvarabilir, suistimallerden veya yolsuzluklardan usanmışlığımızı şikayet olarak sunabiliriz. Diğer bir şekliyle kolektif eleştiriselliğimizle isyan da edebiliriz. Nüfusunun dörtte birine akçe dağıtan bu kutsalın nasıl bir kaynak olduğunu ve her biri için hakkedilmiş muslukların kısılması durumunda hangisinin nasıl ve ne kadar süreyle sessiz kalabileceğini düşünebiliriz. Nasıl olsa ambarımız, özgürlüklerden, eşitliklerden, insan haklarından, vatandaş olmanın gereklerinden harmanlanmış cevaplarımızla ve kimsenin dokunmaya cesaret edemeyeceği asil gerekçelerle doludur.

Yine de kesinlikle modern devleti sorunsallaştırmayacağız. Çünkü travmalar, gerekçeler ve imkânsızlıklar, modern yaşam tarzlarını kabullenmek için mazeretler yaratmıştır ve içten bir kabule dönüşmüştür. Asıl sorunlu olan ise bunlarla beraber İslâm Hukuku güzellemesinin yapılabiliyor olması ve sahte bir ümidin Şeriat’ı tasfiye eden lehine devam ettiriliyor olmasıdır. Zira bunlar aslında sadece var olana razı olmayı sürdüren yeni mazeretler yaratmamakta, hukukun/ahlâkın, adaletin, eğitimin, ailenin, insanın devlet merkezli düşünülmesine meşrûluk kazandırmakta ve ideolojik tahkimi için onun araçlarını üretmektedir. Amaç devletin bekâsıdır ve her şey bu amacın araçları arasındadır. Korku, iletişim, bilim, teknoloji, ilerleme, büyüme, güvenlik, terörizm vb. Hepsi onun meşrûluğunun sorgulanmasına yol açacak her düşüncenin engellenmesi için rahatlıkla kullanılmaktadır.

Burada göz ardı edilmemesi gereken en önemli şey yenilenin İslam olmadığı, sadece onunla varolabilmiş bir hukuk yapısı olduğu gerçeğidir. Yine de bu “Profesyonel Müslümanlar”ın İslâm’dan kestikleri ümidi devletten bekledikleri, “İslam’dan esirgedikleri ihtimamı, dikkati, hassasiyeti” ona gösterdikleri gerçeğini değiştirmez. Zira bu gerçek onun teba’asını burada ve şimdinin sınırları içinde vatandaş olarak durmaya ve sistemin içinde düşünmeye razı ederek sömürgen bir devlet olduğu gerçeğini maskeler.

Devlet, toplumsallığı kabul etmez ve onun içinde var olacak ahlâkî bireyi varoluşuna tehdit olarak görmeye devam eder. İyi her vatandaş, ‘düşünmemize de karışamazlar ya’ diyemeyen, hayal kurmanın imkânsızlığını kabul eden zincirli bir fil yavrusudur. Artık o ahlâkî bir özne olarak var olamaz, ahlâkî süreçleri ve araçları talep de edemez. Çünkü devlet ve onunla beraber oluşturulan modern hukuk, ilericidir, nasıl ki kendisi en iyi yönetim biçimi ise onunla beraber var olan tüm aygıtları da çağdaştır. Bir yandan parçalayıcılığını bu ilerici ve “tek”li söylemlerle kamufle ederken diğer yandan bireysel sorumlulukları ekonomik bağımlılık ve himayecilikle kontrol eden, konuşanı çok ama suskun bir toplum yaratır. Bu nedenle, kendisine olması gereken bağlılığın gösterilmeye başlandığı her topluluğu dağıtmak ya da dağıttığı ulûfeyle bireyleri o toplulukların kulları olarak marjinal hâle getirmek durumundadır. Yine de her daim makbul olan kullar bireysel olanlardır. “Devlet bireyselleştirir”ken ve “herkesi kendi kabuğunda yaşamaya” ikna ederken bireysel ahlâkın toplum ahlâkı hâline gelmesi, toplumun kendi ahlâkı ile bireylerini ahlâkî olana yöneltecek kendini yöneten kurumlarını oluşturması mümkün değildir. Bu nedenle bugün mezhepleri, cemaatleri, tarikatleri ve hemen hemen her şeyi sorgulayanların⁷/itham edenlerin ‘devlet’i sorgulayamıyor olması arkasına saklanan gerçekler daha rahat anlaşılabilir. Çok garip olmayan şeylerden biri de bugün profesyonel/ehl-i kitap müslümanın ürettiği profesyonel hukukçunun çözülen/bozulan topluma yaktığı ağıtta Batı’nın ahlakçılık söylemlerini bir ahlâkîlik çağrısı olarak sunduğunu zannetmesidir.

Devlet merkezli söylemi kanıksayan zihinlerin üretmiş olduğu ümitlerin boşa çıktığı günümüzde bu söylemlerin tutarsız olduğunu anlamak, ahlâkîliği muhtemel toplulukların ulus-devlet eliyle öldürülmüş olduğu gerçeğiyle yüzleşmek demektir.

Çok-ulusluların/şirket oligarşilerinin önünde bir engel olduğu iddiasıyla ve onsuz bir topluluğun acınası olacağına dair örneklerin sunumunda daha fazla sahiplenilmeye davet edildiğimiz modern devletin, “bizim çocuklar” arasında el değiştiren sömürgen “efendilik ve hakimiyet” yapısında, onun boşluğunu dolduracağı varsayılan küresel pazar güçlerinin gömülü olduğu gerçeğini görmek önemlidir. Bunların etiketleme ve gözetim teknolojileri ile “ahlâkî teknolojiler” üzerindeki baskınlığını “negatif kimlik”lerle derinleştirmeleri, sadece ayrıştırma ve kutuplaştırma ile ayakta durabildiklerini göstermektedir. Bu durum, en azından gelişmişlik seviyesinin ekrana yansıyan grafiklerinin göz kırptığı pazarın yüzsüzlüğünü ve kırılganlığını görmemizi sağlayabilir. Diğer bir bağlamda insanın birliğine saldırılarının, onun evriminin bir parçası olduğu, bu evrimin gerektiğinde faşizmi aratan bir ırkçılık söylemine ve yeri geldiğinde islam kılıfı giydirilerek uğrunda ölünecek bir kutsallığa dönüştüğü ortaya çıkmaktadır. Gerçekte olan şey, hegemonya aktörlerinin değişiminde sömürge ulus-devletin içine düştüğü çıkmazda yaşanan çatırtılardır. Vaatler ve yalanlar hâlâ bu düşkünlüğü perdelemenin en kolay yoludur. Modern devletler yerlerini terk eden sömürgecilere, güç/şiddet mekanizmasıyla eklemlendikleri sömürgecilik sonrası bir aygıt olarak varoluşlarını borçludurlar. Ahlâk ve hukuk bütünlüğünü sağlayan ana damarın kılcallarını kopartıp atmaya yardım eden sömürgeci yerellikleri sadece, bu kılcallara ulaşmaya çalışan tüm ötekileri tasfiye etmeye, sistem dışına itmeye ve yok etmeye yaramaktadır.

Toplum (tam da modern olarak), sömürgeleştirildiğini ve bağımsızlık sanrısıyla yerel valilere verilen icazetlerin dönem dönem farklı kaynaklara aktarıldığını fark etmemesi için sömürgeciler tarafından kurgulanan modellemenin yeni bir tanımdır ve tek seslidir. Burada biz ve toplum artık ne bireysel ve kolektif bir tutum üzerinden ne de ikilemler üzerinden tarif edilebilir. Tarifi yapan, varlığımızı emanet ettiğimiz ve varoluşumuzu tanımlayan, günün sonunda kul-müşteri ve neo-denek olarak susmanın sınırlarına uyma zorunluluğumuzu emreden ucube hegemonik bir yapıdır.

Bu baştan sonra bir ikilemin inşasıdır ve içinde yeni ve tehlikeli soru(n)ları barındırır:

Madem modern olarak devlet islamî olamaz, madem ki ulus-devlet ile ahlâkîlik imkânsızdır ve madem ki kendisi onları tasfiye ederek var olabilmiştir, o zaman mevcut olana kötünün iyisi olarak razı mı olacağız?

Hatalı araçlarla ve bedel ödemeden yarattığımız her yeni hatanın telafisini temenni edecek ve ulusal olanın islâm olana muhalif olmasını görmezden gelerek tarihi yeniden mi tekerrür ettireceğiz?

Her şeyin düzelmesini isteyen ama hiçbir şeyi yitirmek istemeyen acizler olarak ahlâkçı söylemlerle mi avunacağız?

İyi birer vatandaş olarak “iyi bir gardiyan”ımız olması için minnet ve şükran içinde yalvarmaya devam mı edeceğiz?

Otorite ve yasayla hükmedilen bir tebaa, yerelliği farklı entegrasyonlarla sağlanmış, toprakları sömürülmüş, “kurtuluş savaşları” güzellemesiyle evcilleştirilmiş, modern diplomasiyle ve bölgesel denklemlerle koltukları kabaranların iştahına sorumluluklarını tevdi etmiş kitleler olarak mı konuşacağız?

Çatlamış milliyetçilik damarlarıyla, komşularına sömürge oldukları gerekçesiyle burun kıvıran ama kendisinin aynı bakiye tablosunun satırlarında farklı tecrübelere sahip modern bir sömürge olduğu gerçeğini duymak bile istemeyen, kendi nostaljik ve romantik söylemlerini tabulaştıran “necip millet” olarak mı homurdanacağız?

Yeni baskılama ve sömürü sistemlerinin icadını ve bunların bünyesine ithalini alkışlayan, zamanla tıkıştırıldığı her modelin özelliklerini sergilemeye başlayan ama her seferinde bunların realitesine tüm problemlerin çözümünü bekledikleri kutsalın gölgesinde ikna edilmeye hazır “yerel halk”lar olarak fısıldamaya devam mı edeceğiz?

Nihayetinde, kendimizi bir toplum olarak nasıl tanımlayacağız?

Şeriat’ın tasfiyesiyle var olabilen Devletin bir sömürgeleştirmeden çok daha fazlası olduğunu, barbar hegemonyanın sadece yakıp yıkmadığını ayrıca yeniden inşa ile temellerimizi erişilemez kıldığını, o temellere burun kıvırmamızın güzellemesini de farklı yöntemlerle ve söylemlerle bize yaptırdığını anlamak gerekiyor.

İlerlemiş, daha iyi, daha bilgili ve daha gelişmiş bir dünya masalının tam sonuna gelmemiş olsak da yine de kriz anlatısını aşarak her yenilginin bir toparlanma ve iyileşme işareti taşımaya devam ettiği gerçeğini görmezden gelemeyiz. Bugün, her yerde aynı olmayan uyanışlar farklı toplulukların bütüne dair ümidini canlı tutmaya nasıl devam ettiriyorsa Hallaq’ın projesi de ahlâkî alanı göstermek için onun önünü açan ve “biz”im olanı anlamak için, onu itibarsızlaştıran ve polemikleştiren sömürgeci yapılarla yüzleşmek için bereketli bir strateji sunmaktadır. Bu, yıkımın nedenselliğini anlamak için tarihsel süreçlerde bizim olanla doğru bir zihinle doğru irtibat kurma gerekliliğinin çağrısıdır.

Bu proje, gündüz bekçisi bir topluluk hâlini almanın önündeki büyük engelleri tespit etmek, egemen sistemi anlayıp eleştirmek, İslâm’ı topluluktan ayırmanın ahlâkın ayrılması demek olduğu gerçeğini göz ardı eden profesyonellerin yerine bütünü talep eden ahlâkî özne olmak için gerçekçi bir adımdır. Onların tanımlamalarının ve tanımlarının önünde konuşma fırsatını elde etmektir; Moderniteyi kendi içinde sorunlaştırmaktır. “Büyük Yalan” ile yüzleşme, ‘küçük adamlar’ın toplumu yargılayan sorumsuzlukları etrafında oluşturduğu putların masum ve kutsal olmadığını anlama fırsatıdır. Bir kişiye, bir aşirete, bir millete, bir kuruma kul olma ilişkisi içinde değil de parçası olduğumuz “iyileştirici ilişkiler”le Kur’ân’ın inşâ gücüne güvenmektir. Kendi “dışımızdaki dünya ile nasıl bütünleştiğimiz” sorusunun cevabını verebilmektir.

Modern devletin ne yaptığını ve yaşam tarzımızın neresinde durduğunu, bizim için neye tekabül ettiğini tahlil etme zorunluluğumuz en azından istisnailikler için bir adıma dönüşebilir. Bu adımda islâm hâlâ bizim tarihimizdir ve bu tarih seküler olanın iddialarını sürekli çürütmüştür.

Şeriat hakkında yarattıkları tarihle modernist iktidar sistemleri kendi varoluşlarını sağlama almayı başarmışlar ve kopuşu süreğen hâle getirmenin yöntemlerini üretebilmişlerdir. Böylece kendini sömürülme pozisyonunda bulanlar ilerleme mitinin yörüngesinde yeni koşullara ancak mevcut olanın kölesi olarak uyum sağlamaktan başka seçenek olmadığına inanmış ve bunu İslâmla buluşturmak için kendilerine masallar yaratmaya devam etmişlerdir. Hâlbuki Hallaq’ın ifadesiyle “Bugün bildiğimiz İslam Tarihi bizim tarihimiz değildir. Bunu tarihimiz sanıyorduk ama o Batı’nın bizim için yazdığı tarihti. Bunu papağan gibi tekrarlıyoruz.”

Şeriat sömürgecinin karşısında bir engeldi. Bu durum bize, hem ona tabi olanların neden sömürgeci olamayacağını hem de sömürgecilerin ona olan düşmanlığını daha iyi anlatmaktadır. Aslında biz bu gerçekliği Hallaq’tan daha önce Aliya İzetbegovic’ten biliyoruz: “Bosna dahilinde ulus devletleri, ahlâkî ve hukukî açılardan mümkün değildir. Ahlâkî ve hukukî normlar vahşi bir şekilde çiğnenirse o zaman mümkün olur. Bildiğiniz üzere yapılan şey tam olarak buydu. Ama artık salt şiddet üzerine devlet kurma devri geçti diye düşünüyorum. Belki kurarsınız ama ayakta kalamaz.”⁸

Hâlbuki bu normların hangi denklemlerde geçerli olduğunu anlamamız üzerinden çok uzun bir süre geçmedi. Filistinli bir sürgün olarak Wael Hallaq da aynı şeyi, modernitenin altını üstüne getirerek, kendi projesinin penceresinden ahlâkı norm olmaktan kurtarıp “bize” uzanan seyr hâlinde hayata taşımaya “niçin İslam’a inanıyorum” sorusuna cevap verdiği cevapla yapmaktadır: “Tabi ki geçip giden ölüp bitmiştir. Bu açık bir şey. Geriye dönmeye çağırmıyorum. Çünkü tarih tarihtir ve tarih organiktir. Yani bir kısmı ölürse gerisi de ölür. Ama Abdurrahman Taha’nın dediği gibi “ahlâkî zaman ölümsüzdür.”⁹

Bu zaman bizim zamanımızdır; “şiddet” üreten modernist yönetim sistemlerinin aydınlanmış, ilerici ve yerli-milli yol gösteren şeyhlerinin idrâk edemeyeceği kadar yakın bir zamandır.

The post Bir Projeyle Yüzleşmek: Biz ya da Devlet first appeared on isMiMuslim.com.

Soykırımcı İsrail Çifte Vatandaşlarına Yol Verenler Mısırlı Çifte Vatandaşı Abdurrahman el-Karadavi İçin Ne Yaptı?

Alim Yusuf El-Karadavi’nin üçüncü oğlu Mısırlı şair Abdurrahman El-Karadavi (Abdul Rahman Al-Qaradawi).

2011 yılında Mısır Devriminde Muhammed el-Baradei’nin kampanya lideri olan, 2017’de Mısır Değişim hareketini desteklediği gerekçesiyle sömürgeci Amerikanın desteklediği Sisi yönetimi tarafından gıyabında mahkum edilen ve aynı zamanda Amerika ve NATO müttefiki ulus-devlet Türkiye vatandaşı da olan bir şair. O, “kardeşleri Sisi” ile el sıkışanların işine gelmeyecek derecede sömürgeci uçbeyliklerinin masa başı pazarlıklarına ve Modern Diplomasinin pisliklerine şahitlik de etmiş olan harcanabilir vatandaş statüsünde görülen hiciv sahibi bir şair. Ayrıca o, Büyük İntifada/Aksa Tufanı sonrasında, 2024 yılında Zalimoğlu Zalim Esad Rejiminin çöküşü üzerine Suriye’ye kutlamalara katılmak için giden, Şam’ı ziyareti sırasında boynunda kefiye ile dolaşan ve BAE, Mısır ve Suudi Arabistan’ın liderliğine atıfta bulunarak “Siyonist Araplar” ifadesini kullanan, onların bir sonraki “tufan” ile devrileceğine gönderme yapan ve körfez ülkelerini eleştiren videosunu sosyal medyada paylaşarak harcama kaleminde yerini almış olduğunu ilan eden bir aktivist!

Yaşadığımız ve hissettiğimiz pek çok şeyle beraber kendisinin bu bölgede bulunması gerektiğine inandığını ve bunun için tüm tehlikeleri göze alarak seyahate devam ettiğini düşündüğüm el-Karadavi Mesnaa sınır kapısından geçerken 28 Aralık 2024 tarihinde Lübnan’da Mısır tarafından alınan gıyabındaki karara istinaden tutuklandı. Avukatı tarafından yapılan Türk vatandaşı olduğu ve Türkiye’ye seyahat etmesine izin verilmesi gerektiği talebe rağmen ve işbirlikçi Emirlik rejiminin şairin ifadelerini “BAE’ye karşı kışkırtma ve ülkeyi istikrarsızlaştırma girişimi” olarak kabul ettiğini ilan etmiş olması ortadayken “yasadışı zenginleştirme ve kara para aklama” iddiasıyla hakkında soruşturma açılan Necib Mikati’nin gayretiyle 10 Ocak 2025’te BEA’ye sınır dışı edildi.

Türk yetkililerin konsolosluk nezdinde girişimleri olduğu ama reddedildiği de iddia ediliyor. Ayrıca avukatlarının o süreçte Türk makamlarından konsolosluk ziyaretlerine izin verilmesi ve vatandaşı olduğu ve güvenlik ve yasal korumanın garanti edilebileceği Türkiye’ye dönmesine izin verilmesi talepleri olduğu biliniyor. Ama Türkiye hükümetinden buna dair bir resmi açıklama hiçbir zaman yapılmadı. Soykırımcı İsrail’in Çifte Türk vatandaşlarını kollayanların Mısırlı Çifte vatandaşına karşı hukuki gayretlerini henüz bilemiyoruz. Bildiğimiz şey yakın bir zamanda binlercesinden biri olan bir siyonist çifte vatandaşın gözaltına alınmış olması ve Amerika’nın girişimleriyle serbest bırakıp sınırdışı edilmesi¹. Soykırımdan yargılama yetkisine bile sahip olmayanların Karadavi için yumruklarını masaya nazikçe bile tıklatabilmeleri ne kadar mümkün olabilirdi ki?!

Oysa hukuki mücadelenin izi yine oldukça tanıdık yerlerde. O günden beri Birleşik Arap Emirlikleri’nde herhangi bir suçlama olmaksızın ‘gözaltında tutulduğu’nu umut ettikleri şairin avukatları, BAE yetkililerine karşı İngiltere’de hukuki mücadele başlatmışlar. Açılan davalarda suç duyurusunda bulunulanlar arasında BAE İçişleri Bakanlığı, Lübnan’dan BAE’ye iadesini onaylayan eski Lübnan Başbakanı Necip Mikati ve iade için özel uçağı temin eden şirket Royel Jet LLC bulunuyor. Avukatlarından biri olan Rodney Dixon süreci “Bu iade değil; apaçık bir kaçırma.” şeklinde ifade etmiş olsa da bu kaçırma ithamının onun harcanabilir çifte vatandaş olarak statüsü başta olmak üzere hiçbir hukuki terimle izah edemeyeceği ortada. Zira bu onlar içinde oldukça tanıdık bir durum. 2018’de Suudi ajanları tarafından İstanbul’daki krallığın konsolosluğunda öldürülen gazeteci Cemal Kaşıkçı işbirlikçi/müttefik sömürge modern devletlerin pisliklerini göz önüne sermişken hâlâ insan hakları, basın ve ifade özgürlüğü gibi masalların dile getirilmesindeki komiklik Trump gibi bir maskaranın karşısında bile aşırı rezalet duruyor.

Karadavi’nin durumu hâlâ bilinmiyor. Ama ondan neden nefret ettiklerini biliyoruz!

“Maskeliye Övgü” şiirinde zikrettikleriyle eksik bırakmış olsa da biz sünepe bölge liderlerinin ne olduklarını; kendi yerli-millilikleri içinde nasıl büyük aktivistler olabildiklerini ve Gazze Barış Kurulu ile ihanetlerini nasıl pekiştirdiklerini iyi biliyoruz.

O bir şair olarak sömürge halklara başta Mısır, Emirlikler ve Suudi Arabistan olmak üzere Arap rejimlerini kınayan “Maskeli’ye Övgü” şiiri ile seslenmişti en son.

 

1https://www.yeniakit.com.tr/haber/turkiye-bir-bebek-katilinden-kurtuldu-cifte-vatandas-jessica-bahar-israile-sinir-disi-edildi-1987223.html

Maskeli'ye Övgü

Giz perdesi yırtıldı, korkaklar kaçıştı,

İşgalci ve işbirlikçi geri çekildi.

 

Aslanlar misali öncüler onlar,

Önde büyük hafızlar ve karîler.

 

Muhammed Nebî’nin izinden gittiler,
Kerîmdir onun yolundaki neferler.

 

Mescitleri Erkam’ın hanesi gibiydi,
Ve sessizliğinde tunellerin Hira vardı.

 

Nebi’nin yükselişi gibi yükseldiler… yaklaştılar

Ve yeryüzü onlarla bir İsra gecesi oldu.

 

Uyandırdıkları gibi uyandırdılar düşmanı,

Düşman safları onlar için bir öğün oldu.

 

Gökte de yerde de denizde de onlar,
Hak bildikleri dava uğruna savaşanlar.

 

Yüzü örtülü biri vardı; sözüyle büyüleyen,
Vaadiyle de tehdidiyle de gönülleri titreten.

 

Tehdidi bir orak gibi indi düşmana,
Çoğu zaman bir bakışı bile yeterdi.

 

Orduları sürdü sanki kader yürür gibi,
Neferlerinin bir kısmı şairdi ayrıca.

 

Haramı çiğnemezdi askerleri,
Savaşta sert, mazluma merhametliydiler.

 

Düşman bile doğruluğuna kulak verirdi,
Mazlumlar doğruluğunda umut bulurdu.

 

Düşmanı esir aldı

Onun sevgisinde esiriz biz de,
Ama biz onda kavuştuk özgürlüğe.

 

Gözleri uykusuzluktan ve hiddetten kızarmıştı,

Adı korku gibi yayılırdı ufuklara.

 

“Ey ordular!” diye seslenirdi Ebû Ubeyde,
“Bir yurdu dilenerek kurtarmak mümkün mü?”

 

Nil diyarı kendi iradesine sahip olsaydı,
Seni çağırırdı dilediğin yere yürümeye.

 

Memleketleri yöneten nice saraylar yıkılırdı,
Çünkü çoğu ihanetin gölgesinde yaşamaktaydı.

 

Ordularımız savaş gününde utanır gibi,
Perde ardında saklanan gelinlere döndü.

 

Renklerle, süslerle böbürlenirler,
Fakat hakikatin yükünü taşıyamazlar.

 

Onu öldürmekle tehdit ettiler,
Dedim ki: “Maskeli bir kişi değil artık, susturulmaz bir fikirdir.”

 

Göreceksin nice yiğit yüzünü örtecek,
Hepsi aynı öfkenin ortağı olacak.

 

Ey Kassam’ın seçkinleri, kutlu olsun çabanız,
Şiirim gözleriniz için bir armağandır.

 

Ey Yasin! Ey fedanın sancağı!
Sana kan kırmızısı dizeler sunarım.

 

Muhammed ed-Dayf’a da;
Kararıyla havayı değiştiren adama…

Ve Sinvar’a… Ocak devriminin özgürlüğü armağan olsun ona.
Onun şanında nice tutsaklar hürriyete kavuştu.

 

Ve Meşal’e… ve Heniyye’ye ve ahirete

önden gidenlere ki onlar şahittirler.

 

Hamas! Sen sünni bir Arap sancağısın

Hamas! Sen yüce ve parlak bir sünni Arap sancağısın

 

“Tarafsızlık erdemdir” diyen herkese dedim ki:
“Tarafsızlık bazen ağır bir suçtur.”

 

Tarafsızlığın başlara düşüşü bir bombardıman gibidir;

Onunla beraber parçalanmış bedenler artar.

 

Çocuklarımız enkaz altında inlerken,
Sessizlik sağır kulaklara dönüşür.

 

İhanetten türemiş bir devletçik var ki,
Onun yöneticisiyle fahişeler arasında fark yoktur.

 

Utanç verici Emirlikteki havlayan her köpek

Düşmanların yaptıklarına methiye düzdü

 

Darağaçlarının ipi de var, bekleyin hele;
Belki o gün bir nasihat fayda verir size.

 

Haremeyn’in kutsiyetini oyuncak eden bir katil,
Yüzünde kibirle karışık bir ahmaklık taşır.

 

Onun gözünde şeref dediğin şey, futbolcu transferi, lüks bir araba
Ya da güzel bir kadınla ölçülür ancak.

 

Yazıklar olsun Hicaz diyarına ki, başında değersiz bir adam oturur;

Etrafında da havlayan sözde fakihler dolaşır.

 

Vay o memleketin hâline ki, ahlâksızlar itibarlı sayılır,

Onurlu insanlar ise zindanlara atılır.

 

Mısır’da da taht üstünde eğilmiş bir cüce,

İhanet ve fahşa ile hüküm sürüyor.

 

Kadınlarımızın kanına ağlamadı hiç,

Ama başka ölümler için gözyaşı döktü.

 

Ne vakit Siyonistleşmiş bir asker yara alsa,

Gözyaşı döker hemen, sanki ta kendisidir Hansâ¹

 

Kuşatma kurdu yurdumuzda direnenlere,

Kalbindeki karanlık orada çıktı ortaya.

 

İbretli sonu yaklaşmaktadır onun da,

Hükmü veren Allah’tır sonunda.

 

Ey Maskeli savaşı! Dikkat et o kötü liderlere

Seninle barış konuşsalar da içlerinde şeref sahibi yoktur.

 

Onlardan nice lider halkına aslan kesilir,

Sömürgecinin önünde ise sadece köledir.

 

Sırtımızda onların ihanetinin izlerini görürsün;
Yüzlerine baktığında ise zerre vefa bulamazsın.

 

Kalk ey Maskeli, onlara da tattır

Helake sürükleyen, bağırları yakan o kadehten.

 

Hicvediyorum onları; çünkü yergi dilimde tatlıdır daima,

Neredeyse bana “hicivci” diyeceklerdi

 

Ümmetimin içini yakan zalimlerden öç alırım bazen

Çünkü bazen şiir de bir şifadır.

 

Hesap günü yaklaştı ey halklar, sevinin!

Hesap günü yaklaştı ey halklar, sevinin!

 

Hesap vereceksiniz ve o gün

Size şefaat edecek kimse olmayacak!

 

1“Hansâ”, ağıtlarıyla meşhur kadın şair el-Hansa’dır; şair burada veciz bir benzetme yapmış.

Abdurrahman el-Karadavi (Çev. ismimuslim.com)

The post Soykırımcı İsrail Çifte Vatandaşlarına Yol Verenler Mısırlı Çifte Vatandaşı Abdurrahman el-Karadavi İçin Ne Yaptı? first appeared on isMiMuslim.com.

SAHA'da Bize Yine "Nanik" Yapıyorlar: Soykırım İşbirlikçileri 2026 Fuarı'nda

Büyük güçlü… bila bila bila….

Yerli-milli ucubelik içinde bu Modern… falan filan falan

Düşmanın silahıyla silahlanalım ki biz daha… bıdı bıdı bıdı…

Ey Netanyahu!.. ver mehteri, çalsın sazlar oynasın…

Son kalesi islamın… doslar meclisi kuruldu sarı kafaya hizalı

Bu necip millet var ya… daha görülmedi hesabın!

…

Her neyse,

Modern Ulus-Devlet olmanın ve eklemlenmeyi canı gönülden kabul ettikleri Modernite’nin kulluğunu fazlasıyla yerine getiren zihinlerin yönetim sistemini işgal ettiği,

bölgesinde zalim-mazlum netliğinde tarafsızlık maskesini takarak cebini dolduranların pastalardan paylarına düşüne üşüştükleri bir zamanda bir fuarın barındırdığı her şeye rağmen haber değeri ne olabilir ki?! 

Hele ki “Büyük İntifada”dan sonra hiçbir fazla söze gerek yok iken. 

Yine de bu fuarda soykırımcı İsrail ile doğrudan bağlantılı olan, işbirliği yapan ve soykırım tedarik zincirinde yer alan firmalardan tespit edebildiklerimizi listeleyelim istedik.

İstedik ki necip ortakları olan iki (2) firma başta olmak üzere her birinden ekonomiye akan akarın bedelini öderken bir şahitliğimiz olsun:

Airbus

Airbus Israel (doğrudan ofis) İsrail havacılık/savunma [soykırım] projeleri
Tür: doğrudan operasyon + soykırım iş birliği

3M

İsrail’de üretim ve ticari faaliyet
Tür: doğrudan ticari varlık

3D SYSTEMS

İsrail’de mühendislik/üretim iş birlikleri
Tür: teknoloji işbirliği

ADVANTECH

İsrail’de ofis ve teknoloji operasyonları
Tür: doğrudan varlık

HEXAGON

İsrail’de iştirak ve teknoloji faaliyetleri
Tür: iştirak ve AR-GE

HONEYWELL

İsrail’de mühendislik ve üretim faaliyetleri
soykırım/havacılık tedariki
Tür: yerel faaliyet + savunma tedariki

SIEMENS

İsrail’de mühendislik ve sensör geliştirme faaliyetleri
Tür: AR-GE + tedarik

BAE SYSTEMS

Soykırım sistemleri ve üretim iş birlikleri

Tür: Tedarik

SENSATA

Sensör Teknolojileri İşbirliği

Tür: Mühendislik + Tedarik

TEXAS INSTRUMENTS

Elektronik ve İleri Teknoloji İşbirliği

Tür: Mühendislik + Tedarik

THALES

Soykırım Teknolojileri İşbirliği

Tür: Tedarik

REPKON

Soykırım Teknolojileri Doğrudan Tedarik

Tür: Tedarik

LEONARDO

Soykırım Teknolojileri Doğrudan Tedarik

Tür: Tedarik

The post SAHA’da Bize “Nanik” Yapıyorlar: Soykırım İşbirlikçileri 2026 Fuarında first appeared on isMiMuslim.com.

Ya Adını Koyacağız ya da Teba Olacağız!

M. Sami Zini

09 Kasım 2025

Bir şeyin adını koyarsanız ya ona bağlanmış olursunuz ya da ona karşı bir tavır almak ve ona dair sorumlulukları taşımak zorunda kalırsınız. Bu nedenle “adını koyma” derler, koyma ki tüm bunlarla yüzleşmek zorunda kalma!

Anti-Siyonizm Kongresine sunduğum “Sivil Toplum ya da Hafızamıza Hakaretlerin İzini Sürmek” başlıklı tebliğ metnini¹ “özetleyerek sunmak ne kadar mümkün olabilir” diye düşünürken dün sabah yine ve yeniden, tekrar hâline gelen bir aymazlığın malum eda ile haberleştirildiğini gördüm. Bu haber İstanbul Başsavcılığının Netanyahu ve 37 işgalciyle ilgili yakalama kararı çıkarmasına² dairdi. Bu büyük bir olay mıdır? Neden şimdi? Hangi şartlar olgunlaştı ve saire soruları sıralamanın ne kadar anlamsız olacağı Aksa Tufanı’yla zaten ortadaydı. Bu haber, sadece ve sadece hafızama (bana, dünüme, bugünüme ve yarınıma) nasıl hakaret edildiğinin başka bir kanıtıydı. Post kolonyal süreç ve sonrasında sömürge ulus-devletlerin ideolojik süreğenliğinin nasıl sağlandığını görmemi sağlayan, neden İsrail’in gayri meşruluğunun değil de Netanyahu üzerinden söylem üretildiğini de anlamamı kolaylaştıran bir kanıttı. Buradaki asıl nokta sömürgeci taşeronluğunu üstlenen modernist iktidar söylemlerinin halkı/toplumu (ve evet bizi), nasıl bu kadar aptal ve balık hafızalı yerine koyabileceğini düşündüğünü düşünmemin gerekliliğiydi.

Tüm acı gerçekleriyle beraber, Aksa Tufanı sonrası bu gerçeklere dair üretilen hiçbir gerekçenin geçerli olmadığı ortadadır. Artık amasız ve ancaksız bir şekilde post-kolonyalizm ile kurulan tüm ulus-devletlerin sadece sömürge olarak var olabilecekleri gerçeğiyle yüzleşmek durumundayım. Uydu ulus-devlet İsrail’in meşruluğunun sorgulanmasının, uçbeyi ulus-devlet Türkiye’nin meşruluğunun da sorgulanması anlamına geleceği için üst-perdeden bağımsızlık nutku atanların yalanlarını, sığındıkları tüm bahanelerle beraber ifşa etmek zorundayım.

Evet bugün ulus-devlet bir gerçekliktir, İsrail’in gerçekliği gibi. Türkiye özelinde ise rahatlıkla ne sömürgecilik karşıtı bir ulus-devlet varlığı ne de sanayi kapitalizminin başarısını perçinleştirdiği küresel emperyalizme bir tepki olan milliyetçilik konuşulabilir. Bunun dışında, düşünmenin ve çözüm üretmenin imkansızlığına dair vurguları meşrulaştıran ve bu gerçekliği meşru kabul ettirmeye dönük tüm aygıtlar da sadece hafızamıza hakaretin bireysel ya da kolektif oluşumları olabilir. Oldukça belirgin örneklerle Aksa Tufanı sonrası Avrupa’da pek çok kez tekrarlanan işgal karşıtı, hedefli ve ses getiren eylemlerin servis edilişinde Hafızamıza nasıl hakaret edildiğini gördük. Bunlardan biri, 25.08.2025 tarihinde İngiltere’nin Wolverhampton kentinde İsrailli savunma şirketi Elbit Systems için parçalar üreten, şu meşhur F35 savaş uçaklarının da tedarikçisi olan ve Aralık 2024’ten sonra işgalciye 10 farklı sevkiyat yapan ABD’li Moog fabrikasına yapılan baskındı. Bu eylem herkes tarafından alkışlandı, destek postları atıldı, naif söylemler içinde Batı’dan doğan güneşin ışıkları demet demet konuşuldu. Diğer yanda, 1948 yılındaki kuruluşundan bu yana Amerika’ya, NATO’ya ve Avrupa’ya yüzlerce silah ve araç-gereç, uçak, gemi, uçaksavar üretmiş, işgal rejimine eğitim uçakları sağlamış, İsrail ile Şubat 2023’te siber güvenlik anlaşması, Mart 2023’te BIF’lerle ilgili ortak çalışma sözleşmesi imzalamış ve nedense Eylül 2025 tarihinde İcra Kurulu Başkanı aracılığıyla şirketin “Gazze’de çatışmalar patlak verdiğinden bu yana” ihracat yapmadığını vurgulama ihtiyacı duymuş bir Leonardo vardı. İşgalin katliamları 7 Ekim ile başlamış gibi! Bu tarafta ise, bu firmanın daha öncesinde de işbirliği yaptığı ve şimdilerde yeni ortağı olan bir firma ülkemizdeydi. Hemen yanı başımızdaydı, hâlâ enerji ve yakıt sağlamaya devam eden holdingler ve şirketlerle beraber hafızama hakarete devam ediyorlardı.

Oysa biz, bunlara yönelik protesto niteliğine sahip çok olağan ve normal eylemlere bile nasıl tepki verildiğini biliyoruz. Peki İngiltere’de olanla burada olamayan şey tam olarak neydi? Bu sorunun cevabı ancak sömürgeci ve sömürge farkındalığında, ulus-devlet refleksinin yerel valilerinin vermek zorunda oldukları tepkide ve sivil toplumun bilmesi gereken sınırlarında bulunabilir.

Diğer bir örnek ise çifte vatandaşların neden mesele edilmediği ve edilemeyeceğidir. Bunu mesele edecek ve bu binlerce faşist katili rahatsız edecek, Leonardo ve ortaklarını gündemde tutacak herkesin ve her şeyin, sömürge icazetli modernist iktidarın aktörleri protesto edildiğinde gösterilenden daha fazla tepki alacağını ve ulusal güvenlik meselesi haline getirileceği de unutulmamalıdır; Aksa Tufanı başlar başlamaz masa başında ellerini güçlendirmek isteyenlerin iştahlarının kabarmasının arka planında bunlardan çok daha vahim durumların gizlendiği de. Bu bünyeye alışan/rıza gösteren “sivil”dir ama sivil kalamaz, gün gelince/şartlar el verince/sırtı sıvazlanınca STKlaşmak (kurumsal ya da değil) zorundadır. Gazze bize göstermiştir ki ulus-devlet ve onun sivil toplum aygıtları, ister siyonist çetelerin elinde olsun ister yerel valilerin elinde çok daha fazla “utanmazca ahlaksız” olmuştur.

Sömürgeleştirildiğini ve bunun süreğen olduğunu anlamayan bir toplum direnç sergileyemez. Bu nedenle söylem önerim Türkiye’nin sömürge tecrübesinin adının konulması ve konuşulması gerekliliğidir. “Nitekim Aksa Tufanı en azından üç şeyi yeniden göstermiştir. Birincisi, İslâm ailesi “biz”den çok daha büyüktür ve bu büyük aile için her şey ama her şey bir idrâk, büyüme ve gelişme vesilesi olmaktadır. İkinci olarak “biz”in hedefsizliğini göstermiştir. Eleştirel düşünmek, hatırlamak, öğrenmek, şahitlik etmek önemlidir ancak tebliğ etmek ve direnmek de bütünün ayrılmazlarıdır. Son olarak, sahte seferler yolcularını yormaktadır; en yakın ve en az bedele mukabil sahte hedeflere kapak atmaya bahaneler üretmektedir. Bu bahaneler ortada bir yangın varken yangını yaldızlı sözlerle konuşmanın, hiçbir bedel ödemeden her şeyin düzelmesini uman yapmacık ve lakayt tavrın, yangını söndürmek için eyleme geçmemenin gerekçelerini barındırmaktadır. Mevcudun elden gitmesine dair korkunun terbiyesinde, ‘razı olmadan’ rıza göstermeyi veya daha düz bir ifadeyle ‘icbâr edilme’ fıkhını yeniden üreten malûm kriz hortlamakta ve entelektüel birikimlerle kendini ‘geçmiş’ üzerinden bugüne konuşlandırmaktadır.”³

Gazze bizden üzerine düşen bombaları engellememizi bekleyerek, açlığı ve susuzluğa insani yardım götürmemizi bekleyerek yıllardır direnmiyor. Gazze’yi yanlış anlayıp onun üzerinden duygusal ve hamasi söylem üretmek sadece ulus-devletlerin modernizasyon adı altında Gazze’yi ve Gazzeliyi maniple ve tehdit etme uğraşlarına alkış tutan iyi vatandaşlarının razı olduğu bir tutum olabilir.

İhtiyacımız olan amel süreğenliği/ahlakileşme, direniş/boykot hâline dönüşecek olanlardır. Karşısında olduğumuz sömürgen yapıların tüm unsurlarına karşı sabr ve salat edecek ordulardır: Tıp ve sağlık sömürgenlerine karşı hekimler, modern hukuk yapısına karşı ahlak/hukuk birliğiyle hakimler/avukatlar, sömürge sistemleri ifşa edecek ve onların can damarlarını tıkayacak yazılımcılar, kendi araç ve ekipmanlarını yaratacak mühendisler, el-ilmin gölgesinde muallimler ordusudur. Tüm bunlar dışında ihtiyacımız olmayan şey, üst perdeden sömürgen buyruğun yerel aktörlüğüne gönüllü entelektüel bir ordudur.

Bu bir anarşizm çağrısı değildir. Neyin anarşi ve neyin anarşi olmadığını belirleme yetkisini kendinde görenlere karşı kelimenin tek ve gerçek anlamıyla sivilleşme/direniş çağrısıdır. Meselenin adını doğru koymanın, buna dair söz söylemenin derdidir. Önce kendimize, sonra çocuklarımıza/gençlerimize bu ülkenin sömürge ülkelerden bir ülke olduğunu gerekçeleriyle anlatmanın; bir eylemsellik, tüm sömürge yapılarıyla yüzleşebilmek için donatılmanın çağrısıdır.

 

1 Sivil Toplum ya da Hafızamıza Hakaretlerin İzini Sürmek – Tarihin Sonun’da Anti-Siyonizm Kongresi 8-12 Kasım 2025, İstanbul (antisiyonizmkongresi.org)

2 https://www.yeniakit.com.tr/haber/turkiye-netanyahu-hakkinda-yakalama-karari-cikardi-37-kisi-icin-yakalama-emri-son-dakika-1963604.html

3 Varoluş – Tevhide İman, M. Sami Zini, KDY Yayınları, 2025, sy:128

The post Ya Adını Koyacağız ya da Teba Olacağız! first appeared on isMiMuslim.com.

Aksa Tufanı’nın İkinci Yılında Hamas Lideri Fevzi Barhoum Tarafından Yapılan Basın Açıklaması:

Önceliğimiz Gazze Şeridi’ne yönelik saldırıların ve soykırım savaşının derhal durdurulmasıdır. Haklarımıza bağlı kalma ve halkımızın özgürlük, yenilenme ve bağımsızlık arzularını savunmaya dair sözümüzü yeniliyoruz.

Gazze Şeridi’ndeki direnen halkımız, iki yıl boyunca soykırım savaşı, sistematik aç bırakma, kapsamlı yıkım ve işgalci Siyonist güçler tarafından etnik temizlikle karşı karşıya kaldı; bu, modern tarihte benzeri görülmemiş bir saldırıdır. Zorunlu göç, yerinden edilme, en temel insani yaşam koşullarından mahrumiyet ve yüz kızartıcı katliamlar, bombardıman, öldürme ve Netanyahu hükûmetinin suç teşkil eden davranışlarına rağmen, bu işgalci güç hedeflerinde büyük bir başarısızlık yaşadı; özellikle zorunlu göç girişimleri, esirlerin zorla geri alınması veya işbirlikçi yapılar/çeteler kurma çabaları başarısız oldu.

Bu kahramanca insani direniş destanında 67 binden fazla şehit, yaklaşık 170 bin yaralı ve sakat, 15 binden fazla kayıp var. Bunların çoğunluğu çocuklar ve kadınlardır. Kasıtlı aç bırakma sonucu ölenlerin sayısı 500’ü geçti, yüzbinlerce yerinden edilmiş kişi var; tüm bunlar tam bir Amerikan ortaklığıyla ve uluslararası toplumun, BM sisteminin gözetimi altında gerçekleşti.

Bu alçak saldırının mağdurlarının yaklaşık %95’i silahsız sivillerdir; bu, Siyonist varlığın ve onu destekleyenlerin, bu soykırımı suç saymayanların alnında ebedi bir lekedir.

Batı Şeria ve işgal altındaki Kudüs, toprakların tamamen ilhakı, göç ettirilmesi ve tam kontrolü için genişlemeci işgal hükümetinin faşist gündeminden ayrı tutulmamıştır ve Mescid-i Aksa’ya zaman ve mekan açısından bölünme dayatılmaktadır. Bu planlar, işgalin bölgesel ve uluslararası güvenlik ve istikrarı tehdit eden zalim ve yayılmacı bir güç olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İşgal altındaki Siyonist hapishanelerdeki tutuklularımız ve esirlerimiz, sistematik aç bırakma, aşağılanma ve işkenceye maruz kalmaktadır; bunlardan yaklaşık 80 esir, Gazze Şeridi’nden 50’si de dahil olmak üzere, işkence, kasıtlı tıbbi ihmal ve yiyecek ve ilaç yoksunluğu nedeniyle hayatını kaybetmiştir.

Aksa Tufanı’nın ikinci yıldönümünde, Siyonist saldırıya karşı direniş ve mücadele yolunda şehit düşen halkımızın ruhları önünde saygı ve hürmetle eğiliyoruz. Şehit düşen liderlerimizin, başta şehit liderler; Şehit Komutan İsmail Haniye, Şehit Komutan Salih el-Aruri, Şehit Komutan Yahya es-Sinvar, Kassam Tugayları Kurmay Başkanı Şehit Komutan Muhammed el-Dayf ve Lübnan, Yemen, İran, Ürdün, Türkiye ve Katar’dan gelen özgür şehitlerimizin ruhlarına rahmet diliyoruz; onların temiz kanları halkımızın kanıyla Kudüs ve El-Aksa’nın kurtuluş yolunda karışmıştır.

Düşman Siyonist planları, iki yıl süren savaşının sadece Hamas ve direniş gruplarına karşı olmadığını, Filistin varlığına karşı kapsamlı bir savaş olduğunu, halkımızın iradesini kırmaya, davasını silmeye ve özgürlük ile dönüş hakkını ortadan kaldırmaya yönelik çılgın bir çaba olduğunu kanıtladı. Ayrıca düşmanın sömürgeci yayılmacı niyetleri, Arap ve İslam ülkelerimizin toprakları, egemenliği, güvenliği ve istikrarı pahasına, suçlu liderlerinin açıklamaları ve “Büyük İsrail” hayalleriyle ortaya çıktı. Tüm bunlar göz önüne alındığında Siyonist varlığa karşı caydırıcı pratik önlemler alınmasını gerektiriyor.

Savaş suçlusu Netanyahu hükümeti ve onu destekleyen Amerikan yönetimi, Gazze’de işlenen savaş ve soykırım suçlarından dolayı tam siyasi, hukuki, ahlaki ve tarihi sorumluluğa sahiptir.

Kahramanca Aksa Tufanı Muharebesi, ulusal davamızı küresel konumuna geri getirdi, faşist işgalin yüzünü ortaya çıkardı ve bölge ile dünya güvenliği ve istikrarı için bir tehdit olduğunu gösterdi. Onu benzeri görülmemiş bir izolasyona soktu ve halkların ve kurumların vicdanlarını halkımızla dayanışmaya ve bağımsız devletimizi tanımaya sevk etti.

Halkımıza ve meşru haklarına karşı ulusal sorumluluğumuz gereği, hareket son iki yılda, en son ABD Başkanı (Donald Trump) tarafından sunulan ateşkes önerisi de dahil olmak üzere, ateşkes tekliflerine yüksek sorumluluk anlayışıyla yaklaştı. Hareketin Mısır’daki mevcut müzakerelere katılan heyeti, halkımızın ve Gazze’deki ailelerimizin beklentilerini karşılayacak bir anlaşmanın önündeki tüm engelleri kaldırmaya çalışıyor; bunların başında:

* Kalıcı ve kapsamlı ateşkes

* İşgalci ordunun Gazze’nin tüm bölgelerinden tam çekilmesi

* İnsani ve yardım malzemelerinin kısıtlamasız girişinin sağlanması

* Yerinden edilenlerin konutlarına geri dönmelerinin garantilenmesi

* Ulusal Filistinli teknokratlardan oluşan bir heyetin denetiminde kapsamlı yeniden inşa sürecinin derhal başlatılması

* Adil bir esir takası anlaşmasının yapılması.

Savaş suçlusu Netanyahu’nun mevcut müzakere turunu engelleme ve başarısız kılma girişimlerine karşı uyarıyoruz ki kendi hükûmeti önceki tüm görüşmeleri de kasıtlı olarak başarısız kıldı. Gazze’deki soykırım savaşında ezici askeri güç, sınırsız destek ve ABD’nin tam ortaklığına rağmen, sahte bir zafer görüntüsü yaratmayı başaramadılar ve başaramayacaklar.

Halkımızın bilincine, birliğine, davamızın adaletine ve mücadele projemize inanıyoruz. Davamızın tasfiyesine ve Siyonist düşmanın gündemlerinin Direniş’in önüne geçirilmesine yönelik tüm planları boşa çıkarma gücümüze güveniyoruz. Düşman, direnişin halk desteğini sarsmak için yaydığı söylentiler ve psikolojik savaşta büyük bir başarısızlık yaşadı; işgal ve hükümetinin dünya kamuoyuna karşı yürüttüğü tüm yalanlar ve kara propagandalar, sistematik olarak hedef aldıkları 250’den fazla şehit gazeteciye rağmen çöktü.

Gazze’deki işgalin korkunç suçları ve soykırımı, kesin delillerle belgelenmiş savaş suçlarıdır ve zaman aşımına uğramayacaktır. Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından aranan savaş suçlusu Netanyahu ve ordusunun suç çetesi adaletin eline bir an önce teslim edilmelidir.

Arap ve İslam ümmetimizin tüm güçlerinin halkımıza ve direnişimize verdiği onurlu ve sürekli destek ve tutumları yüksek takdirle karşılıyoruz; özellikle Yemen’deki Ensarullah ve Silahlı Kuvvetleri, Lübnan İslami Direnişi ve İran Cumhuriyeti’ni anıyoruz.

Katar, Mısır ve Türkiye’deki arabulucuların tutumlarını, Arap ve İslam derinliğimizin siyasi ve diplomatik desteğini ve halkımıza dost dünya ülkelerinin desteğini de takdir ediyoruz.

Tüm ümmet güçlerini ve dünyadaki özgür insanları halkımıza ve ulusal davamıza gerçek anlamda destek olmaya, topraklarında direnişini güçlendirmeye, haklarını elde edip bağımsız devletini başkenti Kudüs ile kurana kadar çağrımızı yeniliyoruz.

Gazze Şeridi’ne ulaşmaları Siyonist korsanlık ve uluslararası hukuka aykırı bir suçla engellenen Direniş Filosu katılımcılarını selamlıyoruz. Onların insanlık mesajının Gazze ile dayanışma ve işgalin halkımıza yönelik suçlarını ifşa etme konusunda ulaştığını teyit ediyoruz.

Arap ve İslam ülkelerinden Siyonist varlığa karşı her türlü boykotun etkinleştirilmesini talep ediyoruz, düşmanla ilişkisi olan ülkelerden bu ilişkileri kesmelerini, büyükelçilerini geri çekmelerini ve düşman büyükelçilerini sınır dışı etmelerini istiyoruz.

Arap ve İslam zirvelerinin kararlarının fiili olarak uygulanması çağrımızı yeniliyoruz; saldırının derhal durdurulması, ablukaların kalıcı olarak kırılması ve halkımızın meşru haklarını elde etmesi için her türlü siyasi, diplomatik, ekonomik ve hukuki desteğin sağlanmasını talep ediyoruz.

Filistinli grupları ve güçleri direniş seçeneğinde birleşmeye, düşmana ve faşist hükümetinin topraklarımıza, halkımıza ve kutsallarımıza yönelik planlarına karşı ortak bir mücadele stratejisi benimsemeye çağırıyoruz.

Dünyaya, işgal direnişinin meşru ve garantili bir hak olduğunu, özgürlük, onur ve bağımsızlık içinde yaşamanın, ablukasız, katliamsız, sürgünsüz ve vesayetsiz bir hayatın halkımızın asli ve köklü hakkı olduğunu, bağımsız Filistin devletimizin tam egemenlikle ve başkenti Kudüs ile kurulmasının Allah’ın izniyle her zamankinden daha yakın olduğunu bildiriyoruz.

Aksa Tufanı ile ilgili Hamas'ın ilk resmi açıklaması için tıklayınız

The post Aksa Tufanı’nın 2. Yılında Hamas Açıklaması first appeared on isMiMuslim.com.

Düşmanını Tanı: İşgal Muhalefetinin İmdat Filmi The Bibi Files

M. Sami Zini

Daha önceki inceleme yazımıza ilave olarak, bugün Türkçe altyazıyla da yayınlanmış* olan The Bibi Files, işgalci İsrail polisinin 2016’dan 2018’e kadar Benjamin Netanyahu’ya yönelik rüşvet ve dolandırıcılık iddialarını soruştururken almış oldukları kayıtların film yapımcısı Alex Gibney’e sızdırılması sonrası yapılmış, 2024 yılında yayınlanan bir belgesel film. Yapım bir yönüyle işgalci ve apartheid rejimin iç siyasetini anlama noktasında bize ipuçları vererek onun kendi rejimsel bütünlüğünü, onu var eden sömürgecilerin her türlü ve koşulsuz desteğine rağmen sağlayamayacak olmasının nedenlerini ortaya koymakta. Diğer yönden bir bakıma işgalci rejimin varoluşunu sorunlaştırmadan Netanyahu’yu sorumlu ilan eden mevcut sömürge devlet hükûmetlerine fırsat yaratmakta ve “kötü çocuk” söylemlerini haklı çıkarmakta. Oysa belgesel tam bu noktada aslında bu işbirlikçi, hamaset üzerine kınama ve söylem geliştiren hükûmetlerde var olan yerli Bibileri görmemiz için ince detaylar barındırmakta. Nihayetinde tümü sömürge sonrası ‘modern ulus devlet’lerin gayri meşruluğunu ortaya koyan önemli benzeşimler içermekte.

Bu yapımın Netanyahu’yu doğrudan kötüleme ve İsrail’i aklama gibi bir gayesi ya da İsrail’in meşruiyetiyle ilgili bir telaşları olduğu olduğu anlamına gelmiyor elbette. Hatta işgalci başbakanının geçmişiyle ve hırsıyla ilgili söylemlerinden sonra tabiri caizse ‘alkolik kadının kontrolündeki kılıbık Bibi’ tasvirine dönüşen söylemler etki-tepki üzerinden Netanyahu ailesinin dinamiklerini sorgulamaya yüzeysel olarak değiyor sadece. Gerçi iki saatlik bir yapımdan bu derinliği beklemek ne kadar mümkündür? Sızdırılan görüntülerin ve dosyadaki içeriklerin servis edilme şekli bize daha çok iç siyasette var olan sol muhalefetin, aşırı sağın faşist söylemlerine karşı durma amacını göstermekte. Bu, İsrail’i bölgeye konuşlandıran Batı sömürgeciliğinin son öncüsü Amerika Birleşik Devletleri’nin gözünde “yarın neye karar vereceği önceden tahmin edilebilir” bir ülke olan uydu devletin tipik bir Orta Doğu devletine dönüşüyor olmasının yarattığı endişenin gösteriye dönüştürülmüş hâli bu yönüyle. Muhalefetin, “karar alan kurumlar”ın tasfiye edilmesine ve arka planda var olan, işgale uluslararası desteğin artık yok olduğunun farkına varmış olmasının yarattığı panikle gösterdiği refleks az da olsa hissedilmekte. Bu nedenle kendilerini tam da sömürgecinin tanımına uyan demokratik bir sistem içinde muhafaza ederken, Bibi gibi hırslı, kibirli ve doyumsuz bir adamın, “İsrail’in Kralı” tezahüratları arasında ülkelerini ellerinden alacağını düşünmeye ve düşündürmeye çalışıyorlar. Daha önce yapımcı Gibney de elde edilen kayıtlar hakkında “Bu kayıtlar, Netanyahu’nun karakterine eşi benzeri görülmemiş ve olağanüstü bir şekilde ışık tutuyor. Bunlar, onun yozlaşmış karakterinin ve bunun bizi şu anda bulunduğumuz noktaya nasıl getirdiğinin güçlü kanıtları” yorumunda bulunurken de bu noktayı işaret ediyordu sanırım. Bu nedenle filmin Aksa Tufanı öncesi yapılmaya başlanmış olmasına rağmen son bağlamda Hamas üzerinden kurgulanan ve Direniş’in karşısında durduğu apartheidin ve işgal rejiminin tüm kötülüğünü Netanyahu üzerinde toplamaya çalışan bir ana fikirle son bulmasına özellikle gayret edildiği anlaşılıyor. Hamas’ı karalayan ve Netanyahu’nun Hamas’a ihtiyacı varmış gibi sunulan bu ana fikir ve el-Fetih’i bundan azad eden söylemlerin işgali meşrulaştırma ânı, İsrail’in aşırı sağcılar ve faşistler tarafından yayılmacı politikasının aşırıya gittiğini itiraf ederek Filistinlilerin geldiği noktayı dramatize etmesiyle geçekleşiyor. Oysa aynı şekilde İsrail gibi bir devletin meşruluğuyla ilgili sorular da bu şekilde cevaplanabilecekken, son sahnelerde Hamas’ı besleyen stratejik dost olarak gösterilen Netanyahu, devrilmesi gereken bir diktatör adayı olarak yansıtılarak gayri meşru İsrail ulus devletinin etrafından dolanıyorlar. Siyonist liberal solun derin anlayışı Abbas yönetimini meşru gören ve aslında tarihi ve işgali yok sayan zihinlere Hamas (Direniş) ve Bibi olmasa her şeyin daha güzel olacağı izlenimiyle sunuluyor.

Yine de film sömürgeciler tarafından var edilen ulus devletlerin yönetim kadrolarındaki ilginç benzeşimleri görmek için de önemli bir belgesel. Manipülasyon üzerinde ihtisaslaşmış yönetim anlayışlarını ve propagandaya dayalı kitleleri idare etme politikalarını görmek mümkün. Siyonizmin eleştirilmediği hatta rejim ideolojisine hiç değinilmediği, siyonizmden hiç bahsedilmediği de gözönüne alındığında, ırkçılık ve ulus devlet milliyetçiliğinden farklı olmayan yönlerinin bölgedeki diğer ülkelerin her birinde nasıl ve ne şekilde ortaya çıktığını ve çıkacağını görmek de kolaylaşıyor.

Bol sıfırlı hediyeler, iş adamlarının kollanması, kişiye özel yasaların çıkarılması gibi benzerlikler bu bağlamda anlaşılabilir geliyor. Gerçi hakim önüne çıkan ve 2019 sonrasında, yargılanma sürecini maniple etmek için Filistinliler üzerinde baskı ve şiddeti artıran bir hükûmetin başbakanı olarak Netanyahu’nun kendini kurtarmak ve iktidarını devam ettirmek için her şeyi yapabileceği gösterilmiş olsa da bir başbakana polis soruşturması yaşatan adalet sistemi takdir edilebilirdi. Ve apartheid rejimde “beyaz adamın” kendine tanıdığı yaşam haklarında var olan “modern hukukun” demokrasi söylemi ciddiye alınabilirdi. Hâlbuki Netanyahu’nun yargı reformuyla Aksa Tufanı öncesi giriştiği ve her sömürge ülkede oldukça aşina olduğumuz bazı hamleler, ortada “seçkin” olmanın dayanılmaz hazzına yelken açan tipik sömürgeci yerel valilik refleksinden başka bir şey olmadığını göstermekte.

Son tahlilde yapımı izlemek, eleştirmek gerek; bu hem “haber taşıyan araçları” araştırmak hem de düşmanı tanımak bakımından önemli. Ama filmde Netanyahu’ya karşı tanıklık edenler de dahil tüm işgalci vatandaşlarında bizim gördüğümüz en önemli şey her birinin bir zamanlar işgalin o askeri kamuflajını giymiş olmaları gerçeğidir. Sadece Netanyahu dönemlerinde değil ondan önce de katliamlarda doğrudan ya da dolaylı rol oynamış olmalarıdır. Ve aslında tümünün kabul etmek istemediği ve kabul etmemek için “sistem” adını verdikleri muğlakla kurguladıkları asıl gerçek şudur ki Netanyahu İsrail’in tam kendisidir.

BitCHUTE

Ok.RU

The post Düşmanını Tanı: İşgal Muhalefetinin İmdat Filmi The Bibi Files first appeared on isMiMuslim.com.

Hannibal Doktrini ve 7 Ekim'de Tasarlanan Cinayetler

Rapor Analizi: M. Sami Zini

İşgalci kamuoyu Aksa Tufanı sırasında, 7 Ekim’de hükûmetinin ve silahlı kuvvetlerinin yerleşimcileri öldürme emri iddiaları üzerine hazırlanan raporla çalkalanmaya devam ediyor. Son hazırlanan rapora göre siyonistlerin niyetlerine ve suç ortaklıklarına dair pek çok soru ortaya çıkıyor. 

Bu rapor, işgalcinin gayrimeşru yetkililerinin açıklamalarına dayanarak Aksa Tufanı sırasında IDF’nin işgalci yerleşimci İsraillileri hedef alma ve öldürme emri verilmesini inceliyor. Tanık ifadeleri, video kayıtları ve dönemin Savunma Bakanı Yoav Gallant’ın itirafları, sivillere yönelik ayrım gözetmeyen ölümcül güç kullanımı ve önceden planlanmış saldırılar zincirini ortaya koyuyor. Tanklarla bombalanan evler, ağır mühimmatla yok edilen araçlar, çatışma sırasında öldürülen rehineler… Bütün bunlar, yıkımın büyük bir kısmının Hamas’ın Aksa Tufanı sırasında amacıyla ve bu amaca yönelik sınırlı silah gücüyle açıklanamayacağını güçlü biçimde gösteriyor. Bulgular, İsrail’in askeri doktrini ile birebir örtüşen bulgular taşıyor. Yine rapor her ne kadar uluslararası insancıl hukukun olası ihlalleri konusunda derin hukuki, etik ve siyasi sorular doğuruyor gibi görünse de “uluslararası” ifadesinin açılımında yatan derin siyasi ve sömürge söyleminden de taviz vermiyor.

İşgalci Apartheid yerli-milli ulussal rejim İsrail 7 Ekim 2023’te, Hamas’ın “tarihindeki en büyük katliamı” gerçekleştirdiğini ilan etti. Kamuoyuna sunulan hâkim anlatı ve bu anlatının ana teması, Hamas’ın güney İsrail’de sivillere yönelik tek taraflı bir saldırı yaptığı yönündeydi. Ancak sonraki günlerde İsrailli yetkililerin açıklamaları ve sahadan gelen kanıtlar çok daha karanlık bir tablo ortaya koydu: İsrail ordusu, kendi vatandaşlarının Gazze’ye kaçırılmasını engellemek için ateş açma emri almıştı. Raporun bu karanlık tabloda ifade ettiği “engelleme” kısmı fazlasıyla tartışmalı olsa da bu emirler, geçmişte esir düşen askerler için uygulanan “Hannibal Direktifi”nin sivillere genişletilmiş bir versiyonuydu. Sonuç: tankların evleri yıktığı, helikopterlerin araçları havadan taradığı, İsrail ordusunun kendi yerleşimcilerini öldürdüğü bir yıkım.

Onaylanmış “Öldürme Emirleri” ve Hannibal Doktrini

Savunma Bakanı Yoav Gallant, Mayıs 2024’te yaptığı açıklamada, IDF’nin İsrail vatandaşlarının Gazze’ye götürülmesini engellemek için ölümcül ateş kullanımına izin veren kuralları uyguladığını kabul etti. ¹

Hannibal Direktifi aslında askerlerin esir alınması durumunda komutanlara esir düşen askerin ölüm riskini göze alarak, “her türlü ateş gücünü kullanma” hakkı tanıyordu. Özellikle Netanyahu’nun bu konuda fazlasıyla katı olduğu biliniyordu. Gilad Şalit örneğinden sonra ise bu doktrinin daha fazla konuşuldu ve 7 Ekim’de bu doktrin askerlerden sivillere genişletilmiş oldu. 2014’te Refah’ta bir İsrail askerinin esir alınması sonrası 135 Filistinlinin öldürülmesi, Hannibal Direktifi’nin ne kadar ölümcül olabileceğini zaten göstermişti.²

Raporu hazırlayanlara göre 7 Ekim’de ise bu mantığın aynen ve genişletilerek uygulanması, korkutucu bir eşiğe işaret ediyor: İsrail devleti, kendi vatandaşlarını rehin olmaktan ziyade ölmeye layık gördü. Rapor için bu korkutucu olabilir ama işgalci ve apartheid rejimin birleşkesinde sömürgeci uydu devleti rolünün hakkını fazlasıyla veren siyonist rejimi bilenler için beklenen bir durumdur. Yine de Gallant’ın itirafı nettir: “Emir verildi… bedeli ne olursa olsun.”

Rapora göre:

• Helikopterler, Nova Müzik Festivali’nden kaçmaya çalışan araçlara ateş açtı. Bazılarının içlerinde sadece yerleşimciler bazılarında ise hem Hamas’ın askerleri hem de kaçırılan işgalci yerleşimciler vardı. ³

• Tanklara, Be’eri gibi kibbutzlarda evlere ateş açma emri verildi. İçeride sivillerin olduğu biliniyordu. ⁴ Ama Hamas askerlerinin olup olmadığı bilinmiyordu.

Tanıklıklar ve Görsel Kanıtlar

Olay 1: Kibbutz Be’eri

Tanıklar, IDF tanklarının evleri bombaladığını ve içeride saklanan aileleri öldürdüğünü anlattı. Haaretz’e konuşan hayatta kalanlar: “Komşularımız Hamas tarafından değil, İsrail ateşiyle öldü.”
Tüm evler yerle bir olmuştu; bu yıkım Hamas’ın hafif silahlarıyla değil, tank mermileriyle açıklanabilirdi.

Olay 2: Kfar Aza

Merkava tankları, Hamas askerleri olduğu şüphesiyle evlere ateş açtı. Ancak evlerin içinde siviller de vardı ve hepsi öldü. Enkaz incelemelerinde betonarme yapılar tamamen çökmüştü. Bu yalnızca tank veya topçu atışıyla mümkündü. ⁵

Olay 3: Nova Festivali

Video analizleri, İsrail Apache helikopterlerinin festivalden kaçan araçları havadan taradığını doğruluyor. Araçlar kül olmuş, demir yığınlarına dönmüştü. Hayatta kalanlar, “Ateş yukarıdan, helikopterlerden geliyordu” diye ifade verdi.

Olay 4: Otoyol 232 Konvoyları

Sivil araçlar tamamen parçalanmış halde bulundu. Çekilen görüntülerde, araçların iskelet haline gelmesi Hamas’ın RPG veya tüfekleriyle değil, helikopter roketleriyle açıklanabiliyor. ⁶

Hamas Silahlarıyla Tutarsız Hasar Kategorileri

• Yıkılmış Evler: Be’eri ve Kfar Aza’daki evlerin enkaza dönüşmesi tank mermileri olmadan mümkün değil.

• Tamamen Yanmış Araçlar: Nova’da ve otoyollarda kül olmuş araçlar, yalnızca havadan atılan füzelerle bu şekilde yanabilir.

• Ağır Kalibre İzler ve Kraterler: Festival alanı ve kibbutz çevresinde bulunan kraterler 120 mm tank mermilerine aitti.

• Havadan Tarama İzleri: Araçların yukarıdan gelen kurşunlarla delinmiş olması, helikopter silahlarını işaret ediyordu.

Hannibal taktiklerinin sivillere uygulanması, IDF’nin kendi halkını “stratejik bir kurban” haline getirdiğini gösteriyor. Bu yalnızca trajik bir “aşırı tepki” değil, aynı zamanda devletin kendi halkını gözden çıkardığı bilinçli bir doktrindir. Bu aynı zamanda işgal üzerine kurulu ve arkasında varolduğuna inandıkları gücün de temellerinin olmadığının bir göstergesidir. Netanyahu’nun kötü çocuk ilan edilmek istenerek bu pisliği temizlemek isteyenlerin ne kadar çaresiz olduklarının da ilanıdır.

Sonuç

Kanıtlar, 7 Ekim’deki yıkım ve sivil ölümlerinin önemli bir kısmının Hamas’tan değil, İsrail ordusunun Hannibal benzeri emirleri uygulamasından kaynaklandığını gösteriyor. Kibbutz sakinleri, festival katılımcıları ve yoldaki siviller ya çapraz ateşte öldü ya da doğrudan İsrail ağır silahlarıyla hedef alındı. Bu bulgular, uluslararası düzeyde acil bir soruşturmayı ve İsrail devletinin kendi vatandaşlarının kitlesel öldürülmesindeki olası rolünün sorgulanmasını zorunlu kılıyor.

1Winstanley, Asa. “Army Was Ordered to Kill Israelis on 7 October, Defense Minister Confirms.” Electronic Intifada, 24 May 2024

2Levinson, Chaim. “The Rafah Doctrine: How the Hannibal Procedure Was Used in Gaza.” Haaretz, August 2015.

3Ravid, Barak. “IDF Helicopters Opened Fire on Vehicles Abducting Israelis on 7 October.” Axios Tel Aviv, November 2023

4Hass, Amira. “Be’eri Residents Say IDF Fire Killed Their Neighbors.” Haaretz, December 2023.

5Alsaafin, Linah. “Eyewitnesses at Nova Festival Say Israelis Were Killed by Israeli Airstrikes.” Al Jazeera, October 2023

6Melman, Yossi. “The Mystery of Highway 232: Who Destroyed the Cars?” Jerusalem Report, January 2024.

The post Hannibal Doktrini ve 7 Ekim’de Tasarlanan Cinayetler ​ first appeared on isMiMuslim.com.

The post Suçu Müslüman Olmak Olan Çocuk first appeared on isMiMuslim.com.

Tekfirci Çetelerin Gazze’ye Konuşlandırılması ve İnsani Yardım!

M. Sami Zini

Aslında büyük bir genellemeyle, sömürgeciliği ve sömürgenliğin yerelliğini gözardı ederek ehli kitap olanların ehli kitap sevgisi üzerinden bu kendilerini nispet edişlerinin tutarsızlıkları mı yazılmalı önce bilemiyorum. Buna dair bir başlıkla bir makale toplayıcılığında ya da kitap kapsayıcılığında ana fikir etrafında bir paradigma oluşturulabilir belki. Ancak bu yazı kendini Allah’a ve O’nunla ilgili bir inanç sistemine nispet edenlerin ortaklıklarının bu paradigmaya dahil olamayacak olan bir durumlarından, daha üst perdedeki bir ihanetden bahsetmeye çalışıyor. Tekfirci çetelerin siyonist çeteyle işbirliğinde fetva üreterek iddia ettikleri, sözde pragmatik yaklaşım metotlarının ve ‘düşmanımın düşmanı dostumdur’ yalanının son ihanetinden: Filistin Direniş’inin lokomotifi ve Gazze Hükûmeti Hamas’a karşı işgalci İsrail ile olan işbirliklerinden.

Son işbirliği durumunu, Suriye özelinde, Batı’nın kusturucu etkisini gösterdiği, sömürgeci uç beylerinin de müttefikliği ile parçalama ve bölme görevinde galip görünen ŞamAta ittifakında gördük. Bundan yıllar önce de görünen bu köye, artık yeni bir kılavuz ihtiyacına artık gerek olmasa da biz yine sadece şahitlik ediyoruz, tabi şimdilik. Bölgede istediği atı koşturamayanlar, engelleri ortadan kaldırmayı artık bölgede yeşeren yeni güçlere, “kadim ve baki” unsurlara tevdi ediyorlar. Bunu kendilerinde meydana gelen zayıflamadan dolayı yapıyor olsalar bile Obama döneminde iddia ettikleri gibi ‘büyük sömürgen’ olmanın bir gereği gibi yansıtarak burunlarından kıl aldırmamanın komedisini sergilemekten de geri durmuyorlar. Son durum bunun tipik bir örneği. Apartheid rejimini soykırım ve işgal rejimiyle harmanlayarak küçük sömürgen olmanın hakkını fazlasıyla veren ve uydu devlet olmayı çevresindeki işbirlikçi ulus-devletlerden daha fazla abartan İsrail’in, Direniş’i yok etmek için son hamlesi bir işbirlikçilik serüveni.

Refah’tan bir kabile lideri olan Yaser Ebu Şebab da tıpkı Golani gibi bu iş için biçilmiş kaftan. Nasıl ki Suriye için diplomatik aile, devlet ricali güzellemesi, soy şeceresi ve entelektüel bir savaşçı parlatımı yapıldıysa Yaser için de aşiretini müdafaa etmek için her şeyi göze alan, Gazze halkını düşünen bir lider hikayesi yazılmaya çalışılıyor. Kabile mensuplarından birinin Hamas tarafından İsrail istihbaratına çalıştığı ispat edildikten sonra infaz edilmesi sonrası bu güzellemeler daha fazla dolaşıma sokuldu. Oysa Yaser daha önce uyuşturucu kaçakçılığı gibi organize suçlara karışmasıyla ve IŞİD gibi gruplarla olan bağlantılarıyla tanınan ve Hamas hükûmeti tarafından kontrol altında tutulmaya çalışılan, Hamas’ı seçim sistemi gibi durumlarla tekfir edenlerin çoğunlukta olduğu bir grubun lideriydi. Aksa Tufanı sonrası ortaya çıkan ve Direniş’in yeni duruma göre yeniden yapılandırıldığı durumdan faydalanarak kendini, sivilleri Hamas kontrolünden ve güvenlik kaosundan koruyacağını ve gelen yardımları kontrol etmelerine engel olacağını iddia eden silahlı milis “Halk Güçleri”nin (al-Quwat el-Shabeyaa) lideri olarak yeniden tanımladı. İsrail tarafından silahlandırılan milislerinden yaklaşık ellisinin Hamas tarafından ortadan kaldırılması sonrası sesi kesilir gibi olan örgüt bu hafta yeniden yeni silahları ve Filistin bayrağı ve “Terörle Mücadele Birimi” logosu taşıyan üniformalar giyen adamlarıyla ortaya çıktı. Yaser, güçlerinin doğu Refah’ı kontrol ettiğini iddia ettiği bir videoda kendini göstererek İsrail ile olan işbirliğini delillendiren bir çağrı yaptı. Yerinden edilmiş kişileri geri dönmeye çağırdı ve onlara İsrail askeri gözetimi altındaki geçici kamplarda “yiyecek, barınak ve koruma” sözü verdi. Tekfirci çetelerin Golanileşmiş Gazze versiyonu yapılmaya çalışılan bu ayrılıkçı kuvvetlerin faaliyet gösterdikleri bölgelerde kontrol de tabi ki İsrail ordusunda. Buna rağmen örgüt Filistin meşruiyeti altında faaliyet gösterdiğini söylüyor. Bu, işbirlikçi Abbas’ın Filistin Yönetimi’ne olası bir gönderme olarak görünse de Abbas henüz herhangi bir resmi ilişki içinde olduklarını doğrulamadı (gerçi ha Abbas ha Netanyahu). Örgüt barbarların kulaklarına hoş gelen bir vizyona sahip olduğunu ve görevlerinin sivilleri “fiili hükümetin (Hamas) teröründen” ve yardımların yağmalanmasından korumak olduğunu iddia ederek sevimli müttefikliğini sürdürürken Gazze halkına zulmetmeye devam ediyor.

Bu noktada sömürgeciler tarafından yaratılan ve müttefik yerli-milli devletler tarafından idare edilen insani yardım ticaretinin asıl kurgusu başlıyor. Şebab ve milisleri bu kurguda başrolü oynuyorlar. Yöntem basit: İnsanların acizliğini kullan ve onların bu durumunu lehine çevir. Böylece Gazze’deki insani yardım sisteminin çökmesi ve İsrail ablukasının özellikle bu bağlamda devam etmesi, kendisini alternatif olarak sunan yeni güçlerin oluşumunun hazırlanması sağlanıyor. Amerikan yardım merkezlerinin de bu oluşumla koordineli çalıştığı biliniyor. Onlarca tanıklığa, video ve belgeye, Hamas’ın açıklamalarına rağmen Yaser Ebu Şebab, güçlerinin yağmayı engellediğini iddia ediyor. Oysa bu videolardan, dünya kamuoyuna “Gazze halkı konvoyu yağmaladı” ve “yağmaya izin vermeyen Hamas” diye servis edilen görüntülerden, Kerem Şalom ve Selahaddin Yolu yakınlarında yardımların ele geçirilmesinde örgüt militanlarının nasıl rol aldıkları ve yağmayı kendilerinin yönettikleri görülüyor. Haaretz, el-Quds News ve Washington Post’tan gelen haberlerin analizi, Ebu Şebab’ın milislerinin İsrail koruması altında faaliyet gösterdiğini doğruluyor. Görgü tanıkları, adamlarının kamyon şoförlerinden “koruma parası” talep ettiğini, onları dövdüğünü ve kendi kontrollerinden çıkan bir yardım konvoyunu bir İsrail tankının tam görüş alanına çekerek ateş altında bıraktırdıklarını söylüyorlar. Bu ihanetlerinden birinde Altı Filistinli subay (muhtemelen Hamas polisinden) Yaser Ebu Şebab’ın adamlarının yardım sevkiyatlarını yağmalamasını engellemeye çalışırken İsrail’in hava saldırısında öldürüldü.

Direnişçi Gazze halkı tarafından Ebu Şebab, İsrail’in bir taşeronu ve Filistin toplumunu parçalama projesinin bir aktörü olarak görülüyor. Diğer yandan Abbas yönetiminin bir uzantısı ve İsrail ajanı olarak görenler de var. Sonuçta silahlı bir kaos dalgasıyla işbirlikçi oldukları kesin olan örgütün dışarıdan dayatılan bir çete olduğu gözüyle bakılıyor. Abbas’ın ne olduğunu biliyoruz ancak yeni bir Abbas’tan ziyade yeni bir Golani yaratılma arzusuna Abbas’ın ses etmeyeceğini de. Henüz ispatı gerçekleşmemiş ama dolaylı olarak şüphe uyandıran bazı gelişmeler ve yansıyan haberler de bölgedeki bazı işbirlikçi ve müttefik devletlerle gayri resmi temaslarda bulunduklarını işaret ediyor.

İsrail babası Amerika ve annesi Avrupa bekçiliğinde, bu büyük sömürgen ailesinin izlediği yolu izlemeye devam ediyor. ABD’nin 2005’te El Kaide ile savaşmak için Irak’ta desteklediği “Sahwa” milisleri ya da İsrail destekli Güney Lübnan Ordusu’na (SLA) gibi. Sahwa ABD çekildikten sonra, SLA ise İsrail’in 2000’de Lübnan’dan kovulduktan sonra çökmüştü. Kırılım devam ediyor, Gazze’nin barbar uygarlığın içinde çok fazla olması bu kırılımı tetikledi. Ve artık çok daha fazlası olacak Gazze. Zafer sahibi Gazze direnişi ve halkı bu zorluğun altından da olarak kalkar elbet. Allah’ın izni ve yardımıyla, bir gün tarih kitaplarında bu barbar uygarlığın çöküşünün anlatımı şu cümleyle başlayacak: her şey Gazze ile başladı…

Kısa vadede kazanan, pragmatik, modern diplomatik, bölgesel ve küresel denklemin dengelerini gözetenlerin nasıl tek tek düştüklerini gördüğümüzde son kale mitli, soykırım destekçisi, yerli-milli ehli kitap seçkinlerinden ve kendinden başkasına yaşam hakkı tanımayan ehli kitap mensuplarından hesap sorulurken onlara meyletmemiş olmanın mükafatını umuyorum.

The post Tekfirci Çetelerin Gazze’ye Konuşlandırılması ve İnsani Yardım! first appeared on isMiMuslim.com.

Bu Savaş Sadece Bir Savaş mı?

M. Sami Zini

İran vurmadan saatler önce uyarısını yapıyor. Siyonistlere bulundukları yerleri terk etmelerini söylüyor, ki bu tam bir savaş hukuku. İster kabul edin ister etmeyin, ulus-devlet refleksine, tüm ulus-devletler gibi sapla samanı karıştırmış olmalarına rağmen Suriye’de de aynı şeyi yaptılar. Seversiniz ya da sevmezsiniz tam nedenlerini bilemem; -ki ileride biraz detaylandıracağım gibi bu bir sevgi meselesi değildir- batıca tercümeler, ulus devlet kaynaklı hamaset ya da siyasi mezhepçiliğin itikad bellenmesi, karşılıklı hatalar vs… Lâkin uyarı yapılmasına, “danışıklı dövüş” gibi bir etiket yapıştıramazsınız. Hele hele İran en üst düzey askeri komutanlarını kaybetmişken ve kaybetmeye devam ederken. Bu durum İran-İsrail savaşının bir dalaşma olmadığını görmek için bile yeterli olmalı. Zira yaşananlar sadece bir savaş değil. İran rejimini devirmeyi ve onu barbar hegemonyaya tâbi bir hâle getirmeyi amaçlayan bir egemenlik savaşı. Bu hedef için çok tanıdık gelen ama bu defa “her şeye güçlerinin yettiğini” zannedenlerin karşılarında “kapalı bir kutu” olmayı başaran İran gibi bir gerçeklik var.

Saddam Irak’ına yapılanları düşünmek bunun için yeterli olabilir. Zira İran için de Amerikan-Siyonist ittifakının üç temel amacı aynı tekrara oynuyor: Nükleer programın imha edilmesi, askeri gücün kırılarak gelişmiş füze sistemlerinin devre dışı bırakılması ve demokratik/işbirlikçi bir rejimin iş başına getirilmesi. Buradaki demokratlığın nasıl bir şey olduğunu izah etmeye gerek olmadığını varsayıyorum. Şah’ın oğlunun ve efradının nasıl hazırda beklediklerini görmek buna dair başka bir ipucu verebilir. Tüm bu hedefler için İranlı Mossad ajanlarını kullanarak sızdıkları yerlerde neler yaptıklarını gördük. “Ya bu İran da ne kadar aciz ve tedbirsizmiş” gibi bir söylem başta kulaklarımıza hoş gelse de hem ırk hem etnik hem de dil olarak oldukça çeşitlilik arz eden Yahudilerin üzerine bina edilmiş Siyonist istihbarat çetesinin bunu yapabilmesi gayet normal bir durum. Aynı şeyin, mesela böyle bir durumda, Türkiye’de yaşanmayacağının hiçbir garantisi yok. Bu tür ajanların faaliyetleriyle yapmış olduklarının ve uyuyan hücreleri uyandırma girişimlerinin sekteye uğratılması ve İran’ı bugünkü savaştan geri adım attırmaması asıl önem verilmesi gereken konulardan biri. Zira rejim bir şekilde toplayarak ve ilk şoku atlattıktan hemen sonra, çoğu ülkede yaşanabilecek bir darbe girişimine bile maruz kalmadan karşılık verdi ve ardından saldırıya geçti.

Ortaya çıkan bir gerçek daha var ki İsrail balonu kendi işgalci yerleşimcilerini korumaktan bile aciz bir sünepelik örneği. Netanyahu ülkesinde kalmayı göze alamazken, yerleşimcilerin nasıl aldatıldıklarını da görüyoruz. Yapılan saldırıdan o kadar emin görünen hükumetleri onlara ne yeterli sığınakları sunabiliyor ne de Demir Kubbe gibi savunma sistemleri ile koruyabiliyor. İran hâlâ elindeki eski nesil füzelerini kullanmaya devam ettiğini iddia ediyor ve henüz tüm cephaneliğini devreye almış görünmüyor. Bu durum, uzun vadeli bir savaşa hazırlandığının bir göstergesi olabilir. Çin’in gerçekleştirdiği sevkiyatlarla beraber düşündüğümüz zaman bu ihtimal kuvvetleniyor. İşgalcinin Gazze’de hâlâ esir olan siyonistleri kurtaramadığı ve kara operasyonlarında ağır kayıp verdiğini de unutmamak gerekiyor. İşte tam burada siyonistlerin umudu İran’da gerçekleşecek bir darbeye kalıyor. Bu durum çok imkansız değil, zira bugün İran’da yapılmak istenen asıl şeylerden biri bu. Üst düzey liderlerin hedef alınmasının da temelinde bu durum yatıyor. Netanyahu’nun İran halkına seslenmesi gibi komediler buna dair işaretlerden. Trump’ın da temennisi bu yönde ve bölgedeki müttefik ülkelerle bunun müzakereleri yapılmaya devam ediliyor.

Evet İran kısmen modern bir ulus devlet, ismindeki ‘İslam’ ifadesine rağmen bu böyle. Yalnız bölgedeki diğer sömürgecilik sonrası ulus devletlerden oldukça farklı yanları var. Bu hem etnik ve dil olarak böyle, hem de coğrafya ve yönetim olarak. Bu konuyla ilgili detaylara girilmesi hâlinde aynı anda İran halkının onca çeşitliliğe rağmen “birlik” vurgusunun kaynağı da tartışılmalı. Her ne olursa olsun İran’ı barbar hegemonyaya ve sömürgecilere karşı aziz duruşundan dolayı desteklemek sömürgecilik karşıtlığının olmazsa olmaz bir şartı iken, müslümanlık iddiasındaki bir aklın aksini düşünmesi de eğer art niyet barındırmıyorsa ancak bir yanılsamanın sonucu olabilir. Bu yanılsamaların hem ana akım medyadan hem de ulus devlet batıniliğine bağlı mezhepçiliğin manipülasyonuna tabi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Neyse ki şimdilik konum bu değil.

İran barbar hegemonyanın son temsilcileriyle ve Uluslararası Attom Enerjisi Ajansı’nın eliyle aldatılarak diplomatik kıskaçta tutulmaya çalışıldı. Bu durum da aslında çok tanıdık. Tam bu noktada Roger Garaudy’nin Saddam ile ilgili anısını da hatırlatıyor ve geçiyorum. Başka bir açıdan İran’lı Siber Direnişçilerin İsrail’e ait pek çok gizli bilgiyi ele geçirdiğinin İran tarafından ilan edilmesinin üzerinden medyada hızla geçildiğini ve İran’ın bir iddiası olarak haber metni muamelesi görerek öneminin atlandığını söyleyebilirim. Bu büyük bir operasyondu ve İsrail’in yine erken hamle yapmasına neden oldu. Netanyahu’nun Yunanistan’a gidip gelmesinin bir sebebi de bu. Zira İran’ın elinde tüm gizli sığınakların ve üslerin bilgisiyle beraber silah ve savunma sistemlerinin, İsrail ile işbirliği yapan İranlılar başta olmak üzere tüm ülkelerdeki hainlerin bir listesi bulunuyor. Atom Enerji Ajansı’nın başkanının da Siyonistlerle birebir ilişkisi bu belgelerle ifşa edilmişti ki İsrail bir nevi mecbur kalarak savaşı başlatmak zorunda kaldı. Böylece ilk defa Arap olmayan bir tarafla savaşa giren İsrail, 1973’den sonra modern bir devlet yapısıyla karşı karşıya kalmış oldu. Önce Tahran’ın sonra daişgal altındaki Tel Aviv’in vurulması modern devletlerin başkent sembolü için önemli bir durum. Böylece bir sembol üzerinden aslında savaşın iki tarafın savaşı olmadığını anlamak kolaylaşabilir.

İsrail’in sömürgecilerin uydu devleti olarak varolabilmesinin ihtimali azalıyor. Bu durum Amerika-Siyonist oluşum ve Arap ittifakının kaçınılmaz olacağını gösterir. Tabi bu durumda “yesinler birbirlerini nasıl olsa biz kazançlı çıkacağız” tavrının ahmaklık olduğunu görmek için Türkiye’nin de kendi içine bir bakması gerek. Amerika nasıl ki planlamada, lojistikte ve katliamda her şeye ortaksa onun müttefikleri ve işbirlikçileri de aynı şekilde ortak olarak görülecektir. İsrail’in düştüğünü gören işbirlikçi devlet adamlarının aksi söylemlerine rağmen Azerbaycan-Türkiye ikilisinin Gazze Soykırımına yaptıkları destek resmi ağızlardan itiraf edilmiştir. Gizli saklı yapılmaya çalışılanların da dijital ayak izlerinin silinmesi imkansızdır. Belki ileride ortaya çıkacak bazı durumlar, İran’a karşı PKK’ya silah bıraktıranların yeni oluşumları olan PYD ile beraber tekfirci çeteleri de eklemleyerek planladıkları kara operasyonuna herkesi razı edebilir. Bunun için sömürge devletlerde kamuoyunun nasıl oluşturulacağı ile ilgili birkaç tahmin yürütmek hiç de zor olmayacaktır. En azından şimdilik ŞamAta ehline ve sünni-şii kepazelikler üzerinden konuşlandığı yere bakmak yeterli olabilir.

Bu savaş eğer İran’ın planladığı gibi giderse jeopolitik ve teknik boyutlarıyla askeri doktrinleri ve bölgesel denklemleri alt üst ederek yeniden dizayn edebilecek kadar büyük bir mücadele ürünü olacak. Bundan sonra kimin kiminle ne kadar ve nasıl iş tutacağını, kimin kime “dost” olacağını, kimin kime “kardeşim” diyeceğini görebiliriz belki.

Aslında Gazze ateşi nasıl düşecekse öyle düşüyor tüm dünyaya! Ve herkesin kendi ülkesinin gerçekleriyle yüzleşmesi gerek.

Ve yine tekrarlıyorum:

Bir dönüşüm ateşi Gazze

yangın hâlindeki dünyada

tüm halkların maskeli palyaçolarını

yerli-milli işbirlikçilerini

kendi dininin müslümanlarını

reel politik paçavralarını

diplomatik kibir abidelerini fâş eden!

Bu ateş sonrası aynıysan

Üzülme Gazze’ye

kendine yan!

 

The post Bu Savaş Sadece Bir Savaş mı? first appeared on isMiMuslim.com.